در پی فرامین سختگیرانه طالبان علیه زنان و نقض گسترده حقوق بشر در افغانستان، کانادا، آلمان، استرالیا و هالند در ماه سپتمبر در اقدامی مشترک هشدار دادند که طالبان را به دادگاه بینالمللی دادگستری لاهه میکشانند.
آنها یک روند حقوقی را برای پاسخگو کردن طالبان در برابر تبعیض علیه زنان آغاز کردند که ممکن است منجر به کشانیدن پای آنها به دادگاه بینالمللی دادگستری شود.
سازمان ملل و بیشتر از ۲۰ کشور از این اقدام چهار کشور غربی حمایت کردهاند.
دیوید اسپرول، نماینده ویژه کانادا، در مصاحبهای با گلوب اند میل گفت که این کشورها طالبان را از این مسئله مطلع کردهاند، اما هنوز پاسخی دریافت نکردهاند. او گفت که این روند چندین مرحله دارد و اگر مذاکرات به نتیجه نرسد، موضوع به دادگاه ارجاع خواهد شد.
اسپرول همچنین به دیدارهای خود و نمایندگان بینالمللی با عبدالقهار بلخی، سخنگوی وزارت خارجه طالبان اشاره کرد و گفت که در این دیدار تلاش شده است جزئیات بیشتری درباره قانون «امر به معروف و نهی از منکر» و نحوه اجرای آن بهدست آورند.
کشورهای غربی بهطور یکپارچه این قانون را محکوم کردند. این قانون زنان را در خانه محبوس کرده و صدای آنان را خاموش ساخته است.
اسپرول با اشاره به اظهارنظرها درباره تغییر طالبان اظهار داشت که طالبان فعلی تفاوتی با طالبان دهه ۹۰ ندارند. او تصریح کرد: «این طالبان ۲.۰ نیست، این طالبان ۱.۱ است.»
به گفته نماینده کانادا، با وجود سرسختی طالبان در مواضع خود و تلقی این مواضع به عنوان «نشان افتخار»، این گروه همچنان خواهان به رسمیت شناختهشدن در جامعه بینالمللی هستند.
او اضافه کرد که طالبان به دنبال پیوستن به نظام اقتصادی بینالمللی هستند؛ آنها خواهان لغو تحریمها و دریافت منابع مالی میباشند و از نظر دیپلوماتیک نیز به دنبال کرسی در سازمان ملل و سایر مجامع بینالمللی هستند.
اسپرول همچنین اشاره کرد که کشورهای غربی میتوانند از همین مطالبات طالبان به عنوان اهرم فشار برای تغییر مواضعشان استفاده کنند.
نماینده ویژه کانادا با ابراز اینکه طالبان از حمایت مردم افغانستان برخوردار نیستند گفت: «نارضایتی گستردهای در کشور وجود دارد و طالبان برای جلب حمایت مردم تحت فشار قرار خواهند گرفت.»
اسپرول افزود: «آنچه ما در طول ۲۰ سال در افغانستان ایجاد کردهایم، بستری فراهم کرده که مانع موفقیت طالبان میشود. افغانها اکنون تجربههای متفاوتی دارند و خواهان بازگشت آزادیها و فرصتهایی هستند که پیشتر از آنها برخوردار بودند. اگر من جای طالبان بودم، نگران میشدم که شاید خودشان بذر زوال خویش را کاشته باشند.»
