نماینده بریتانیا: از ارجاع پرونده طالبان به دادگاه لاهه حمایت می‌کنیم

مارک روته، دبیر کل سازمان ناتو گفت: «متحدان ما توافق کرده‌اند که ایران نباید به سلاح‌های هسته‌ای دست یابد. نه اکنون، نه در سه، پنج یا هفت سال دیگر». او اضافه کرد که باور دارد حمله آمریکا به تاسیسات هسته‌ای ایران، قوانین بین‌المللی را نقض نکرده است.

مارک روته در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه آیا ناتو به دنبال تغییر رژیم در ایران است، گفت: «جهان باید اطمینان حاصل کند که ایران قابلیت‌های هسته‌ای خود را گسترش نمی‌دهد. در سال‌های اخیر، ناتو به طور فعال برای محافظت از کشورهای عضو خود مشارکت داشته است». او تصریح کرد که حمایت ایران، چین و کوریای شمالی از روسیه نگران‌کننده است.

دبیر کل ناتو گفت: «بزرگترین نگرانی من در مورد ایران احتمال دستیابی آن به سلاح‌های هسته‌ای است که تهدیدی جدی برای اسرائیل و دیگر کشورهای منطقه ایجاد می‌کند».

سیما بحوث، مدیر اجرایی نهاد زنان سازمان ملل در نشست ویژه شورای امنیت سازمان ملل گفت که برخی دختران افغان آرزو می‌کنند در امتحانات خود ناکام شوند، تنها به این دلیل ‌که اجازه یابند مدت بیشتری در مکتب باقی بمانند.

دختران افغان پس از رسیدن به مقاطع بالاتر از صنف ششم در مکتب اجازه تحصیل را ندارند.

این مقام سازمان ملل افزود که اکنون ۷۸ درصد زنان و دختران در افغانستان نه به آموزش دسترسی دارند و نه در بازار کار حضور دارند.

خانم بحوث گفت: این وضعیت، یکی از بزرگ‌ترین شکاف‌های جنسیتی در جهان را رقم زده است، شکافی عمیق که پیامدهای آن نه‌تنها برای زنان، بلکه برای آینده‌ی کل جامعه افغانستان و مسیر توسعه آن ویران‌گر است.

کریستی کاونتری، شناگر افسانه‌ای زیمبابوه، اکنون بر بلندترین سکوی مدیریت ورزش جهان ایستاده است: ریاست کمیته بین‌المللی المپیک. او نخستین زن، نخستین افریقایی و نخستین رئیس غیراروپایی این نهاد در طول ۱۳۰ سال تاریخ آن است؛ رخدادی که تا دیروز بعید به نظر می‌رسید، اما امروز به واقعیتی روشن بدل شده است.

کاونتری، دارنده‌ی هفت مدال المپیک—دو طلا، چهار نقره و یک برنز—نه‌تنها چهره‌ای برجسته در دنیای ورزش، بلکه الهامی است برای قاره‌ای که همواره سهمی کمتر از شایستگی‌اش داشته است. پس از پایان دوران قهرمانی، او به‌عنوان وزیر ورزش، هنر و جوانان زیمبابوه ایفای وظیفه کرد و سپس به عضویت هیئت اجرایی و کمیسیون ورزشکاران کمیته بین‌المللی المپیک درآمد. این پیشینه، دیدگاهی همه‌جانبه به او بخشیده تا درک درستی از چالش‌های فراسوی میدان رقابت داشته باشد.

انتخاب او در نخستین دور رأی‌گیری، در میان شش نامزد دیگر و بدون تکیه بر لابی‌های سنگین، فقط یک پیروزی شخصی نبود؛ لحظه‌ای بود که المپیک تصمیم گرفت صدایی تازه بشنود—نه با فریاد، بلکه با وقار.

کاونتری پس از انتخابش گفت: «هرگز موفقیتی را به‌تنهایی تجربه نکرده‌ام. همیشه بخشی از یک تیم بوده‌ام. امروز هم می‌خواهم بر تجربه‌ی اعضای این تیم جهانی تکیه کنم.»

اما صعود او به قله، فقط با رأی اعضا رقم نخورد. پیش از آن، سال‌ها در استخرها و تالارها، در جلسه‌های رسمی و در دل تصمیم‌گیری‌های کلان ورزشی، پله‌پله مسیری را پیمود که زنان و افریقایی‌ها معمولاً در حاشیه‌اش قرار داشتند.

