اپوزیسیون پاکستان نسبت به روابط اسلام‌آباد و طالبان افغان ابراز نگرانی کرد

وزارت حج و اوقاف طالبان در خبرنامه‌ای گفته است که نورمحمد ثاقب برای ارزیابی امور دینی و اداری مربوطه و «زیارت» کشته‌شدگان دشت لیلی به جوزجان سفر کرده است.

دشت لیلی در ولایت جوزجان به‌دلیل درگیری‌های شدید میان طالبان و نیروهای اتحاد شمال در دهه‌های گذشته شهرت یافت. شماری از جنگجویان طالبان در این منطقه کشته شده‌اند.

آمار دقیق قربانیان این رویداد مشخص نیست و طبق برخی گزارش‌ها، طالبان خود در تابستان ۱۳۷۷ شماری از اسیران جنگی را در همین دشت کشته بودند. تاکنون هیچ‌گونه تحقیق مستقل و مستندسازی معتبر در این زمینه صورت نگرفته است.

در چهار سال گذشته شمار زیادی از مقامات ارشد طالبان ازجمله سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله و ملاعبدالغنی برادر، معاون رئیس‌الوزرای طالبان به دشت لیلی سفر کرده‌اند.

در خبرنامه از شهروندان خواسته شده تا قوانین ترافیکی را رعایت کنند، برای وسایط خود زنجیر داشته باشند و به راهنمایی‌های گذرگاه توجه کنند تا از وقوع حوادث ناگوار جلوگیری شود.

وزارت فواید عامه طالبان صبح یکشنبه، ۳۰ قوس اعلام کرد که به دلیل برف‌باری‌ سنگین، شاهراه سالنگ به روی رفت‌وآمد بسته شده است.

شاهراه سالنگ دست‌کم ۹ ولایت شمالی افغانستان را به کابل، پایتخت افغانستان وصل می‌کند. این مسیر یکی از پررفت‌وآمدترین شاهراه‌های افغانستان است که به دلیل قرار گرفتن در دل رشته‌کوه‌های پرارتفاع هندوکش، در فصل سرما بارها شاهد برف‌باری‌ سنگین و بسته شدن بوده است.

این مجسمه به فرمایش «کمیسیون های‌لاین پلینت» و در یک پارک معلق در خیابان ۱۰ در جاده ۳۰ در ناحیه منهتن شهر نیویارک در بهار ۲۰۲۶ نصب خواهد شد.

کمیسیون های‌لاین درباره این پروژه نوشت که این مجسمه بنای یادبود یک ضایعه فرهنگی اما در عین حال جوهری نامیرا است. این مجسمه‌های معروف به صلصال که در قرن شش میلادی ساخته شده بودند، به دست طالبان در حوت ۱۳۷۹ تخریب شدند.

آقای نووین در مورد این پروژه به نیویارک تایمز گفت: «وقتی مردم در نیویارک به دیدار این تصویر از بودای بامیان بیایند، آن لحظه‌ای که همه شاهد آن بودند، بار دیگر در صحبت‌های عمومی مطرح خواهد شد.»

نووین در سال ۱۹۷۶ در ویتنام به دنیا آمد و در سه‌سالگی همراه خانواده‌اش به‌عنوان پناهنده به ایالات متحده رفت. او در آن‌جا بزرگ شد و در رشته هنرهای زیبا در موسسه هنرهای کالیفرنیا مدرک ماستری دریافت کرد.

نیویارک تایمز نوشت نووین که اکنون در ویتنام مستقر است، به‌واسطه آثارش در زمینه تصویرسازی متحرک و مجسمه‌سازی شناخته شده است، آثاری که به‌شیوه‌ای شاعرانه مفاهیم جنگ و تروما، حافظه و ترمیم را می‌کاوند.

طرح این مجسمه‌ساز از میان ۵۶ طرح از ۳۱ کشور از سوی کمیسیون های‌لاین پلینت انتخاب شد. در نهایت، از این میان از ۱۲ هنرمند خواسته شد تا نمونه‌ مجسمه‌های خود را در سال ۲۰۲۴ در پارک های‌لاین برپا کنند و از مردم خواسته شد که درباره طرح‌های این هنرمندان نظر بدهند.

آلن ون کپل، یکی از اعضای کمیته انتخاب آثار در کمیسیون های‌لاین درباره پروژه بودای بامیان گفت که این طرح «در عصر افراط‌گرایی و نابودی میراث‌های فرهنگی، به طور هوشمندانه با ما صحبت می‌کند.»

مجمسه بودای بامیان در ماه اپریل ۲۰۲۶(بهار ۱۴۰۵) برای ۱۸ ماه به نمایش گذاشته خواهد شد.

