از شرم تا اعتماد به‌ نفس؛ حمایت ملل متحد برای ارتقای بهداشت قاعدگی دختران در افغانستان

رسانه‌های روسی گزارش دادند که هیئت طالبان پس از آشنایی با سیستم کنترول دامپزشکی و قرنطینه گیاهی روسیه، از وزارت کشاورزی روسیه خواستند تا واکسین علیه نوع جدید بیماری تب برفکی که در افغانستان در جریان است، تولید کند.

گفته شده هیئت طالبان در این سفر خواهان افزایش صادرات محصولات دامی و زراعتی از روسیه به افغانستان هم شده است.

طبق اطلاعاتی که رسانه‌های روسی داده‌اند، از سال جاری میلادی تا ششم آپریل، روسیه ۴۴ هزار تُن غلات به افغانستان صادر کرده است. این محصولات عمدتا شامل حبوبات، آرد و سایر فرآورده‌های غلاتی است.

تب برفکی یکی از خطرناکترین بیماری‌های دامی است که عمدتا در کشورهای افریقایی و آسیایی مشاهده می‌شود و پیامدهای جدی برای حیوانات به همراه دارد. این بیماری در برخی موارد می‌تواند منجر به مرگ دام‌ها نیز شود.

سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد ماه میزان سال گذشته اعلام کرد که ۱۱.۸ میلیون دام را در سراسر افغانستان در برابر بیماری‌های پوستی، تب برفکی و «طاعون نشخوارکنندگان کوچک» واکسین کرده است.

محمد محقق روز یکشنبه، ۳۰ حمل در گفت‌وگو با تلویزیون آمو اظهار داشت که یکی از موضوعات مورد اختلاف میان طالبان و پاکستان مسئله خط دیورند است. به گفته او، طالبان حدود ۳۵ فیصد از خاک پاکستان را مربوط به افغانستان می‌داند.

محمد محقق در این مصاحبه گفت: «ما به تقسیم‌بندی سازمان ملل متعهد هستیم.» او نقشه سیاسی فعلی افغانستان را به برگ درخت توت تشبیه کرد و گفت جغرافیای کشور را به همین میزان قبول دارد.

رهبر حزب وحدت با اشاره به امیر عبدالرحمن خان، پادشاه سابق افغانستان، تاکید کرد هر کسی که این قرارداد را امضا کرده باشد، امروزه سازمان ملل و کشورهای جهان خط دیورند را به‌رسمیت می‌شناسند.

آقای محقق خاطرنشان کرد کسانی که دعوای مرزی با پاکستان دارند، باید میزان زور و قدرت خود را بسنجند. او پاکستان را یک قدرت اتمی توصیف کرد و گفت طرفدار ادامه این دعوا با اسلام‌آباد نیست.

در سال ۱۸۹۳ میلادی و در زمان حکومت امیر عبدالرحمن خان، قراردادی میان افغانستان و هند بریتانیایی امضا شد که مرزهای دو کشور را تعیین کرد. این معاهده بعداً به نام امضاکننده آن، هنری مورتیمر دیورند، معروف شد.

اداره طالبان همانند دولت‌های گذشته افغانستان، خط دیورند را به عنوان مرز رسمی میان دو کشور به‌رسمیت نمی‌شناسد. پس از افزایش تنش‌ها، یعقوب مجاهد، وزیر دفاع طالبان مدعی شده بود که یکی از خواست‌های پاکستان در مذاکرات، به‌رسمیت شناختن این خط توسط طالبان بوده است.

محمد محقق همچنین تصریح کرد که پیش از این با حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین، درباره دیورند گفت‌وگو کرده بود. او افزود در یک نشست رسمی که بسیاری از مقامات حکومت آن زمان حضور داشتند، خطاب به کرزی گفته بود که نپذیرفتن مرز دیورند به نفع افغانستان نیست.

