این نهاد وابسته به سازمان ملل روز سهشنبه، اول ثور در گزارشی در ژنو هشدار داد که وضعیت جهانی مهاجرت رو به وخامت است و مسیرهای مهاجرتی بهطور فزایندهای خطرناکتر شدهاند.
مسئولان این سازمان گفتهاند که بیشترین موارد مرگومیر در آسیا ثبت شده است و در میان قربانیان، شمار قابل توجهی از مهاجران روهینگیا و افغان نیز شامل میشوند.
سازمان بینالمللی مهاجرت اعلام کرده است که مسیرهای قانونی مهاجرت در حال کاهش است و همین موضوع باعث میشود افراد بیشتری به دست قاچاقچیان انسان بیفتند، در حالی که اروپا، ایالات متحده و سایر مناطق اجرای قوانین را تشدید کرده و سرمایهگذاری گستردهای در اقدامات بازدارنده انجام میدهند.
به گفته مقامهای آیاوام، اگرچه فشارهای مهاجرتی در سطح جهانی کاهش نیافته، اما مسیرها به دلیل جنگها، تغییرات اقلیمی، نیازهای اقتصادی و تغییر سیاستهای کشورها دچار تحول شدهاند.
این سازمان تأکید کرده است که در برخی مسیرهای سنتی، کاهش ورود مهاجران مشاهده میشود، اما در مقابل، سفرها طولانیتر، پراکندهتر و خطرناکتر شدهاند.
بر اساس این گزارش، دریای مدیترانه مرکزی همچنان مرگبارترین مسیر مهاجرتی در جهان باقی مانده است، در حالی که تلفات در خلیج بنگال برای سومین سال متوالی افزایش یافته است. همچنین مسیرهای زمینی مورد استفاده مهاجران افغان نیز در میان خطرناکترین مسیرها قرار دارند.
پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان در سال ۱۴۰۰ خورشیدی، روند مهاجرت از این کشور بهطور قابل توجهی افزایش یافت و میلیونها افغان در سالهای اخیر کشور را ترک کردهاند؛ موضوعی که به گفته نهادهای بینالمللی، یکی از عوامل تشدید فشار بر مسیرهای مهاجرتی منطقهای و فرامنطقهای بوده است.
سازمان بینالمللی مهاجرت همچنین اعلام کرد که به دلیل محدودیت در دسترسی به اطلاعات و دشواری در راستیآزمایی موارد، بخشی از تلفات احتمالی مهاجران در آمار رسمی ثبت نشده و حدود ۱۵۰۰ مورد دیگر نیز بهعنوان موارد محتمل اما تأییدنشده در نظر گرفته شده است.
این سازمان هشدار داده است که بحران مرگومیر مهاجران همچنان ادامه دارد و نیازمند اقدام هماهنگ بینالمللی برای کاهش خطرات مسیرهای مهاجرتی است.
ایمی پوپ، مدیرکل سازمان بینالمللی مهاجرت، در بیانیهای گفت: «ادامه تلفات جانی در مسیرهای مهاجرتی یک شکست جهانی است که نباید آن را بهعنوان یک امر عادی بپذیریم.»
او افزود: «این مرگها اجتنابناپذیر نیستند. زمانی که مسیرهای امن در دسترس نباشند، مردم مجبور میشوند سفرهای خطرناک انجام دهند و به دست قاچاقچیان و شبکههای قاچاق انسان بیفتند.»