د اوسني عیسوي کال د فرورۍ په اتمه پاکستان کې له ټول ټاکنو نه وروسته دغه هیواد په پرله پسې توګه له مخ په ژوریدونکي سیاسي انقطاب سره لاس ګریوان دی.
د تحریک انصاف په نوم د عمران خان ګوند د پوځ پر لوی درستیز جنرال عاصم منیر تور پورې کوي چې د هغه په امر د پوځ استخباراتي سازمان ای ایس ای د رایو په شمیر کې درغلي وکړه او په پنجاب کې یې د پارلمان هغه ټولې چوکۍ چې تحریک انصاف ګټلې وې، مسلم لیګ ته وسپارلې او شهباز شریف یې یو ځل بیا د وزیراعظم په چوکۍ کېناوه.
شهباز شریف د وریر اعظم په توګه په خپله پخوانۍ دوره کې جنرال عاصم منیر په داسې حال کې د پوځ لوی درستیز ټاکلې و، چې عمران خان غوښتل چې په دغه منصب د ای ایس ای پخوانی رئیس جنرال فیض حمید کینوي.
اوس دا خبره جوته ده چې دغه پورته ذکر شوې انقطاب او مخاصمت تر سیاسي ګوندونو محدود نه دی.
د پاکستان د پوځ په رهبرۍ او صفوفو کې هم د عمران خان حامیان موجود دي او هم دغو عناصرو د ۲۰۲۲عیسوي کال په نهمه د یوې ناکامې کودتا هڅه هم کړی وه، چې د سلو نه زیات پوځي او ملکی تورن کسان په دغه تور بندیان دي او محاکمې ته منتظر دي.
په تیرو دوو کلونو کې جنرال عاصم منیر د پوځ دوو قول اردو ګانو قومندانان او یو شمیر د ټیټو رتبو صاحب منصبان د پوځ نه برطرف کړي دي.
په دې لړ کې تر ټولو مهم او دراماتیک پرمختګ یوه میاشت وړاندې د سپتمبر د میاشتې په دولسمه نیټه د ای ایس ای د پخواني لوی مشر متقاعد جنرال فیض حمید د مالي فساد په تور بندي کیدل و.
په واقعیت کې په هغه اصلي تور د سیاسي قدرت بیا لاس ته راوړلو په کار کې د عمران خان او د هغه د ګوند سره مرسته کول و.
د فیض حمید د توقیف نه وروسته څیړنو وښودله چې په ای ایس ای کې د خپل پخواني نفوذ په زور فیض حمید د راولپنډۍ په اډیاله نومي محبس کې بندي عمران خان ته د محبس نه بیرون د خپل ګوند سره او حتا چې د نورو هیوادونو میډیا سره د تماسونو او د مطبوعاتي مصاحبو امکانات برابر کړي وو.
پنجاب کې د عمران خان د ګوند پر غونډو بندیز
د پاکستان په مرکزي حکومت او د پنجاب ایالت په حکومت کې د نواز شریف په مشرۍ د مسلم لیګ خاکمیت دی.
په مرکزي حکومت کې د هغه کشر ورور شهباز شریفوزیراعظم دی او پنجاب کې د نواز شریف لور مریم نواز سر وزیره ده.
دغه حکومتونه او جنرال عاصم منیر په اسلام اباد او پنجاب کې د عمران خان ګوند ته د ولسي غونډو جوړولو اجازه د سیاسي بې ثباتۍ د مخ نیوي په پلمه نه ور کوي.
په څو څو واره حکومت د تحریک انصاف په ولسي غونډو بندیز ولګاوه، خو اخر د محاکمو په امر د سپتمبر په اتمه تحریک انصاف د اسلام اباد سره نزدې یوه ستره سیاسي غونډه جوړه کړه چې د حکومت له خوا د ډیرو خنډونو او موانعو د ایجادولو باوجود ګڼ شمیر خلکو پکې ګډون وکړ.
