یک زن افغان در فنلند به عنوان پناهجوی برتر سال انتخاب شد

این گزارش که اطلاعات آن از ۶۵۱ نقطه تراکم بالای مصرف مواد مخدر در سراسر کشور گردآوری شده است، تصویری نگران‌کننده‌ای از وضعیت اعتیاد در افغانستان ارائه می‌دهد.
به‌گفته ملل متحد، در مجموع حدود ۲۶ هزار ۷۳۹ نفر در افغانستان به‌عنوان مصرف‌کننده پرخطر مواد مخدر شناسایی شده‌اند که معادل ۹۷ نفر در هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت است.
از این میان، حدود ۲ هزار ۴۷۴ نفر مصرف‌کننده تزریقی‌اند که بیشترین تعدادشان در کابل، قندوز و ننگرهار ساکن‌اند.
همچنین، حدود ۱۰ درصد از کل جمعیت پرخطر را زنان تشکیل می‌دهند که در ولایت‌های فاریاب، قندوز و بلخ متمرکز هستند.
بر اساس این تحقیق، مصرف تزریقی در میان مردان بیش از زنان گزارش شده است.
بنابر گزارش ۴.۴ درصد مردان و ۲.۴ درصد زنان در شش ماه گذشته تجربه تزریق مواد مخدر داشته‌اند.
ولایت‌های بامیان، بلخ و پکتیکا در صدر فهرست مناطقی قرار دارند که بالاترین میزان مصرف تزریقی در آن‌ها ثبت شده است.
رفتارهای پرخطر در میان مصرف‌کنندگان تزریقی بسیار رایج گفته شده است.
۸۶ درصد این افراد در اماکن عمومی مواد تزریق می‌کنند، ۷۷ درصد دست‌کم روزی یک‌بار تزریق دارند، و بیش از ۷۹ درصد از یک سرنگ بیش از یک بار استفاده می‌کنند.
بیش از ۷۶ درصد پاسخ‌دهندگان گفته‌اند که طی شش ماه گذشته، سرنگ خود را با دیگران شریک کرده‌اند؛ رفتاری که خطر انتقال بیماری‌هایی چون ایدز و هپاتیت را به شدت افزایش می‌دهد.
از سوی دیگر، ۱۸.۴ درصد از شرکت‌کنندگان در این تحقیق سابقه بازداشت مرتبط با مواد مخدر داشته‌اند.
میانگین سنی اولین بازداشت ۳۰.۶ سال گزارش شده و اغلب این افراد مرد، بی‌خانمان، بیکار و دارای سابقه مصرف تزریقی بوده‌اند.
داده‌های این تحقیق رابطه مستقیم میان اعتیاد، فقر و جرایم کوچک را برجسته می‌سازند.
حدود ۸ درصد از مصرف‌کنندگان در طول زندگی تزریق مواد داشته‌اند و ۵.۳ درصد در ۶ ماه گذشته تزریق داشته‌اند.
به گفته سازمان ملل، تزریق‌کنندگان معمولاً افرادی مسن‌تر، کم‌سواد، بیکار، بی‌خانمان یا مطلقه هستند که به حمایت مالی دیگران وابسته‌اند.
هروئین رایج‌ترین ماده تزریقی ۷۰ درصد و شیشه دومین ماده ۳۱ درصد گفته شده است.
بیشتر تزریقات در اماکن عمومی مانند خانه‌های متروکه، قبرستان‌ها، زیر پل‌ها و خیابان‌ها انجام می‌شود.

تقریبا نیمی از مصرف کنندگان مواد مخدر پرخطر هیچ گونه آموزش را فرا نگرفته اند از هر پنج تن آنها یکی بی‌خانمان هستند، و اکثر شان برای تهیه مواد مخدر به مواد طاقت‌فرسا یا فعالیت‌های مجرمانه متوسل می‌شوند.

مصرف‌کنندگان مواد مخدر پر خطر با مسمومیت، امراض ساری و عفونتی به خاطر مواد مخدر تزریقی و موارد دیگری چون اضطراب، انزوا و آسیب‌های فیزیکی و روانی سردچار می‌شوند.
به رغم این واقعیت که نیمی از پاسخ‌دهندگان سابقه درمان داشته‌اند، اما سیستم درمانی موجود ناکارا و ناکافی ارزیابی شده است.
مشکلات مالی، بدنامی اجتماعی و کمبود مراکز خاص درمانی از مهم‌ترین موانع دسترسی به درمان معرفی شده‌اند.

این گزارش زیر عنوان «استفاده از داروهای پرخطر در افغانستان» منتشر شد که ۶۵۱ نقطه پرخطر با تراکم بالای مصرف‌کنندگان مواد مخدر شناسایی و بررسی شده‌اند.
این نقاط معادل ۲.۶ نقطه پرخطر به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت است.
در هر یک از این مناطق، به طور میانگین حدود ۴۱ نفر مشاهده شده‌اند که درگیر مصرف پرخطر مواد مخدر بوده‌اند.

