نړیوال بانک وايي، افغانستان د اقتصادي ناورین او جوړښتي محدودیتونو له امله د خوړو امنیت او کارموندنې په برخو کې له جدي ننګونو سره مخ دی. بانک اټکل کړی، چې تر ۲۰۵۰ کال پورې به د خوراکي توکو نړیواله تقاضا ۶۷ سلنه لوړه شي او دا به د افغانستان په څېر هېوادونه لا ترفشار لاندې راولي.
نړیوال بانک په خپل نوي راپور« د غذايي امنیت پیاوړتیا او د کارموندنې فرصتونو ټوکول» کې ویلي چې افغانستان، شمالي افریقا او پاکستان د خوړو د خوندیتوب او کارموندنې له جدي ستونزو سره مخ دي.
په راپور کې راغلي چې دا مهال د دې سیمې شاوخوا ۱۸ سلنه وګړي له یوډول خوراکي ناامنۍ سره مخ دي او ۴۲ سلنه نور د داسې مغذي خوړو د برابرولو توان نه لري چې د روغ ژوند اړتیاوې پوره کړي.
د نړیوال بانک د ارزونې له مخې، په افغانستان غوندې هېوادونو کې چې له اقتصادي بحرانونو او جوړښتي محدودیتونو سره مخ دي، دا وضعیت لا ډېر سخت دی.
راپور زیاتوي چې افغانستان د کورني تولید له محدود ظرفیت، د کرنیزو بنسټیزو اسانتیاوو له کمښت او پر وارداتو د لوړې اتکا له ستونزو سره مخ دی.
سره له دې، د نړیوال بانک د ارزونې له مخې، افغانستان د دغه وضعیت د ښه کولو لپاره پام وړ وړتیاوې هم لري.
د راپور له مخې، د کرنې په برخه کې پانګونه، په ځانګړي ډول د اوبو لګونې د اغیزناکو سیستمونو او کرنیزو نوښتونو پراختیا د خوراکي توکو تولید پام وړ زیاتولی او د کارموندنې فرصتونه برابرولی شي.
نړیوال بانک ټینګار کوي چې په سیمهییزه کچه دا ډول اقدامات تر ۲۰۵۰ کال پورې د شاوخوا پنځه میلیونه نویو کاري فرصتونو د رامنځته کېدو لامل کېدای شي، چې افغانستان هم ترې ګټه اخیستلای شي.
په راپور کې ویل شوي چې د کرنې او خوراکي توکو سکټور په سیمه کې د کارموندنې مهمه سرچینه ده او د خوړو د پروسس، لېږد رالېږد او خوراکي چوپړچارو په برخو کې کاري فرصتونه په ډېرېدو دي.
نړیوال بانک باور لري چې افغانستان د دغه ارزښتي ځنځیر په پیاوړتیا سره د خوړو د خوندیتوب له ښه کېدو سره هممهاله، د ځوانانو لپاره نوي کاري فرصتونه هم رامنځته کولای شي.
دغه نړیوال بنسټ د پالیسیو د اصلاح، د سوداګرۍ چاپېریال ښه کولو او پر بنسټیزو زېربناوو د لا ډېرې پانګونې یادونه کړې ده.
راپور زیاتوي چې له دغو اقداماتو پرته به افغانستان او ورته نور هېوادونه د خوړو او اقتصادي ناورینونو پر وړاندې همدغسې زیانمن پاتې شي.
نړیوال بانک ټینګار کوي چې د خوراکي ناامنۍ د مخنیوي او د خلکو د ګټې وټې لپاره افغانستان یوې هراړخیزې تګلارې ته اړتیا لري چې د کورني تولید پراختیا، د اوبي سرچینو اغیزناک مدیریت، د خوراکي توکو د ضایعاتو کمول او د سیمهییزو همکاریو پراختیا پکې شامل وي.