پښتونخوا کې د تحریک انصاف حکومت دی، نو د هغه ځای د سر وزیر علي امین ګنډا پور په مشرۍ ډیر خلک دې غونډې ته راغلل.
په دغه غونډه کې هسې خو ډیرو ویناوالو په مرکزي حکومت کلک انتقادونه وکړل، خو د سر وزیر علي امین ګنډه پور وینا اسلام اباد وخوځاوه، ځکه چې یو خو هغه نیغ په نیغه او نام ګرفته د پوځ په رهبرۍ د بحران د ایجادولو تورونه ولګول او بله دا چې دغه تورونه او انتقادونه د یوه ایالت د برحاله سر وزیر له خولې ووتل.
د علي امین ګنډاپور خبرو او دغې پیښې ته جنرالانو سخت عکس العمل وښود، وړومبی یې د پارلمان د تعمیر د دروازې نه او وروسته په شپه کې یې حتا د پارلمان د داخل نه د ولسي جرګې نهه تنه غړي ونیول.
پوځیانو د شپږو اوو ساعتونه لپاره سر وزیر ګنډا پور بدون د هغه د دولتي رتبې د تشریفاتو نه د ځان سره بوته او تړی تم یې کړ، هغه اوه ساعته پس څرګند شو او پیښور ته ولاړ.
د جنرالانو دا خیال وو چې ګویا عمران خان او د هغه ګوند به عقب نشیني وکړي، خو داسې و نه شول.
له پوځ سره له خبرو ډډه
بندي عمران خان وايي نور له پوځ سره خبرې نه کوي
عمران خان چې په تیرو څو کلونو کې یې د پوځ د لوی درستیز سره په خبرو ټینګار کاوه، له پورته پیښو نه وروسته یې د محبس د ننه نه اعلان وکړ چې هغه نور د پوځ سره خبرو ته حاضر نه دی او د مذاکراتو دروازې یې وتړلې.
سر وزیر ګنډا پور د اسلام اباد نه بیرته تګ نه څلیرویشت ساعته وروسته مدافع وکیلانو ته په خپله وینا کې جنرالانو ته ګوت څنډنه وکړه او هغوی ته یې د ځان د اصلاح کولو مشوره ورکړه.
ګنډا پور دړکه وکړه چې که مرکزي حکومت د افغانستان طالبانو سره د ترهګرۍ د مخ نیوي لپاره خبرې ونه کړي، نو د هغه ایالتي حکومت به خپله د هغوۍ سره خبرې پیل کړي.
بل د پاکستان په تاریخ کې بې ساری کار دا وشو چې د پښتونخوا په صوبايي اسامبله کې د تحریک انصاف غړو په خپلو ویناوو کې په جنرالانو او ای ایس ای د سیاسی انجنیرۍ، په ټول ټاکنو کې درغلی او دسیسو تورونه پورې کړل او د خپلو ادعا ګانو لپاره یې ثبوتونه هم وړاندې کړل.
که څه هم د هغوۍ نیوکې په تیرو دوو کلونو کې تر هغو ګامونو محدودې دي چې د پي ټي ای په ضد اخستل شوي وو، خو د اسامبلې د ویناوو په پایکې غونډې یوه مصوبه تصویب کړه چې پکې یې په سیاست کې د لاس وهونکو پوځي افسرانو د محاکمې غوښتنه وکړه.
دا نیغ په نیغه د لوی درستیز جنرال عاصم منیر ، د ای ایس ای د عمومي رئیس جنرال ندیم انجم او د هغوی د ملګرو د محاکمې غوښتنه ده.
سیاسي شنونکي باور لري چې عمران خان او د هغه ګوند اوس هم په پوځ کې څه نه څه حامیان لري، ځکه جنرال عاصم منیر سره نیغ په نیغه ډغرې وهلو ته زړه ښه کوی .
