بر اساس این پژوهش، محدودیتها برای افراد سالمند بیشتر است، زیرا توانایی کمتری برای تعریق و در نتیجه تنظیم دمای بدن خود دارند. این پژوهش مطالعات فیزیولوژیکی تحمل گرما را با دادههای هفتاد ساله جهانی و منطقهای درباره جمعیت و دما ترکیب کرده است.
این پژوهش نشان میدهد که افراد بالاتر از ۶۵ سال اکنون سالانه حدود ۹۰۰ ساعت را که در آن گرما بهشدت فعالیتهای بیرونی را محدود میکند، تجربه میکنند در حالیکه این رقم در سال ۱۹۵۰ حدود ۶۰۰ ساعت بود.
بیشترین آسیب متوجه افرادی است که در کشورها یا مناطق فقیر زندگی میکنند، با وجود اینکه سهم آنها در فروپاشی اقلیم بسیار کمتر از مصرفکنندگان ثروتمند است که سبک زندگیشان باعث تولید بیشتر گازهای گلخانهای از طریق سوزاندن گاز، نفت و زغالسنگ میشود.
در برخی مناطق استوایی و نیمهاستوایی، گرما فعالیت بیرونی سالمندان را بین یکچهارم تا یکسوم سال محدود میسازد. شدیدترین چالشها در جنوبغرب آسیا (بحرین، قطر، کویت، امارات متحده عربی، عراق، عمان)، جنوب آسیا (پاکستان، بنگلادش، هند، افغانستان) و بخشهایی از غرب آفریقا دیده میشود.
این مطالعه که توسط دانشمندان «سازمان حفاظت از طبیعت» رهبری شده و در مجله علمی و پژوهشی «سلامت؛ پژوهشهای محیطزیستی» منتشر شده، فراتر از تحقیقات قبلی درباره خطرات گرمای جهانی و ظرفیت اجتماعی و فیزیولوژیکی سازگاری با گرما را بررسی کرده است.
نویسندگان میگویند که نتایج این پژوهش نشاندهنده نیاز فوری به اقدام برای کاهش منابع اصلی گرمایش جهانی از جمله نفت، گاز و زغالسنگ است. آنها همچنین از سیاستگذاران خواستهاند منابع را به جوامع، گروههای سنی و مناطقی که بیشترین آسیب را دیدهاند، اختصاص دهند.
لوک پارسونز، پژوهشگر سازمان بینالمللی و علمی «حفاظت از طبیعت» و نویسنده اصلی این پژوهش، گفت: «صدها میلیون نفر دیگر نمیتوانند در گرمترین بخشهای سال بهگونه امن فعالیتهای روزمره خود را در بیرون انجام دهند. و این افراد عمدتا در کشورهایی زندگی میکنند که کمترین سهم را در ایجاد این مشکل داشتهاند.»
او گفت که در کوتاهمدت، سرمایهگذاری در سیستمهای هشدار زودهنگام گرما، زیرساختهای خنککننده و حفاظت از سالمندان و کارگران فضای باز در مناطق آسیبپذیر بسیار ضروری است. با این حال، این اقدامات محلی جایگزین نیاز اساسی برای محدود کردن گرمایش جهانی نیست.
