یک شهروند از هرات: «طالبان خانه‌های کارمندان سابق قول اردوی هرات را غصب کرده است»

پسرم یاد گرفته است که به افراد ناشناس اعتماد نکند. به همین دلیل، درخواست آن‌ها را مؤدبانه رد کرد. اما آن‌ها با بهانه‌جویی او را سرگرم کردند و در همین فرصت، جیب‌هایش را گشتند و گوشی موبایلش را سرقت کردند.

این حادثه فقط سرقت یک گوشی نبود. این اتفاق زنگ خطری برای امنیت همه فرزندان ماست.

خطابم به همه پدران و مادران این است که وقتی صبح از خانه بیرون می‌شوید، آیا خبر دارید فرزندتان از صبح تا شام کجاست و چه رفتاری دارد؟ اگر امروز فرزندی بی‌تربیت و قانون‌شکن به جامعه تحویل دهیم، فردا در برابر آسیب‌هایی که به دیگران وارد می‌کند، مسئول هستیم. تربیت فرزند فقط وظیفه مکتب و دولت نیست. مسئولیت نخست بر دوش خانواده است.

تا چه زمانی فرزندان ما که برای درس و آینده خود تلاش می‌کنند، قربانی افراد ولگرد شوند؟ امیدوارم مسئولان برای تامین امنیت مسیر رفت‌وآمد دانش‌آموزان و برخورد با عاملان چنین حوادثی، اقدام‌های جدی و موثر انجام دهند تا هیچ خانواده‌ای دوباره چنین رنجی را تجربه نکند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

این کار موجب سرگردانی و آزار مردم می‌شود. اگر کارمندان مذکور را متوجه تاریخ پرداخت کنند، با خشونت برخورد می‌کنند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

هیچ‌کس نمی‌تواند از این دستور سر باز بزند، چون به مدیر مکتب اخطار داده می‌شود که اگر از معلمان پول جمع نکنی، خودت باید پول تمام معلمان را بپردازی.

علاوه بر این صد افغانی، گاهی دستور داده می‌شود که مثلا برای زلزله‌زدگان هرات، از هر معلم صد افغانی به‌گونه عاجل جمع کنید.

گاهی دستور می‌دهند برای زلزله‌زدگان کنر پول جمع کنید و گاهی هم زیر نام کمک به غزه و خاورمیانه پول می‌گیرند.

باور کنید، خودم خانه ندارم و ده سال است که مهاجر هستم. من چه توانی دارم که به مهاجر دیگری کمک کنم؟ با هفت هزار افغانی به نه فرزند خود نان بدهم یا به مهاجران و انصار کمک کنم؟

خدایا، این ظلم نه در دوران ظاهرشاه بود، نه در زمان حکومت‌های کمونیستی تحت حمایت شوروی، نه در زمان حکومت مجاهدین و نه در زمان تکنوکرات‌های جمهوریت تحت حمایت ناتو و امریکا.

طالبان چه ظلمی است که در حق ما روا می‌دارید؟

اگر به‌صورت علنی صدای خود را بلند کنیم، از وظیفه برطرف می‌شویم و همین هفت هزار افغانی معاش را هم از دست می‌دهیم.

خدایا زمین سخت است و آسمان دور. ما همچنان به عدالت تو باور داریم و می‌دانیم که تو هستی.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

پس از فراغت، یک سال در یکی از شفاخانه‌های مزارشریف کار کردم، اما اکنون نمی‌توانم کار کنم و به شفاخانه بروم. هر بار که یک داکتر را می‌بینم، خودم را در جای او تصور می‌کنم و می‌گویم کاش من هم می‌توانستم کار کنم و به مردم خود خدمت کنم.
نمی‌توانم به آرزوی دلم برسم. این آرزو در دلم مانند یک عقده مانده است. نمی‌دانم چه کنم و به چه کسی بگویم.

لطفا پیام مرا نشر کنید تا کسانی که نمی‌خواهند دختران‌شان کار کنند، بفهمند که ما هم دل و آرزو داریم. ما از پسران چه کم داریم؟»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

در همان زمان دیدم افرادی که با کارمندان شفاخانه آشنا بودند یا به آنان وابستگی داشتند، با انتظار کم‌تر و رسیدگی بهتر خدمات دریافت می‌کردند، در حالی که ما ساعت‌ها منتظر ماندیم.

وضعیت فرزندم روزبه‌روز بدتر شد. پس از مراجعه به یک شفاخانه خصوصی، به ما گفته شد که او باید هرچه زودتر در شفاخانه حوزوی قلعه جوز بستری شود.

با زحمت فراوان توانستیم نوبت بگیریم. با وجود این‌که به داکتر توضیح دادم حال طفل وخیم است و داکتران دیگر نیز بستری‌شدن او را ضروری دانسته‌اند، به ما گفته شد که نیازی به بستری‌شدن نیست و تنها چند دوا تجویز شد.

پس از مصرف دواها، وضعیت فرزندم بهتر نشد و او دچار تشنج شد. اکنون پنج روز است که در بخش مراقبت‌های ویژه یکی از شفاخانه‌های خصوصی بستری است و وضعیتش همچنان نگران‌کننده است.

من این نوشته را برای انتقام یا تخریب کسی نمی‌نویسم. از مسئولان وزارت صحت عامه و ریاست صحت عامه غزنی می‌خواهم این موضوع را به‌گونه جدی بررسی کنند تا روشن شود که آیا روند رسیدگی به فرزندم مطابق اصول پزشکی بوده است یا خیر.

همچنین از مسئولان می‌خواهم به تاخیر در رسیدگی، کیفیت معاینه و برخورد یکسان با همه بیماران توجه کنند تا خانواده دیگری درد و رنجی را که ما تجربه کرده‌ایم، تحمل نکند.

از رسانه‌ها نیز می‌خواهم صدای خانواده ما و دیگر شهروندانی را که با مشکلات مشابه روبه‌رو هستند، به گوش مسئولان برسانند تا مشکلات نظام صحی ولایت غزنی بررسی و اصلاح شود.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»