نیویارک تایمز نوشت که نووین با استفاده از عکس‌های پیکره آسیب‌دیده‌ بودای بامیان که مردم محلی به آن صلصال می‌گویند، مدل سه‌بعدی مجسمه را در کمپیوترش طراحی کرده است. او با گروهی از سنگ‌تراشان در ویتنام تندیس را به‌صورت دستی از چهار بلاک عظیم ماسه‌سنگ تراشیده‌اند.

دست‌های مجمسه از گلوله‌ها و راکت‌های ذوب شده ساخته شده‌اند. نووین در این مورد به نیویارک تایمز گفت که این مواد ویرانگر در این مجسمه متحول شده‌اند.

نووین بازمانده‌ها یا پوچک‌های راکت‌ها و گلوله‌های باقی مانده از جنگ در افغانستان را به طور پنهانی و در همکاری با مردم محلی به پاکستان و سپس به ویتنام منتقل کرد. او این باقی مانده‌های مهمات مرگبار را به شکل دست‌های برنجی و به طور خوشامدگویی ریخته‌گری کرده است.

او گفت: «این مجسمه نشان می‌دهد که حتی در میانه هرج‌ومرج و خشونت نیز می‌توان مهربان و بی‌باک ماند. تصور می‌کنم این دستان برنجی بسیار صیقلی، وقتی در افق می‌درخشند و زیر آفتاب برق می‌زنند، منظره‌ای خیره‌کننده خواهند داشت.»

منابع محلی گفتند که سرنشینان این موتر قصد داشتند از طریق خاک پاکستان به ایران سفر کنند. بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، در زمان وقوع حادثه ۲۱ نفر در داخل موتر حضور داشتند. راننده موتر نیز جان باخته است.

مقام‌ها افزوده‌اند که تمامی سرنشینان این موتر شهروندان افغانستان بوده‌اند. اجساد قربانیان، به افغانستان منتقل شدند.

مقام‌های ایالت بلوچستان گفته‌اند که مهاجرت این افراد به ایران احتمالاً توسط یک شبکه شبه‌سازمان‌یافته قاچاق انسان انجام شده است.

آقای جلالی در مصاحبه با افغانستان اینترنشنال گفت که ملا محمد عمر، بنیان‌گذار و رهبر طالبان که از قوم هوتک بود، یک ملای محلی از منطقه‌ای محدود به شمار می‌رفت.

به گفته او، ملا عمر پناهگاه قومی ضعیفی داشت و از نظر دانش فقهی و شرعی نیز به پای هبت‌الله آخندزاده نمی‌رسید. آقای جلالی در ادامه گفت که قدرت ملا عمر به اندازه‌ای نبود که رهبر کنونی طالبان داراست.

ملا عمر در سال ۱۳۹۲ خورشیدی درگذشت، اما مرگ او دو سال بعد علنی شد و هنوز ابهاماتی در مورد علت دقیق مرگ او وجود دارد. پس از ملا عمر، اختر محمد منصور، رهبر طالبان شد.

به نظر آقای جلالی، ملا اختر محمد منصور، جانشین ملا عمر، حتی ضعیف‌تر از هر دو رهبر دیگر طالبان بوده است.

وزیر داخله سابق، منصور را بیشتر یک تاجر توصیف کرده تا یک رهبر ایدئولوژیک.

ملا اختر محمد منصور در سال ۱۳۹۵ خورشیدی در حمله هوایی نیروهای امریکایی در نزدیکی مرز ایران و پاکستان کشته شد.

این استاد دانشگاه گفت که هبت‌الله آخندزاده که از قبیله نورزایی است، پایگاه قومی محکمی در قندهار ایجاد کرده و قلمرو بزرگی برای خود ساخته است.

آقای جلالی گفت که «هبت‌الله خود را از نظر فقهی و علمی برتر از دیگران می‌داند.» او فکر می‌کند که در راه طالبان قربانی داده است، از جمله اینکه بنا به یک روایت مشهور، یکی از فرزندانش به عنوان مهاجم انتحاری در نبرد با نیروهای امریکایی کشته شده است.

به گفته این استاد دانشگاه، رهبر کنونی طالبان تلاش می‌کند تحت‌الشعاع دیگران قرار نگیرد و حتی گارد ویژه‌ای «شبیه محافظان امپراتورهای روم» برای خود تشکیل داده است.

او در پیوند به استقرار هبت‌الله در قندهار گفت که آخندزاده خود را برتر از حکومت می‌داند، زیرا منبع مشروعیتش را نه مردم، بلکه الهی می‌پندارد.

آقای جلالی گفت که رهبر طالبان برای دوام رژیم خود به پایگاه‌های سنتی مانند مدارس دینی و قبیله تکیه دارد. به همین دلیل، تعداد مدارس دینی را افزایش داده تا استحکام رژیم تضمین شود و دستوراتش بهتر اجرا شوند.

هبت‌الله در چهار سال گذشته قدرت خود را در اداره طالبان تثبیت کرده است. او شبیه ملاعمر در انظار عمومی ظاهر نمی‌شود.