بلوچستان کې د بلوڅانو پر وسلوال مخالفت سربېره ولسي مبارزې هم زور اخیستی
بلوچستان کې د بیلتون خوښو جګړه او ملي نهضت زور موندلی دی. په پښتونخوا کې ټي ټي پي د ایالت په جنوبي اضلاعو کې او د ډیورنډ کرښې سره نزدې سیمو کې هره ورځ په پوځ او پولیسو حملې او هدفی وژنې کوي.
په ۲۰۲۴ کال کې تر اوسه ۷۵۷ خلک وژل شوي چې اکثریت یې پښتونخو او بلوچستان پورې اړه لري.
اوس که د شهباز شریف مرکزي حکومت دغه بحران ته د پاۍ ټکې کیښودو کې بریالې نه شي، نو بیا دا امکان شته چې جنرالان د پوځي قانون یا مارشل لا په اعلانولو سره سیاسي قدرت نیغ په نیغه په لاس کې واخلي.
خو د دې لپاره د پوځ داخلي اتحاد، د اساسي قانون د ملغا کیدو د عواقبو سنجونه او د خارجي اقتصادي کومک تضمین به هم مهمې اړتیاوې وي.
بله نازکه خبره دا ده چې د سپتمبر د میاشتې په منځ کې د شانګهای همکارۍ د سازمان سرمشریزه په اسلام اباد کې کیدونکی ده.
که د هغه نه وړاندې جنرالان کوم غیر ایني ګام اوچت کړي، نو بیا به د نوموړي سازمان دغه غونډه پاکستان کې څنګه دایریږی چې دا خبره به د پاکستان لپاره خورا ډیر ناوړی عواقب ولري.
تر دې وړاندې داسې راپورونه خپاره شوي وو، چې ښاغلي ګنډاپور مرکزي حکومت ته له پاکستاني طالبانو سره د جوړ جاړي او خبرو اترو وړاندیز کړی و او دا یې هم ویلي وو، که مرکزي حکومت نوموړي ته اجازه ورنه کړي؛ نو هغه به په ځانته سر افغانستان ته ولاړ شي او هلته به د افغان او پاکستاني طالبانو سره خبرې اترې وکړي.
خو چې ګورو، افغان مېرمنې اول له پوهنتونه، بیا له ښوونځي، روسته له کار و پارک ته تللو، همداسې پسې له کوره راوتلو او مخ ښکارولو راوګرځول شوې، همدا دوه درې اونۍ مخکې یې غږ اورېدل هم حرام او عورت وګڼل شو.
په سلګونو بندیانې یا ووژل شوې، میلیونونه تبعید شوې، میلیونونه وږې و نهار و وزګارې دي، د مور و ماشوم د مړینې کچ تر هربل وخته لوړ دی، زرګونه یې د څلورمې و درېیمې مېرمنې په حیث په زوره یا له ولږې واده کړلای شوې، ځینې یې د وچې ډوډۍ په بدل کې وپلورل شوې... او کیسه لا همداسې روانه ده، ستا د کار او درې کلن ماموریت پایله څه ده؟
د امریکايي مدیریت له اصولو سره سم ته پخپله خپل ماموریت ( د نتایجو له مخې) څنګه ارزوې؟
راځه، څو شېبې له امریکاييتوبه راووځه، ماموریت دې هېر کړه، سیاست یوې خوا ته پرېږده، یوازې یوه عادي انسانه شه، یوه ښځه. بېرته خپلې څلورکلنۍ ته ولاړه شه، چې له افغانستان څخه ووتلې او د خپلو خوبونو زمکې (امریکا) ته ورسېدلې... هغه مهال دې میلیونونه همزولې په پلرني هېواد کې پاتې شوې. له خپل سیاست و ماموریت لرې، خپلې ښځینه عاطفې ته ورننوځه او ویېسنجوه، چې ستا پر هغو همزولو څه پېښ شول؟ او څه روان دي؟
له تا سره د هغوی توپیر دا و، چې هغه مهال یې له وطنه د وتلو لاروچار نه لرله او که نه ښايي ډېرې به یې اوس ستا په شان نړیوالې څېرې وای.