این گزارش نشان می‌دهد که شهر کابل با حدود چهار هزار و ۷۰۰ نفر و فاریاب با حدود سه هزار و ۲۰۰ نفر، بیشترین تعداد افراد مصرف‌کننده پرخطر را دارند.
در این بررسی نقاط پرمصرف مکان‌هایی هستند که افراد درگیر مصرف شدید با ریسک بالا و تزریقی هستند.

تخمین زده شده که حدود دو هزار و ۵۰۰ نفر معادل با ۹ درصد از کل مصرف‌کنندگان در این مناطق مواد مخدر را به صورت تزریقی مصرف می‌کنند.
این آمار نشان می‌دهد که تزریق مواد مخدر میان مصرف‌کنندگان نسبتا رایج است و این نوع مصرف خطرات بیشتری از جمله انتقال بیماری‌های عفونی دارد.

سازمان ملل در گزارش خود می‌گوید که استفاده پر خطر مواد مخدر در میان زنان و کودکان آنان را در میان گروه‌های آسیب‌پذیر قرار داده است.

برآورد شده که زنان ۱۰ درصد از کل مصرف‌کنندگان و کودکان زیر ۱۵ سال هشت درصد از آمار معتادان به مواد مخدر پرخطر را تشکیل می‌دهند.

تولید و عرضه مواد مخدر

گزارش افزوده که افغانستان همواره نقشی کلیدی در تولید و تجارت جهانی مواد مخدر غیرقانونی، به‌ویژه تریاک و حشیش ایفا کرده است.
تخمین زده شده است که بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲، افغانستان سالانه بین ۵۰۰۰ تا ۶۵۰۰ تن تریاک تولید می‌کرد.
پیش از کاهش شدید کشت غیرقانونی تریاک در سال ۲۰۲۳، ارزش ناخالص اقتصاد مواد افیونی افغانستان چشم‌گیر بود و در سال ۲۰۲۰، ۶ تا ۱۱ درصد تولید ناخالص داخلی کشور را تشکیل می‌داد.
به گفته سازمان ملل، تولید مواد مخدر باعث ظهور اقتصاد غیررسمی و وابستگی بسیاری از جوامع به درآمد حاصل از کشت خشخاش شده بود.
با این حال، سازمان ملل گفته است که ممنوعیت مواد مخدر از سوی طالبان در بهار ۱۴۰۱ باعث کاهش چشمگیر در تولید تریاک و در نتیجه کاهش درآمد مرتبط با آن شده است.

هر چند گزارش به میزان کاهش کشت مواد مخدر در شش ماه اخیر اشاره نکرده اما گفته که فرمان رهبری طالبان باعث کاهش چشمگیر کشت مواد مخدر شده است.
براساس آمار سازمان ملل، با ممنوعیت طالبان، کشت تریاک بین ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ با کاهش ۹۵ درصدی از ۶۲۰۰ تن به حدود ۳۳۳ تن رسید.
طبق بررسی سازمان ملل، تولید مواد مخدر صنعتی مثل مت‌آمفتامین به دلیل محدودیت‌ها در افغانستان افزایش داشته است.

گزارش افزوده اگرچه از سال ۲۰۲۲ تولید مت‌آمفتامین تحت ممنوعیت قرار گرفته اما پیش‌سازهای آن (افدرین، سودوافدرین و گیاه افدرا) همچنان در سراسر افغانستان در دسترس هستند و به نظر می‌رسد تولید آن به اندازه تریاک کاهش نیافته است.
افزایش قابل‌توجه کشفیات شیشه در افغانستان و کشورهای همسایه در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که تولید و قاچاق شیشه همچنان ادامه دارد.

سازمان ملل می‌گوید که کشت چرس نیز در افغانستان سابقه‌ای طولانی دارد و براساس آمارها افغانستان دومین کشور گزارش‌شده به‌عنوان منبع اصلی چرس در جهان از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ بوده است.
گزارش افزوده که اطلاعات به‌روزشده‌ای درباره تأثیر ممنوعیت بر تولید چرس موجود نیست.

به گزارش رادیو و تلویزیون ملی، سخنگوی وزارت داخله طالبان گفت که این گروه «بدون همکاری جامعه جهانی، کشورهای منطقه و همسایه در مدت کم و با امکانات اندک، مواد مخدر را که از گذشته به ارث مانده بود را مهار کرد.»
او گفته است که در جریان چهار سال گذشته طالبان بیش از ۹۸ هزار عملیات در سراسر افغانستان به هدف مبارزه با مواد مخدر انجام داده است.

رهبر طالبان در ماه حمل سال ۱۴۰۱ کشت و تولید مواد مخدر را در سراسر افغانستان ممنوع اعلام کرد.

