بر اساس گزارش خبرگزاری رویترز، مایک تایسون و فلوید میودر جونیور بر سر زمان و مکان برگزاری یک مبارزه نمایشی به توافق رسیدهاند؛ دیداری که قرار است در تاریخ ۲۵اپریل ۲۰۲۶در جمهوری دموکراتیک کنگو برگزار شود. منابع خبری میگویند شهر کینشاسا میزبان این رویداد بزرگ خواهد بود.
کینشاسا از نظر تاریخی جایگاه ویژهای در دنیای بوکس دارد؛ شهری که در سال ۱۹۷۴ میزبان مبارزه افسانهای «Rumble in the Jungle» میان محمد علی کلی و جورج فورمن بود؛ مبارزهای که هنوز هم بهعنوان یکی از ماندگارترین لحظههای تاریخ بوکس شناخته میشود. اکنون، پس از پنج دهه، این شهر بار دیگر آماده میزبانی رویارویی دو چهره بزرگ دیگر از دنیای مشتزنی است.
مایک تایسون، قهرمان پیشین سنگینوزن جهان، که اکنون ۵۹ سال دارد، آخرینبار در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ در یک مبارزه هشتراوندی مقابل جیک پاول به میدان رفت؛ دیداری که با شکست او بهصورت رأی متحد داوران پایان یافت. با اینهمه، تایسون همچنان یکی از چهرههای پرجاذبه بوکس باقی مانده و مبارزه اخیرش بیش از ۱۰۰ میلیون بیننده در سراسر جهان داشت.
در سوی دیگر، فلوید میودر ۴۸ ساله با کارنامه بینقص ۵۰ پیروزی و بدون شکست، پس از بازنشستگی از بوکس حرفهای، به مبارزات نمایشی روی آورده است. او در اگست ۲۰۲۴ هشتمین مبارزه نمایشی خود را انجام داد و پیش از آن نیز تلاشهایی برای برگزاری دیداری دوباره با مانی پاکیائو از طریق نتفلیکس داشت؛ مذاکراتی که به نتیجه نرسید و در نهایت، راه را برای نهاییشدن مبارزه با تایسون هموار کرد.
این مبارزه نخستینبار در سپتمبر ۲۰۲۵ مطرح شده بود؛ اما نبود جزئیات مشخص، تردیدهایی را درباره برگزاری آن ایجاد کرده بود. اکنون با قطعیشدن تاریخ و مکان، به نظر میرسد یکی از پرسروصداترین رویدادهای نمایشی بوکس در سالهای اخیر در راه است؛ دیداری نمادین که گذشته پرافتخار بوکس را با هیجان امروز پیوند میزند و بار دیگر افریقا را به کانون توجه دنیای مشتزنی بدل میکند.
داوران مسابقه دو «آخر اوغلاق» اعلام کردند که در آخر اوغلاق نخست، پهلوان دادالله، جایزه این دور را به نام خود ثبت کرد. در آخر اوغلاق دوم نیز پهلوان سلام با پیشی گرفتن از دیگر چاپاندازان، زودتر از همه بز را به دایره حلال رساند و برنده این مرحله شد.
برگزارکنندگان هدف از راهاندازی این رقابتها را ترویج بازیهای ملی و سنتی، زنده نگهداشتن فرهنگ بومی و فراهمسازی سرگرمی سالم برای مردم و علاقهمندان به ورزش عنوان کردهاند.
تیم دلاورزاده دره ترکمن با عملکرد باثبات و نتایج خوب، در پایان مسابقات بر سکوی نخست ایستاد و جام قهرمانی را بالای سر برد. پس از تیم دلاورزاده، تیم فوتسال شقایق با قرار گرفتن در جایگاه دوم، عنوان نایبقهرمانی را از آن خود کرد. بر بنیاد نتایج نهایی، تیمهای اول و دوم این رقابتها جواز حضور در مسابقات قهرمانی زونهای فوتسال افغانستان را به دست آوردند.