در المپیک‌های آتن و پکن، با هفت مدال، فراتر از یک قهرمان ظاهر شد—اسطوره‌ای برای نسلی که کمتر شنیده و دیده شده بود. اکنون، کاونتری در لوزان حضور دارد، نه برای نمایش، بلکه برای تصمیم‌گیری.

ریاست کمیته بین‌المللی المپیک صرفاً یک عنوان افتخاری نیست. این نهاد میلیاردها دالر جابه‌جا می‌کند، بر سیاست‌گذاری ورزشی کشورها اثرگذار است و در مرکز معادلاتی ایستاده که مفاهیمی چون دوپینگ، دیپلماسی، اقتصاد و اخلاق را دربر می‌گیرد.

اما کاونتری آمده تا سبکی تازه در مدیریت وارد کند. به‌جای تمرکز قدرت، از گفت‌وگو سخن می‌گوید. به‌جای نمایش اقتدار، بر شنیدن تأکید دارد و شاید همین رویکرد، مهم‌ترین پیام انتخاب او باشد.

او وعده داده که به‌زودی کارگاهی چندروزه با اعضای کمیته برگزار کرده و نقشه‌ی راه چهار سال آینده را ترسیم خواهد کرد؛ اما شاید مهم‌ترین لحظه، همین حالا باشد—لحظه‌ای که تاریخ نوشته می‌شود؛ نه فقط برای کاونتری، بلکه برای میلیون‌ها دختری که هیچ‌گاه تصویر خود را در رأس قدرت ندیده بودند.

او در یکی از گفت‌وگوهایش تأکید کرد: «دوست دارم همکاری کنم، شنونده باشم و نظر همه را بشنوم.»

و این صدا، از جنوب آمده است؛ از زنی که روزی در آب، جهان را شکست داد و اکنون بر خشکی ایستاده تا ساختار ورزش جهانی را دگرگون کند.

جویس مسویا، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور بشردوستانه روز دوشنبه در نشست ویژه شورای امنیت سازمان ملل درباره افغانستان گفت که کمک‌های بشردوستانه در افغانستان با چالش‌های فزاینده‌ای روبه‌رو شده‌ است.

خانم مسویا گفت که سازمان ملل نقش مهمی در حفاظت از جان غیرنظامیان، ‌ویژه کودکان در پاک‌سازی ماین‌های باقی‌مانده ایفا کرده است.

این مقام سازمان ملل افزود که ادامه این تلاش‌ها نیازمند هماهنگی بیشتر با سازمان ملل است تا نهادهای مین‌روبی بتوانند بدون وقفه فعالیت کنند. او گفت: در یک سال گذشته، شمار تیم‌های فعال مین‌روبی در افغانستان به نصف کاهش یافته، در حالی‌که مین‌های خنثی‌نشده همچنان جان کودکان را می‌گیرند. کمبود منابع مالی در این زمینه، به بهای جان انسان‌های بی‌گناه تمام می‌شود.

معاون دبیرکل سازمان ملل در امور بشردوستانه همچنین گفت که در ماه‌های گذشته، بیش از ۶۰۰ هزار افغان از ایران و پاکستان به کشور بازگشته‌اند. او گفت: با توجه به تحولات اخیر، نهادهای سازمان ملل در حال آماده‌سازی برای موج احتمالی جدیدی از بازگشت‌ها هستند. در برخی روزها، شمار ورودی‌ها از مرز ایران به بیش از ۱۰ هزار نفر رسیده است.

ارتش اسرائیل می‌گوید که این واحد در روزهای اخیر ده‌ها تلاش ایران برای انجام حملات پهپادی به اسرائیل را با استفاده از «ابزارهای پیشرفته فناوری برای شناسایی و خنثی‌سازی تهدیدات هوایی در زمان واقعی» خنثی کرده است.

در بیانیه ارتش اسرائیل آمده که «فعالیت واحد الکترونیکی یک لایه دفاعی اضافی ایجاد کرده است».

به گزارش نیروهای دفاعی اسرائیل، ایران در طول جنگ بیش از هزار پهپاد به سمت اسرائیل پرتاب کرده که بسیاری از آنها توسط نیروهای هوایی این کشور رهگیری شده‌اند.