وزارت عدلیه طالبان اعلام کرد که دادگاه اختصاصی رسیدگی به قضایای زمینهای غصبشده، ۲۵ جریب زمین موسوم به «شهرک کستومایز و رستم حیدری» را در کابل شناسایی و مصادره کرده است. این وزارت نوشت که این زمینها در ناحیههای چهارم و هفدهم شهر کابل موقعیت دارند.
بر اساس خبرنامه روز شنبه (۳ اسد) وزارت عدلیه طالبان، «محکمه اختصاصی رسیدگی به قضایای زمینهای غصبشده امارتی زون مرکزی» با بررسی اسناد، دفاتر املاکی و مدارک، حدود ۲۵.۶۵ جریب زمین این شهرک را «امارتی» تشخیص داده و حکم به استرداد آن داده است.
در این خبرنامه آمده است که پرونده زمین مذکور پیشتر از سوی «کمیسیون جلوگیری از غصب زمین» و بر اساس ماده ۱۷ قانون مربوطه به دادگاه اختصاصی فرستاده شده بود. تحقیقات این محکمه نشان داده که این زمین در گذشته استملاک شده و در شهرداری کابل به نام دولت ثبت بوده است.
وزارت عدلیه طالبان تاکید کرده است که روند تثبیت و مصادره زمینهای مغصوبه در سراسر افغانستان به شدت ادامه دارد.
معمولا دادگاههای زمین طالبان بدون حضور وکیل مدافع متهمان به غصب زمین برگزار میشود. طالبان متهم است اصول دادرسی عادلانه را رعایت نمیکند.
در پنج سال گذشته هزاران جریب زمین شهری و کشاورزی را دولتی اعلام و مصادره کرده است. این تصمیمها در ولایتهای مختلف با اعتراض مردم روبهرو شده است.
منتقدان میگویند کمیسیون طالبان مشکلات جدی دارد؛ از نبود وکیل مدافع تا بیاعتبار شدن اسناد مالکیت و دخالتهای سیاسی به نفع افراد و گروههای خاص.
طالبان در ماه میزان سال ۱۴۰۳ غلام حسین، فرمانده محلی تاجیکتبار خود را برای چندمین بار در ولسوالی چاهآب ولایت تخار بازداشت کرد.
استخبارات طالبان در آن زمان بیش از ۴۰۰ میل سلاح سبک و سنگین، چندین عراده موتر و مقدار زیادی مهمات او را ضبط کرده بود. غلام حسین همچنین مدتی را در زندان طالبان سپری کرد و پس از آزادی، از رفتن به زادگاهش در ولسوالی چاهآب منع شده بود.
منابع آگاه روز جمعه، دوم اسد، به افغانستان اینترنشنال خبر دادند که محدودیتهای طالبان بر این فرمانده از حدود یک هفته به اینسو کاهش یافته است. به گفته منابع، طالبان به او اجازه داده است به ولسوالی چاهآب بازگردد.
در هفتههای اخیر، ولسوالی چاهآب تخار به یکی از کانونهای تنش در شمال افغانستان تبدیل شده است. منابع محلی از درگیریهای پراکنده میان طالبان و مردم محل بر سر استخراج معادن طلا خبر دادهاند. همزمان، گزارشهایی از اعتراضات باشندگان محل و سرکوب خونین آن از سوی طالبان نیز منتشر شده است.
به گفته منابع، غلام حسین در این مدت عمدتا در کابل اقامت داشت و گاهی به تالقان، مرکز ولایت تخار رفتوآمد میکرد. منابع افزودند که او بدون اجازه استخبارات طالبان حق سفر به هیچ نقطه دیگری را نداشت.
طالبان تاکنون بهگونه رسمی در این مورد اظهار نظر نکرده و مشخص نیست چه عواملی باعث تغییر موضع این گروه در قبال این فرمانده شده است.
غلام حسین از فرماندهان بشیر قانت، از چهرههای قدرتمند حزب اسلامی در تخار بود که در دولت پیشین به اتهام آزار و اذیت، قتل و باجگیری از مردم بازداشت شد، اما از زندان گریخت و سپس به طالبان پیوست.
او یکی از فرماندهان پرنفوذ تاجیکتبار طالبان در تخار به شمار میرفت.
بر اساس گزارشها، غلام حسین از معدن طلای نورآبه در ولسوالی چاهآب سود میبرد و صدها نیروی مسلح تحت فرمان خود داشت.
پیشتر اسحاقدار، وزیر خارجه پاکستان، در نشست وزیران خارجه سازمان همکاری شانگهای از کشورهای عضو این سازمان خواست طالبان را به اجرای تعهداتش در زمینه مبارزه با «تروریسم» و از بین بردن پناهگاههای گروههای «تروریستی» در افغانستان وادار کنند.
اسحاق دار گفت که تهدید «تروریسم» برخاسته از افغانستان یکی از جدیترین چالشهای امنیتی اسلامآباد است.
ذبیحالله مجاهد روز جمعه (دوم اسد) در واکنش به سخنان اسحاقدار گفت که طالبان به تعهد خود مبنی بر جلوگیری از استفاده از خاک افغانستان علیه کشورهای دیگر پایبند است و اجازه نمیدهد از خاک افغانستان علیه هیچ کشوری استفاده شود.
مجاهد بار دیگر حضور هر نوع «گروه تروریستی» در خاک افغانستان را رد کرد.
طالبان همواره اتهامات اسلامآباد درباره حضور و فعالیت گروههای مسلح در خاک افغانستان را رد کرده و میگوید اجازه نخواهند داد از قلمرو افغانستان علیه هیچ کشوری استفاده شود.
با این حال، سازمانهای بینالمللی بارها با ارائه گزارشهای مستند از حضور فعال گروههای شبهنظامی در خاک افغانستان خبر دادهاند.
