وزارت مهاجرین طالبان: حدود ۱۲ هزار افغان در کشورهای مختلف زندانی‌اند

به گزارش روزنامه تلگراف، این مرد ۲۸ ساله افغان، زیارمل خان نام دارد و متهم به قاچاق هزاران مهاجر به بریتانیا است. او پس از آنکه یک قاضی بلژیکی سال گذشته او را به طور غیابی متهم شناخت، در بریتانیا بازداشت شد.

زیارمل خان متهم به عضویت در گروهی است که گفته می‌شود انتقال مهاجران را از افغانستان، از طریق ایران، ترکیه و بالکان به اروپا، از جمله فرانسه و بلجیم سازماندهی می‌کرد.

تلگراف نوشته است که بسیاری از این مهاجران با قایق‌های کوچک از فرانسه به بریتانیا منتقل می‌شدند و شماری از اعضای این گروه به قاچاق هزاران نفر از این طریق متهم شده‌اند.

زیارمل خان اکنون برای جلوگیری از استرداد به بلجیم مبارزه می‌کند و ادعا دارد که شرایط زندان‌های بلجیم ماده سوم کنوانسیون اروپایی حقوق بشر را نقض می‌کند.

این ماده از افراد در برابر «رفتار یا مجازات غیرانسانی یا تحقیرآمیز» محافظت می‌کند. این زندانی افغان مدعی است که هنگام ورود به بریتانیا از هیچ روند قضایی علیه خود اطلاع نداشته است.

لوئیز ویلوکس، وکیل مدافع او گفت که در صورت استرداد، زیارمل خان ممکن است در سلولی تنگ نگهداری شود و مجبور به استفاده از سطل به جای توالت باشد.

لارا هربرت، دادستان پرونده اما گفت که اگرچه زیارمل خان تحت تعقیب دادگاهی در آنتورپ است، اما هیچ اطلاعاتی مبنی بر این که در کدام زندان بلجیم نگهداری خواهد شد، وجود ندارد.

میرضیایف در گفت‌وگو با رسانه یورونیوز به پرسشی درباره دلیل تعامل فعال تاشکند با طالبان، برخلاف بسیاری از کشورها که از این تعامل خودداری می‌کنند، پاسخ داد.

او گفت: «رویکرد اوزبیکستان به افغانستان همواره واقع‌بینانه و استراتژیک بوده و به سمت درازمدت معطوف است. ما هرگز از همسایه‌مان جدا نشده‌ایم یا از آن رو برنگشته‌ایم.»

آقای میرضیایف، تاکید کرد که توسعه افغانستان بدون تعامل سازنده با کشورهای همسایه ممکن نیست. رئیس‌جمهور اوزبیکستان همچنین گفت مطمئن بوده که رژیم قبلی افغانستان قادر به حفظ قدرت نخواهد بود.

او دلیل این موضوع را ناتوانایی حکومت قبلی در کنترول کامل قلمرو افغانستان، عدم تمایل به گفت‌و‌گو با مخالفان، تشکیل نشدن یک حکومت فراگیر و فساد گسترده در تمام سطوح دولتی، نسبت داد.

رئیس‌جمهور اوزبیکستان گفت طالبان توانسته‌ وضعیت افغانستان را شناسایی و منابع خود را به سوی انکشاف زیرساخت‌ها از جمله میدان‌های هوایی، شبکه‌های ریلی، تاسیسات آب و انرژی و کاهش کشت و تولید مواد مخدر هدایت کند.

او گفت: «باید افغانستان را از منظر فرصت‌های استراتژیک نوظهور بررسی کرد. ادغام افغانستان در پروسه های اقتصادی جهانی از جمله از طریق اجرای پروژه‌های زیربنایی در قلمرو آن بسیار مهم است.»

شوکت میرضیایف تاکید کرد که کشورش آماده است با اتحادیه اروپا و دیگر شرکای بین‌المللی همکاری کند تا یک دستورکار مثبت برای کمک به افغانستان در عبور از بحران‌های کنونی پیش ببرد.

او در این گفت‌و‌گو همچنین به ادامه کمک به افغانستان تاکید کرد. میرضیایف گفت: «من مطمئن هستم تثبیت وضعیت در افغانستان و بازسازی آن به منافع مشترک کشورهای آسیای میانه و اتحادیه اروپا است.»

معلومات وزارت دفاع آلمان نشان می‌دهد که بعد از جولای ۲۰۲۳ چهار کارمند محلی سابق درگذشته‌اند که یکی از آن‌ها در اثر خشونت جان باخته است.

وزارت خارجه آلمان نیز از درگذشت پنج نفر خبر داده که یک نفر از آن‌ها در یک حادثه جان باخته است. سایر موارد مرگ طبیعی اعلام شده‌اند.

بر اساس گزارش دویچه وله، تعداد موارد مرگ افغان‌های دارای وعده پذیرش آلمان به ۴۶ تن می‌رسد.

کلارا بونکر، نماینده حزب چپ‌ها در پارلمان از حکومت فدرال پرسیده چه تعداد از این افغان‌ها و تحت چه شرایطی جان باخته‌اند.

او که مسئول امور مهاجرت حزب چپ‌هاست، به این خاطر از تاخیر در برنامه انتقال افغان‌های دارای وعده پذیرش آلمان انتقاد کرده است.

بونکر به خبرگزاری پروتستانت (ای‌پی‌دی) گفت که برای جلوگیری از موارد بیشتر فوتی «ادارات آلمانی باید همه تلاش‌های خود را به خرج دهند تا دست کم آن وعده‌های پذیرش را که قبلاَ داده‌اند عملی سازند.»