در سوی دیگر جدول، تیمهای اطمینان و ورزش افغانستان به دلیل قرار گرفتن در ردههای پایانی، به لیگ دسته یک فوتسال کابل سقوط کردند.
مراسم اختتامیه لیگ فوتسال کابل نیز با حضور مسئولان برگزار شد و بهترینهای این فصل جوایز انفرادی خود را دریافت کردند. داریوش فقیرزاده از تیم اطمینان به عنوان پدیده مسابقات معرفی شد، عباس امیری از تیم افسی پیشتاز عنوان بهترین دروازهبان را به دست آورد، عبدالمجید اخلاقی از تیم عدالت آقای گل این رقابتها شد و خداداد رمضانی از تیم دلاورزاده دره ترکمن، عنوان بهترین بازیکن لیگ را از آن خود کرد.
در این دیدار، کانادا قرعه را برد و توپزنی را برگزید. این تیم در ۲۰ آور با از دست دادن چهار ویکت، ۱۷۴ دوش بهعنوان هدف تعیین کرد. یوراج سامرا با کسب ۱۱۰ دوش، امتیازآورترین بازیکن کانادا بود.
در پاسخ، نیوزیلند در ۱۵.۱ آور و با از دست دادن تنها دو ویکت، ۱۷۶ دوش به دست آورد و به پیروزی رسید. گلن فلیپس با ۷۶ دوش، نقش کلیدی در رسیدن تیمش به هدف تعیین شده داشت.
با پایان این بازی، تیمهای صعودکننده گروه چهارم به مرحله هشت بهترین جام جهانی مشخص شدند. افریقای جنوبی با سه پیروزی پیاپی، پیش از این صعود خود را بهعنوان تیم صدرنشین قطعی کرده بود و نیوزیلند نیز با شش امتیاز، بهعنوان تیم دوم از گروه چهارم راهی مرحله بعد شد.
در مقابل، تیمهای افغانستان، امارات متحده عربی و کانادا از دور رقابتها حذف شدند. افغانستان و امارات هر دو با انجام سه بازی، تنها دو امتیاز دارند. دیدارهای پایانی این گروه—امارات برابر افریقای جنوبی و افغانستان مقابل کانادا—جنبه تشریفاتی خواهد داشت و نتیجه آنها تأثیری بر سرنوشت صعود نخواهد گذاشت.
تیم تکواندو علین با مربیگری احمد مصطفی علین و با همکاری مکتب بینالمللی ساینس در اسلامآباد، با وجود چالشها و محدودیتهای فراوان، موفق شد در این رقابتها شرکت کند. احمد مصطفی علین، مسئول و مربی این تیم، میگوید که ورزشکاران نوجوان و نونهال مهاجر افغانستان با وجود نداشتن حق رسمی اشتراک، با همکاری کمیته برگزارکننده مسابقات و حمایت مکتب بینالمللی ساینس توانستند در این میدان ورزشی خوش بدرخشند.
در بخش تکواندو این رقابتها، ۱۸۰ ورزشکار از سراسر پاکستان حضور داشتند و تیم علین با کسب چهار مدال طلا، چهار نقره و پنج برنز، در مجموع ردهبندی تیمی مقام سوم را از آن خود کرد؛ نتیجهای چشمگیر که بیانگر ظرفیت و توانایی بالای ورزشکاران نوجوان افغان است.
ورزشکاران مدالآور تیم تکواندو علین:
موضوعی که بار دیگر مدیریت فدراسیون اتلتیک افغانستان را در معرض اتهامهای جدی قرار داده است.
