«روزی من هم برای آزادیهایی که به آن نیاز داریم صدا بلند میکردم، اما بهایش را پرداختم. هفت ماه زندان را تجربه کردهام، بخشی از آن را در استخبارات طالبان. آنقدر شکنجه شدم که برای راه رفتن، دو نفر باید بازوهایم را میگرفتند و حتی برای انجام نیازهای اولیه به کمک دیگران محتاج بودم.
ه همین دلیل است که امروز وقتی از سکوت بسیاری از مردم سخن میگویم، از روی حدس و گمان نیست، من هزینه حرف زدن را با جسم و جان خود پرداختهام.
من هم دوست دارم برای خواهرم بنویسم، برای مادرم بنویسم و از حق، کرامت و آزادی زنان سرزمینم دفاع کنم. اما حقیقت تلخ این است که دست تنها صدا ندارد. تغییر واقعی از درون جامعه آغاز میشود و سالها ترس و سرکوب، مردم را خسته و محتاط کرده است.
امروز در هرات شاهد رویدادهایی هستیم که قلب هر انسان آزادهای را به درد میآورد. دختران و زنانی که تنها به دلیل نوع پوشش یا نپوشیدن چادری مورد بازخواست، تحقیر یا زندان قرار میگیرند. خانوادههایی که نگراناند مبادا دختر یا خواهرشان به خاطر یک انتخاب شخصی با مشکل روبهرو شود. این وضعیت فقط محدودیت یک فرد نیست، آسیب به عزت، آرامش و آینده یک جامعه است.
بعضی دوستان از بیرون کشور میپرسند چرا مردم به جادهها نمیآیند، چرا مردها سکوت میکنند، کو همان غیرت و مردانگی که از آن مردهای هرات دم میزدند. پاسخ ساده نیست. مردمی که چهار سال زیر سایه ترس زندگی کردهاند، مردمی که هر اعتراضی میتواند برایشان زندان، شکنجه یا از دست دادن همهچیز را در پی داشته باشد، با شعار و هشتگ به حرکت درنمیآیند. با این حال، هیچ وضعیتی همیشگی نیست. تاریخ بارها نشان داده است که تغییر، هرچند آهسته، از دل همان جامعهای آغاز میشود که روزی تصور میشد دیگر امیدی در آن باقی نمانده است.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