له ظاهرشاه تر هبت الله د افغانستان د ۶۱ کلن سیاسي سفر مهمې پېښې او سیاسي بدلونونو ته یوه لنډه کتنه لرو.
افغانستان په تېرو ۶ لسیزو کې د سیمې او نړۍ په کچه له لویو سیاسي ناندریو سره مخ دی.
۱۳۴۲ لمریز کال:
د افغانستان شاه د اوړي په موسم کې د ارګ په کوټي باغچه کې ودرېد، د نظام محدود شمېر غړي ورسره ولاړ وو او ویې ویل؛ مشروطه شاهي د دې لپاره اعلانوم، چې افغان ملت هوسا او سیاسي ثبات لا غښتلی شي؛ نور به هر څوک خپل ځان په نظام کې ویني.
کړکېچ په مشروطه شاهي مدیریت نه شو، بلکې د شاه سیاسي مخالفین لا مخالف شول، دسیسې نورې زیاتې شوې، د افغان ملت هوساینه ورځ تر بلې له ګواښ سره مخ کېده.
کابل زنده باد او مرده باد نیولی و، د ملي جرګې لویې غونډې د سیاسي مخالفتونو له امله کړکېچنې وې او د شاه د پرېکړو ارزښت په کمېدو و.
اړ و ګوړ لا زیات شو، سیاسي مخالفتونو لا جهت واخیست، ظاهر شاه په ارګ دننه د خپلې کورنۍ له غړو سره په کړکېچ واوښت، نه یوازې دا چې سیاسي ثبات جوړ نه شو؛ بلکې لا خراب او د شاه په جلاوطنۍ تمام شو.
۱۳۵۲ لمریز کال:
خبره تر داود خانۍ کودتا ورسېده، داود خان اعلان وکړ، چې کودتا یې د ولس د هوساینې او په افغانستان کې د خلکو په خوښه د حکومت د جوړولو په پار کړې، شاهي دوره تمامه شوه، اوس یو مطلق جمهوري نظام ایجادیږي؛ مګر ولسواکي بیا هم حاکمه نه شوه.
د ظاهر شاه د وروستي لومړي وزیر موسی شفیق په ګډون د هغه ټوله کابینه زندان ته ولېږل شوه، شاه پلوي جنرالان بندیان شول او ځینو خو کابل پرېښود.
پر افغانستان جمهوریت حاکم و؛ خو د ولسمشر د بدلېدا کوم ټاکلي نورمونه او اصول نه وو موجود، سیاسي احزابو فعالیت کاوه؛ خو بشپړه سیاسي ازادي یې نه لرله.
د ولسمشر داود خان د کودتا شریک ملګري خفه شول، لومړی ګیلې پیل شوې، بیا تورونو زور واخیست او ورپسې شدید مخالفت پیل شو.
داود خان هم درېغ ونه کړ او د مخالفینو پر ځپلو یې پیل وکړ؛ خو مخالفین نه یوازې دا چې کمزوري نه شول؛ بلکې لا غښتلي او خښمېدلي شول.
پنځه کاله وروسته د پسرلي دویمه میاشت وه؛ په ارګ کې په ساعتونو جګړه روانه وه، یوې ډلې کودتا وکړه او ویې ویل، چې د داود خان استبدادي نظام یې چپه کړ او په افغانستان کې د ګارګرو او بزګرو انقلاب کامیاب شو.
بالاخره کیسه د داودخان او د هغه د کورنۍ پر مرګ تمامه شوه.
۱۳۵۷ لمریز کال:
د خلقي انقلاب پلویانو د خپلې بریا جشن ونمانځه، نور محمد تره کی یې خپل رهبر او د افغانستان ولسمشر اعلان کړ.