این افغان‌ها به دلیل کار با ادارات آلمانی یا فعالیت در زمینه‌های حقوق بشری و دموکراسی، در افغانستان تحت حاکمیت طالبان در معرض خطر قرار داشته و به این خاطر وعده پذیرش آلمان را دریافت کرده بودند.

کلارا بونگر گفته است: «اگر روند سفر این افراد ماه‌ها و گاهی سال‌ها طول نمی‌کشید، ممکن بود زندگی آن‌ها نجات می‌یافت.»

دویچه وله نوشت که معلومات ادارات آلمانی نشان می‌دهد که مرگ هیچ یک از این افغان‌ها ارتباط مستقیمی با فعالیت آن‌ها با نیروهای مسلح آلمانی نداشته است.

طبق این گزارش، وزارت خارجه آلمان در اواسط ماه مارچ اعلام کرد که هنوز هم ۲۸۰۰ تن از افغان‌هایی که وعده پذیرش آلمان را دریافت کرده‌اند، منتظر سفر به این کشور هستند. اکثر این افراد در پاکستان به سر می‌برند و در خطر اخراج به افغانستان قرار دارند.

اواخل دلو سال ۱۴۰۱ خورشیدی اجساد ۱۸ مهاجر افغان در کامیونی در نزدیکی روستای لوکورسکو در ۱۶ کیلومتری شهر صوفیه، پایتخت بلغاریا پیدا شد. این کامیون بیش از ۵۰ نفر را که در یک محفظه مخفی زیر بار چوب پنهان شده بودند، حمل می‌کرد.

آژانس خبری بلغاریا روز سه‌شنبه، ۱۲ حمل به نقل از دفتر دادستانی شهر صوفیه گزارش داد دو نفر از متهمان مشاهده کرده‌اند که افغان‌ها به دلیل «فشار محکم به یکدیگر» نمی‌توانستند به‌گونه طبیعی نفس بکشند.

طبق این گزارش، این افراد باوجود مشاهده این مشکل دروازه‌های کامیون را بستند و حرکت کردند. این رسانه همچنین به نقل از دفتر دادستانی نوشت که مرگ قربانیان به دلیل «خفگی در یک وضعیت بسیار دردناک» رخ داده است.

در کیفرخواست آمده است که ۵۲ افغان از منطقه روستای دیداروفو در استان بورگاس در این کامیون بارگیری شدند. در این کامیون دو بخش فلزی جداگانه وجود داشت که با تخته‌های چوبی پوشانده شده بود و به عنوان اتاق‌های مجزا عمل می‌کرد.

اجساد این پناهجویان ماه‌ها پس از وقوع این رویداد در جوزای ۱۴۰۲ خورشیدی از صوفیه به کابل منتقل شدند. طالبان در آن زمان دلیل تاخیر در انتقال اجساد این پناهجویان را تاخیر در صدور حکم دادگاه بلغاریا و محدودیت‌های بانکی جهت انتقال پول به شرکت‌های هوایی خواندند.

در یادداشتی که اداره کارآمدی دولت امریکا روز سه‌شنبه ۱ اپریل، در صفحه اجتماعی اکس منتشر کرد، در مورد اینکه آقای حلیمی این پول را به چه دلیلی دریافت کرده و در کجا به مصرف رسانده، چیزی گفته نشده است.

این اداره که دونالد ترامپ در دور دوم ریاست جمهوری‌اش و برای کوچک و موثر کردن دولت امریکا ایجاد کرده، بخش بزرگی از پروژه‌های خارجی را که عمدتا از سوی اداره توسعه بین‌المللی امریکا تمویل می‌شدند، لغو کرده است.

در یادداشت اداره کارآمدی دولت امریکا آمده که موسسه صلح ایالات متحده هر ساله ۵۵ میلیون دالر از بودجه کانگرس دریافت می‌کرد و حکومت قبلی «به دور از نظارت کانگرس» این پول‌ها را به مصرف رسانده است.

به گفته این اداره، در ۱۰ سال گذشته، موسسه صلح ایالات متحده حدود ۱۳ میلیون دالر را «به حساب‌های خصوصی انتقال داده است که عمدتاً برای مراسم خصوصی و مسافرت استفاده می‌شود».

این اداره افزود که یکی قراردادهایی این موسسه که اکنون لغو شده‌اند، عبارت است از ۱۳۲ هزار دالر به محمد قاسم حلیمی، که به گفته این اداره عضو سابق طالبان و رئیس تشریفات وزارت خارجه این گروه در دور اول حکومت آن بوده است.

در ادامه یادداشت آمده که بیش از دو میلیون و ۲۳۲ هزار دالر نیز به حساب خارجی این موسسه واریز شده است. به گفته اداره کارآمدی دولت، این موسسه این اطلاعات را پاک کرده بود و اما اکنون بازیابی شده است.

طبق این یادداشت،‌ بیش از ۱ میلیون و ۳۰۷ هزار دالر نیز به یک اتحادیه جوانان عراقی پرداخت شده و ۶۷۵ هزار دالر نیز برای مسافرت‌های هوایی شخصی به مصرف رسیده است.

از زمان روی کار آمدن ترامپ در بیستم جنوری ۲۰۲۵، حکومت تحت رهبری او کمک‌های خارجی شامل پروژه‌های اداره توسعه بین‌المللی امریکا را برای ارزیابی موثریت آن‌ها برای ۹۰ روز تعلیق کرد. تعلیق این کمک‌ها سردرگمی و لغو بسیاری از پروژه‌ها و برنامه‌های مورد حمایت امریکا را به‌دنبال داشته است.