در پی ممنوعیت کشت و قاچاق مواد مخدر توسط طالبان، دفتر مقابله با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل از افزایش چشمگیر قیمت تریاک خبر داد و گفت که در سال ۲۰۲۴ هر کیلوگرم تریاک به ۷۵۰ دالر رسیده است که ۱۰ برابر بیشتر از قیمت آن در سال ۲۰۲۲ است.
این دفتر تاکید کرد که به‌رغم کاهش تولید مواد مخدر به‌ویژه تریاک در افغانستان، قیمت بالای تریاک هنوز هم به سود قاچاقچیان بزرگ تمام می‌شود.

سراج‌الدین حقانی چهارشنبه، چهارم سرطان در نشستی با مسئولان حکومتی و «خانواده‌های شهدا» در کاپیسا سخنرانی کرد. او گفت که اعضای طالبان که دست به اقدام‌جویی زده‌اند به خداوند پاسخگو خواهد بود.

حقانی در این نشست حاکمیت طالبان را دوره آزمون الهی خواند و از مسئولان خواست با مردم طوری رفتار کنند که نظام طالبان بدنام نشود.

وزیر داخله طالبان مدعی شد که نظام طالبان از «دین، شریعت و شهدا نمایندگی می‌کند».

سراج‌الدین حقانی از اعضای طالبان خواست هنگام اجرای وظایف و مسئولیت‌های خود، سختی و مشقت دوران جنگ را به یاد بیاورند و به حفظ و تحکیم نظام تلاش کنند.

او تاکید کرد که استحکام نظام و ارائه خدمات به مردم امانت الهی است و مسئولان باید آن را با اخلاص کامل انجام دهند.

طالبان عفو عمومی اعلام کرده اما سازمان ملل بارها گزارش داده است که این گروه به این تعهد پایبند نیست و شماری از نظامیان و کارمندان حکومت پیشین را بازداشت، شکنجه و در موارد به قتل رسانده است.

برنامه توسعه سازمان‌ ملل روز پنجشنبه، پنجم سرطان، گزارش تازه‌اش را در مورد بحران کم‌آبی در افغانستان منتشر کرد.

کشاورزان می‌گویند برای مقابله با بحران کم‌آبی مجبور به حفر چاه‌های عمیق شده‌اند که باعث افت شدید سطح آب‌های زیرزمینی شده است.
فضل احمد، از روستای تولک ولایت غور، به دفتر توسعه سازمان‌ ملل گفته است: «ما در سال‌های اخیر با کمبود آب مواجه بودیم که ناشی از خشکسالی پی‌درپی در این منطقه بود. کاهش میزان آب در رودخانه‌ها و چشمه‌های‌مان، تامین آب برای محصولات کشاورزی را بسیار دشوار کرده بود.»
در این گزارش همچنین آمده که به‌دلیل نبود سد، دیوار محافظ یا کانال‌های ایمن، بسیاری از مناطق در معرض سیلاب‌های ناگهانی قرار دارند و سیلاب‌ها علاوه بر نابودی محصولات کشاورزی، خانه‌ها، جاده‌ها و چاه‌های آب را هم نابود می‌کند.
شیراحمد باشنده ولایت هرات گفت: «روستای ما از سیلاب‌های ناگهانی آسیب جدی دیده است؛ سیلاب‌هایی که خانه‌ها، زمین‌های کشاورزی و کانال‌های آبیاری را تخریب کرده‌اند.»
کانال‌های سنتی، فرسوده و ناکارآمد از دیگر چالش‌های است که در این گزارش به آن اشاره شده است؛ نبود سد، مخزن و دیواره‌های محافظ باعث هدررفتن منابع آبی و کاهش بهره‌وری و کشاورزی شده است.
برنامه توسعه سازمان‌ملل همچنین با استناد به اظهارات کشاورزان تصریح کرده که بسیاری از خانواده‌ها به‌دلیل نبود سیستم لوله‌کشی یا چاه، از آب باران، رودخانه‌ها یا چشمه‌ها استفاده می‌کنند که منجر به افزایش بیماری‌های چون اسهال، تب و بیماری‌های پوستی شده است.

عبدالخالق از روستای چشمه دراز، سمنگان گفته است: «کودکان ساعت‌ها وقت صرف آوردن آب می‌کنند و تحصیل‌شان فدای این کار شده است. مشکلات بهداشتی، از جمله شیوع گسترده اسهال ناشی از آب باران آلوده، در این ولایت شایع است.»
برنامه توسعه سازمان‌ ملل می‌گوید از اکتبر ۲۰۲۱ تا دسامبر ۲۰۲۴ زیرساخت‌های آبی را برای بیش از ۶۱۷ هزار خانواده فراهم ساخته و بیش از ۲۲۹ هزار هکتار زمین نیز آبیاری شده است.
برنامه مذکور همچنین در ولایات مختلف افغانستان بیش از ۵۰۰ کانال برای آبیاری ساخته است.
استفن رودریکس، مسئول برنامه توسعه سازمان‌ملل در افغانستان، می‌گوید که این دفتر در پی راه‌حل‌های بلندمدت و مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی است تا بدین‌ترتیب کم‌آبی دیگر مانعی پیشرفت نباشد.