دوی ویل؛ موږ خلکو ته کور، کالي او ډوډۍ ورکوو.
نه کارګرو کور پېدا کړ، نه ورته په مړه خېټه ډوډۍ ورسېده او نه خو پر تن درست پټ شول.
د داود خان د کابینې اکثره غړي زندانونو ته ولېږدول شول، داود پلوي پوځي منصب داران له دندو لرې، ځینې ووژل شول او ځینې یې زندان ته ولېږدول شول.
د افغانستان د ټولو اداراتو چارې نسبتاً تنکیو او بې تجربه ځوانانو ته په لاس ورغلې، پوځي رتبې ووېشل شوې او د انقلاب په مخالفینو پسې څار پیل شو.
نور محمد تره کي د انقلابي اصلاحاتو شعار هم ورکړ؛ خو یوازې شعار پاتې شو.
د کور، کالي، ډوډۍ د شعار خاوندانو بیا په خپلو کې سره وخوړل، خپل معظم رهبر “تره کی” یې په هماغه ارګ کې وواژه، په کوم کې چې حفیظ الله امین د ولسمشر نور محمد تره کي د غوره رهبرۍ شعارونه ورکول.
خو له درېیو ورځو ګونګ حالت وروسته اعلان وشو، چې د انقلابي شورا مشر نور محمد تره کی د ورپښې ناروغۍ له امله مړ شو.
۱۳۵۸ لمریز کال (میزان)
دا ځل د قدرت نوبت د نور محمد تره کي یو شاګرد حفیظ الله امین ته ورسېد، د وژل شوي ولسمشر دغه وفادار خو بې وفا شاګرد د خپلې واکمنۍ توغ هسک کړ؛ مګر وخت یې اوږد نه و.
د کور، کالي او ډوډۍ د ډلې یو بل مشر لوبغاړی امین یې په تاج بېګ ماڼۍ کې وواژه.
خو له وژلو وړاندې د تره کي ټول پلویان یا زنداني شول او یا هم بې دندې شول، د کابل د څرخي پله زندان مخ په ډکېدو و.
پر نجیب د خپلو پوځیانو د کودتا هڅه هم ناکامه شوه؛ خو کمزوري ورځ تر بلې په زیاتېدو وه؛ ځینو خپل ملګري وپلورل او ځینو جګړه بس کړه.
ولسمشر نجیب پر خپل اعلان کړي شعار یو ځل بیا غور وکړ او اعلان یې وکړ، چې په افغانستان کې یوه سرتاسري سوله راولي، قدرت یې د روان بحران د کنټرول لپاره اخیستی، له خپلې چوکۍ تېر دی خو د سولې یو تضمین باید رامنځته شي.
د ملګرو ملتونو په ګډون د ګاونډیو او نړۍوالې ټولنې له خوا د سولې خبرې پیل شوې.
بدبختانه نه یوازې دا چې سوله را نه غله؛ ډاکتر نجیب په خپله هم بېواکه شو، له افغانستانه د وتلو یوه ناکامه هڅه یې هم وکړه؛ خو خپل نېږدې دوست جنرال رشید دوستم را وګرځاوه او د ملګرو ملتونو پر دفتر ننوت.
۱۳۷۱ لمریز کال:
یو ځل بیا د پسرلي دویمه میاشت وه؛ یوه بله ډله تر کابله ورسېده، دوی د اسلام په سپینو څادرونو ځانونه پوښلي وو. اعلان یې وکړ، چې کفري او کمونیستي نظام یې په بشپړ ډول ړنګ کړ، شوروي اتحاد ته یې ماته ورکړې او په افغانستان کې به یو اسلامي نظام رامنځته کړي.
د اسلامي نظام او جهاد په نوم پر افغانستان مسلطې ډلې خپله بې اتفاقي ډېره زر څرګنده کړه، ضبغت الله مجدیدي واکمن شو او ورپسې برهان الدین رباني ته هم د واک پر ګدۍ د ناستې نوبت ورسېد.