به گفته این منابع، فدراسیون اتلتیک افغانستان برای حضور در این رقابتها دو سهمیه در اختیار داشت؛ اما تنها یک ورزشکار واجد شرایط به چین اعزام شد و سهمیه دوم، بدون برگزاری رقابتهای انتخابی یا اطلاعرسانی رسمی، به ساحل امیری اختصاص یافت؛ فردی که همزمان دبیرکل فدراسیون و فرزند شاهپور امیری، سرپرست کنونی این فدراسیون، است. منابع میگویند این تصمیم در سکوت کامل و بدون آگاهی سایر ورزشکاران، بهویژه دوندگان مهاجر افغان در ایران، گرفته شده است.
بر بنیاد اطلاعات بهدستآمده، نهتنها هیچ مکتوب رسمی برای برگزاری مسابقات انتخابی صادر نشده، بلکه به برخی ورزشکاران مهاجر گفته شده بود برای شرکت در انتخابیها به کابل سفر نکنند؛ ادعایی که اکنون نادرست خوانده میشود. این در حالی است که به برخی دیگر گفته شده بود در صورت تأمین هزینههای شخصی، امکان اعزام افراد بیشتری وجود دارد؛ اما این گزینه نیز هرگز به دوندگان مهاجر اطلاع داده نشد.
منابع همچنان ادعا میکنند که در تازهترین مورد، بهترین رکورد ثبتشده در دوش سههزار متر متعلق به یک ورزشکار مهاجر افغان بوده، نه فرد اعزامشده به چین؛ با این وجود، این رکورد به نام ورزشکار دیگری از سوی فدراسیون منتشر شده است. اتهامهایی از این دست پیشتر نیز در گزارشهایی درباره سوءاستفاده از صلاحیتها، سهمیههای بینالمللی و اعزامهای غیرشفاف در زمان مدیریت شاهپور امیری مطرح شده بود.
در همین راستا، محمد بلال رسولی، ورزشکار اتلتیک افغانستان، با اعتراض شدید به عملکرد فدراسیون میگوید با وجود ثبت بهترین رکورد و کسب مقام نخست در مسابقات ملی، حق حضورش در رقابتهای آسیایی داخل سالن چین نادیده گرفته شده است. به گفته او، ماهها تمرین فشرده، معرفی رسمی بهعنوان نامزد اعزام و صرف هزینه شخصی برای تکمیل مدارک سفر، در نهایت بدون هیچ توضیح روشنی نادیده گرفته شد.
رسولی میگوید به او اطلاع داده شده که تنها «یک ورزشکار و یک مربی» به چین اعزام شدهاند؛ آن هم بدون آگاهی هیأت رهبری فدراسیون. او با انتقاد از این روند میپرسد: «به کدام امید ورزش کنیم، وقتی حق به حقدار نمیرسد؟»
بر اساس اسناد و اطلاعات موجود، حضور همزمان پدر و پسر در ساختار فدراسیون و رفتن به مسابقات برونمرزی، طبق مقررات بینالمللی اتلتیک، مصداق روشن تضاد منافع است. افزون بر این، گفته میشود سرپرست فدراسیون پیشتر نیز یکی دیگر از پسرانش را بهعنوان ورزشکار تیم ملی به رقابتهای خارجی اعزام کرده بود؛ موضوعی که اعتراضهای گسترده ورزشکاران را در پی داشته است.
ورزشکاران معترض میگویند با وجود ظرفیتها و استعدادهای فراوان در اتلتیک افغانستان، روند انتخاب و اعزام همچنان غیرشفاف و سلیقهای است و بهجای شایستهسالاری، روابط خانوادگی و نزدیکی به مدیریت فدراسیون نقش تعیینکننده دارد. آنان همچنان به نادیدهگرفتهشدن کامل حضور زنان در اتلتیک افغانستان، حتی در رقابتهای بینالمللی، اشاره میکنند.
تا زمان نشر این گزارش، فدراسیون اتلتیک افغانستان و مسئولان آن واکنش رسمی به این اتهامها نشان ندادهاند؛ سکوتی که به گفته ورزشکاران، تردیدها درباره شفافیت، پاسخگویی و سلامت مدیریتی این نهاد ورزشی را بیش از پیش افزایش داده است.
