در مطلبی که دیدهبان حقوق بشر منشر کرده آمده که طالبان از زمان بازگشت به قدرت در آگست ٢٠٢١، همه ورزشهای زنان و دختران را ممنوع کرده است؛ به همین خاطر بسیاری از ورزشکاران زن مجبور شدهاند خود را مخفی کنند.
در ادامه این مطلب آمده که اعضای تیم ملی کریکت زنان افغانستان از کشور فرار کردند؛ اما به تمرین ادامه دادند و حالا میخواهند که مثل تیم ملی مردان در رقابتهای بینالمللی حضور داشته باشند.
در این میان شورای بینالمللی کریکت تیم کریکت مردان افغانستان را به رسمیت شناخته و حمایت میکند؛ اما درخواستهای مکرر تیم ملی زنان این کشور را نادیده گرفته است.
مینکی وردن، مدیر ابتکار جهانی در دیدهبان حقوق بشر گفت: «سکوت شورای بینالمللی کریکت در قبال ممنوعیت تبعیضآمیز طالبان در مورد ورزش زنان و دختران افغانستان نشان دهنده بیتوجهی نگران کننده حقوق اساسی بشر است.»
در گزارش و مطلب دیدهبان حقوق بشر نوشته شده که طالبان تمام ورزشهای زنان و دختران را ممنوع کرده، مراکز آموزشی ورزشی را بسته و زنان ورزشکار تهدید کرده است؛ در نتیجه برخی ورزشکاران زن افغان از کشور فرار کرده و مجبور به ورزش و تلاش در تبعید شدهاند. تعدادی نیز که قادر به فرار نبودهاند، مخفی شده و به دنبال از بین بردن شواهد مربوط به پیوند خود با ورزش از جمله مدال و لباسهای ورزشی بودند.
سیاست ضد تبعیض شورای بینالمللی کریکت میگوید که «متعهد است اطمینان داشته باشد که هر کجا کریکت بازی میشود، همه بدون تبعیض و جنسیت از آن لذت ببرند.»
از سوی دیگر بر اساس قوانین بینالمللی کریکت، کشورهای عضو آیسیسی ملزم به داشتن تیم زنان در کنار تیم مردان در رویدادهای بینالمللی هستند.
تنها کشوری که این الزام و قانون را در نظر نگرفته و آن را رعایت نکرده افغانستان است؛ در حالی که ورزشکاران زن کریکت افغان میگویند که برای حمایت و رسمیت داشتن به شورای بینالمللی کریکت نامه نوشتهاند؛ اما پاسخی دریافت نکردهاند.
وردن در ادامه گفته است: «با ورود کریکت به المپیک ٢٠٢٨ لس آنجلس، حامیان مالی جهانی کریکت و کمیته بینالمللی المپیک دیگر نمیتوانند تبعیض جنسیتی آشکار کریکت زنان و نقض اصول المپیک را نادیده بگیرند.»