اسلام ساتونکو که څه هم په مکه مکرمه کې پر قران شریف سوګند واخیست او ویې ویل، چې سره به یو ځای کیږي؛ خو یو ځای نه شول.
د کابل یوه غونډۍ حکمتیار نیولې وه، پر بلې یې مزاري توپونه او ټانکونه درولي وو، پر بلې یې مسعود ناست و او پر کابل ډزباران روان و، زرګونه انسانان ووژل شول؛ خو اسلامي نظام قایم نه شو.
۱۳۷۵ لمریز کال:
یوې بې ډلې له کندهاره سر را پورته کړ، پخواني یې غلامان، د شر او فساد جرړې وبللې او ویې ویل، چې په افغانستان کې شر او فساد ختموو، یو سرتاسري اسلامي نظام جوړوو، چې پخواني شاه ظاهر شاه ته د راتګ زمینه برابره کړو؛ خو چوکۍ خوږې وې، لا به یې کابل نه و نیولی، چې پر ظاهر شاه یې هم سره کرښه راکش کړه.
یو سهار د کابل په اریانا څلور لاري کې د الله اکبر نارې شوې، یوه ډله په ماشین دارو سمبالو څڼورو په ویاړ وویل؛ کمونېست نجیب مو وواژه او د شر او فساد جرړې حکمتیار، مسعود او رباني وتښتېدل.
په افغانستان کې د مېرمنو پر کار بندیز ولګېد، د نجونو ښوونځي او پوهنتونونه وتړل شول او د طالبانو د مشر ملا محمد عمر د اطاعت نارې پورته شوې.
ملا محمد عمر له کندهاره فرمانونه جاري کړل، په کابل کې یې حکومتي دستګاه کېناسته؛ خو پرېکړې له کندهاره کېدې.
د مسعود، رباني او یو شمېر نورو په مشرۍ یوه ډله د روسیې ته کېناسته او له طالبانو سره یې جګړه پیل کړه، طالبانو بیا د هغوی پر ضد جهاد اعلان کړ او څو کاله جګړه وغځېده.
عربان راغلل، د القاعدې تخم ورکرل شو او بالاخره د اسلامي امارت د دعوه دارو مخالفې ډلې له سي ای اې سره د اړیکو یو تار پېدا کړ.
۱۳۸۰ لمریز کال:
په کابل کې سخت ژمی و؛ خو د کندهار هوا بیا ښه وه. پر اسامه بن لادن ناندرۍ روانې وې، امریکا اسامه وغوښت؛ خو ملا عمر یې له سپارلو ډډه وکړه، دا ځل د امریکا بهانه جوړه او له څلوېښتو هېوادونو سره یو ځای پر افغانستانه ورغله.
د کابل پر اسمان د ۵۲ الوتکو شور شو، څو ساعتونه به لا نه وو تېر چې د اسلامي امارات واکداران او د افغانستان د نجات پرښتې ورکې شوې، داسې لکه بیخي چې وي نه.
داخلي کړکېچ بیا هم حل نه شو، بدلون راتلو خو د بدلون د تداوم مساله بیا کړکېچنه وه.
جمهوري نظام د پخوا په پرتله لا مخ په زوړ روان و، د نړۍوالې ټولنې علاقه کمه برېښېده، د جمهوري نظام د مخالفې ډلې طالبانو د غښتلتیا تر څنګ یوه بله افراطي ډله د داعش په نوم ایجاد شوې وه او جګړه ښه په درځ روانه وه.
۱۳۹۸ لمریز کال:
یو ځل بیا پسرلي لومړۍ میاشت وه، د واک د سوله ییز انتقال د خبرو تر څنګ له طالبانو سره د سولې خبرې هم روانې وې، د جمهوري دولت ولسمشر اشرف غني ویل، چې ټاکنې د نظام د مشروعیت لپاره کوي او هر کله چې سوله راغله له خپلې څوکۍ تېر دی.