• 

  طالبان: میان افغانستان و پاکستان «مرز رسمی» وجود ندارد

او به کرزی گفته بود: «اگر ما تا اتک را بخواهیم، آنها [پاکستان] تا متک [منطقه‌ای در شمال کابل] پیش خواهند آمد.»

محقق تاکید کرد که اختلاف نظر درباره مرز دیورند در میان سیاستمداران افغانستان وجود دارد، اما او دیدگاه خود در این باره را هرگز پنهان نکرده است.

عبدالحق حقانی دارالعلوم حقانیه را در ۶ سپتامبر ۱۹۴۷ در منطقه اکوره ختک ایالت خیبرپختونخوا بنیان گذاشت. او از فارغان دارالعلوم دیوبند در هند بود و به همین دلیل، این مدرسه را «دیوبند کوچک پاکستان» می‌نامند.

نصاب دارالعلوم حقانیه برگرفته از دارالعلوم دیوبند هند است. در این مرکز دینی علوم اسلامی از جمله تفسیر، حدیث، فقه و زبان عربی تدریس می‌شود.

بسیاری از رهبران و اعضای ارشد طالبان افغان به‌شمول ملامحمد عمر، بنیان‌گذار و رهبر پیشین طالبان، از این مدرسه فارغ شده‌اند.

دارالعلوم حقانیه که دهه‌ها کانون اصلی آموزش و پرورش اسلام‌گرایان تندرو به‌شمول طالبان افغان بوده است، اکنون با کاهش چشمگیر حضور طلبه‌های افغان مواجه است.

یوسف‌شاه، سخنگوی مدرسه حقانیه، به افغانستان انترنشنال گفت که پس از قدرت‌گیری مجدد طالبان، شمار طالبان افغان در این دارالعلوم به‌شدت کاهش یافته است.

به گفته‌ او، شمار قابل‌توجهی از طلبه‌ها و استادان افغان این مدرسه به افغانستان بازگشته و در داخل این کشور فعالیت دارند.

گل رسول محمدی، یکی از فارغان این مدرسه، می‌گوید ۱۳ تن از استادان پیشین دارالعلوم حقانیه در کابل، ننگرهار، غزنی، خوست، بدخشان، پکتیکا، قندوز، ارزگان، بلخ و میدان‌وردک مدارس دینی جدید ساخته‌اند.

به گفته محمدی، مدرسه ده‌سبز کابل با داشتن بیش از دو هزار طلبه، بزرگ‌ترین مدرسه دینی در افغانستان دانسته می‌شود.

دشوار شدن به دست آوردن ویزای پاکستان، بسته شدن مرزها و افزایش تنش میان طالبان و پاکستان نیز مانع از رفت‌وآمد طلاب افغان به مدارس دینی پاکستانی شده است.

طالبان پس از به قدرت رسیدن، افزایش مدارس دینی را در اولویت قرار دادند. بنا به اطلاعات موجود، مقام‌های بلندپایه طالبان مانند سراج‌الدین حقانی، عبدالغنی برادر و امیرخان متقی در ولایات مختلف مدرسه فعال دارند.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی اداره طالبان، در ماه جدی سال گذشته اعلام کرد که هم‌اکنون بیش از ۲۰ هزار مدرسه تحت پوشش وزارت معارف فعال اند و حدود دو و نیم میلیون دانش‌آموز در این مدارس علوم دینی را فرا می‌گیرند.

خبرگزاری شینهوا روز یکشنبه، ۳۰ حمل، در گزارشی نوشت که دانشجویان دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه ننگرهار، یادگیری زبان چینی را نه‌تنها ابزاری برای اشتغال، بلکه فرصتی برای گسترش پیوندهای فرهنگی می‌دانند.

این دانشجویان معتقدند که آشنایی با زبان چینی می‌تواند فرصت‌های شغلی جدیدی را در بخش‌های تجارت، معادن و روابط دیپلماتیک برای آن‌ها فراهم کند.

