جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی اسپانیا به پایان رسید؛ اما شاید میراث اصلی این رقابتها نه جام قهرمانی، بلکه تغییراتی باشد که فیفا با الهام از ورزش امریکا وارد فوتبال کرد؛ تغییراتی که اکنون پرسشهای جدی درباره آینده و هویت این ورزش به وجود آورده است.
به گزارش رویترز، در این دوره، فیفا برای نخستین بار استراحتهای اجباری نوشیدن آب را در تمامی مسابقات اجرا کرد؛ تصمیمی که اگرچه با هدف حفظ سلامت بازیکنان در گرمای امریکای شمالی اتخاذ شد؛ اما عملاً هر نیمه را به دو بخش تقسیم کرد. مربیان از این وقفهها برای تغییرات تاکتیکی استفاده کردند و شبکههای تلویزیونی نیز فرصت بیشتری برای پخش تبلیغات به دست آوردند؛ اما بسیاری از هواداران معتقد بودند این تصمیم ریتم طبیعی فوتبال را از بین برد.
فینال جام جهانی نیز رنگ و بوی ورزش امریکا را به خود گرفت. اجرای برنامه مفصل بین دو نیمه، اهدای حلقه قهرمانی به بازیکنان اسپانیا و افزایش زمان استراحت بین دو نیمه به ۲۷ دقیقه، از جمله تغییراتی بود که شباهت زیادی به مسابقات سوپربول داشت و واکنشهای متفاوتی را برانگیخت.
در خارج از زمین نیز جام جهانی با حاشیههای سیاسی همراه بود. روابط نزدیک جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، با دونالد ترامپ و جنجال پیرامون پرونده انضباطی فولارین بالوگون، باعث شد برخی منتقدان از کمرنگ شدن مرز میان مدیریت فوتبال و سیاست سخن بگویند؛ هرچند فیفا تأکید کرد نهادهای قضایی این سازمان بهصورت مستقل تصمیمگیری کردهاند.
داوری و استفاده از VAR نیز بار دیگر محل بحث بود. با وجود فناوری کمکداور ویدئویی، اختلافنظرها درباره تفسیر قوانین همچنان ادامه داشت و بسیاری معتقد بودند قوانین جدید فوتبال بیش از حد پیچیده شده و درک آنها برای بازیکنان، مربیان و هواداران دشوار است.
از نظر فنی، فارمت جدید ۴۸ تیمی فرصت حضور کشورهای بیشتری را در جام جهانی فراهم کرد؛ اما برگزاری ۱۰۴مسابقه باعث شد برخی کارشناسان معتقد باشند این تورنمنت بیش از آنکه یک جشنواره فوتبالی باشد، به فصلی طولانی و فشرده از رقابتها شباهت پیدا کرده است.
با وجود تمام این تغییرات، جام جهانی ۲۰۲۶ همچنان لحظههای فراموشنشدنی، قهرمانان تازه و داستانهای ماندگاری خلق کرد؛ اما شاید مهمترین پرسش آن برای آینده این باشد که فیفا تا چه اندازه به تغییر چهره فوتبال بر اساس الگوی ورزش امریکا ادامه خواهد داد؟ پاسخ این سؤال احتمالاً در جام جهانی ۲۰۳۰ مشخص خواهد شد.