ټاکنې بیا کړکېچنې شوې په پایله کې یې اشرف غني د دولت ساز تر شعار لاندې د افغانستان ولسمشر او د اصلاحات او همګرايي له شعار سره یو ځای ډاکتر عبدالله عبدالله د ملي مصالحې علي شورا مشر او د کابینې نیم شریکوال وګڼل شو؛ خو ملي مصالحه ونه شوه.
په همدې دوران کې د مستقلې دفاع شعار هم په افغانستان کې خپور شو؛ خو نه یوازې دا چې مستقله دفاع ونه شوه، بلکې د واک سیمې مخ په کمېدو وې.
د جمهوري نظام شریکان یو په بل پسې د ارګ مخالف شول، ارګ له داخلي کشمکشونو او څوکۍ خوښو هم ډک و؛ ځینو د راتلونکي لپاره د ولسمشرۍ تیارۍ نیولې، ځینو د پاکستان پر ضد متشدد الفاظ هم کارول؛ مګر ماته ګډه وه.
نه د پاکستان مقابله وشوه او نه له جمهوري نظامه مستقله دفاع وشوه، لا منی نه و پیل شوی، چې د داخلي ماتې خپلې مراندې وغځولې.
ځینو پر ځمکه وسله کېښوده، ځینې پاکستان ته ولاړل او ځینو د تسلیمۍ لاسونه پورته کړل؛ خو په ارګ کې لا هم داسې فضاء حاکمه وه، لکه ټول افغانستان چې لا هم د ارګ په کنټرول کې وي.
پنځلس ورځې پوره نه وې، چې د جمهوري نظام مخالفین تر ارګه را ورسېدل، ولسمشر غني عاجله وکړه او د دې پر ځای چې د داود خان او یا ډاکتر نجیب په څېر یې په وینو ارګ او اریانا څلورلارې ولړل شي په چورلګه کې کېناست او په خپل تګ یې د جمهوري نظام څپرکی وتاړه.
۱۴۰۰ لمریز کال:
د کابل لارې تړلې وې او له ټولو لارو څخه پر موټرسایکل سپاره طالبان پر کابل ننوتل. له هوايي ډګر څخه د شور او زوږ اوازونه پورته کېدل.
وخت نا وخت ډزې هم کېدې؛ خو لا شپه درسته تیاره شوې نه وه، چې د کابل پر واټونو د طالبي ترانو انګازې پورته شوې.
څو ورځې ګونګ حالت و، یوه ورځ په رسنیو کې راغلل چې یو تور رنګی سړی د کابل په سیرینا هوټل کې چای څښي، له ډېرې خوښۍ یې خوله نه راټولیږي او خپلو نورو ملګرو ته ډاډ ورکوي، چې هر څه به سم شي.
دا د پاکستان د ای اېس ای مشر جنرال فیض حمید و.
له قبضه شوي ارګه خبر خپور شو، چې ملا هبت الله د طالبانو د نظام امیرالمومنین او ملا حسن اخوند د طالبانو د حکومت رییس الوزرا دی.
د سلګونو ځانمرګو بریدګرو پلانوونکی سراج الدین حقاني د طالبانو د حکومت د کورنیو چارو وزیر او د طالبانو د پخواني مشر ملا محمد عمر زوی ملا یعقوب مجاهد د دفاع وزیر ګومارل شوی.
د کابینې له اعلان څلور ساعته وروسته د کابل له هوايي ډګره د پي ای اې یوه الوتکه پورته شوه، جنرال فیض حمید بېرته پاکستان ته لاړ.
پخوانۍ اردو منحل شوه، مېرمنې پر کار بندې شوې، د نجونو پر مخ د ښوونځي او پوهنتون دروازې وتړل شوې، د افغانستان درې رنګه بیرغ له ارګه ګوز شو، لسګونه رسنۍ وتړل شوې، د بیان ازادي له منځه لاړه.