بختیار آریوبی، دانشجوی ۲۰ ساله این رشته، گفت: «یادگیری زبان چینی فقط یک مهارت نیست، بلکه راهی برای شناخت فرهنگ‌های جدید و معرفی میراث تاریخی افغانستان است.» او افزود که یادگیری این زبان به آن‌ها فرصت می‌دهد فرهنگ خود را به چینی‌ها معرفی کرده و روابط میان دو کشور را تقویت کنند.

بر اساس این گزارش، جوانان از ولایت‌های دوردست نیز برای یادگیری زبان چینی به ننگرهار سفر می‌کنند. عبدالکریم حلیمی، باشنده غزنی و دانشجوی زبان چینی در دانشگاه ننگرهار، معتقد است که تسلط بر این زبان برای یافتن شغل در بخش معادن، تجارت و سفارت‌خانه‌ها ضروری است.

شینهوا نوشت که این جوان اکنون می‌تواند به زبان چینی به‌طور روان صحبت کند.

این خبرگزاری به نقل از عبدالباسط بریالی، استاد دانشکده ادبیات دانشگاه ننگرهار، نوشت که علاقه‌مندی به یادگیری زبان چینی در میان جوانان ولایت‌های مختلف افزایش یافته است.

با این حال، این استاد از کمبود صنف‌های معیاری، مواد درسی مناسب و نبود ساختمان اختصاصی برای آموزش زبان چینی در این دانشگاه انتقاد کرده است.

کارشناسان می‌گویند افزایش علاقه‌مندی به یادگیری زبان چینی در افغانستان، نشانه‌ای از گسترش روابط سیاسی و اقتصادی میان اداره طالبان و چین است.

بر بنیاد گزارش‌ها، در پی درگیری‌ میان نیروهای مرزی طالبان و پاکستان، نزدیک به پنج هزار خانواده از روستاهای بریکوت، دوکلام، پاشنگر و ناری آواره شده‌اند.

شماری از این آوارگان روز یک‌شنبه، ۳۰ حمل، به افغانستان اینترنشنال گفتند که باشندگان این مناطق علاوه بر ترس از آغاز دوباره درگیری‌ها، توان مالی بازسازی خانه‌ها و دکان‌های ویران‌شده خود را ندارند.

آن‌ها گفتند که طالبان و نهادهای خیریه تاکنون هیچ اقدامی برای بازگشت آوارگان یا بازسازی خانه‌ها و زیرساخت‌های این مناطق انجام نداده‌اند.

بزرگان محل می‌گویند درگیری‌های اخیر نه‌تنها به خانه‌های مسکونی آسیب زده، بلکه مساجد، مراکز صحی و مکاتب را نیز تخریب کرده است.

بیجاشدگان ولسوالی ناری در حال حاضر عمدتاً در اسدآباد، مرکز کنر، ولسوالی‌های مروره و اسمار و در حاشیه دریای کنر به سر می‌برند. این خانواده‌ها از کمبود شدید امکانات اولیه زندگی از جمله خیمه، تشناب‌های زنانه، حمام و دیگر نیازهای ضروری رنج می‌برند.

همچنین گزارش‌ها حاکی از آن است که کودکان آواره از آموزش بازمانده‌اند و خانواده‌ها نگرانند که حتی در صورت بازگشت، بازسازی مکاتب وقت زیادی را بگیرد.

در همین حال، مسیر مهم بریکوت به نورستان و برگمتال که برای نزدیک به دو ماه به دلیل تیراندازی نیروهای پاکستانی مسدود بود، اخیراً بر اساس توافق بزرگان قومی چترال پاکستان و نورستان با ارتش پاکستان بازگشایی شده است. طبق این توافق، در مناطق مرزی نورستان و ناری کنر آتش‌بس اعلام شده تا از وقوع فاجعه انسانی ناشی از قحطی و گرسنگی جلوگیری شود.

به‌رغم این توافق، باشندگان محل همچنان از وقوع تیراندازی‌های پراکنده میان دو طرف در این مناطق خبر می‌دهند.