پاسخ مردم افغانستان به پیام اشرف غنی

حقانی هر نوع قلب را مخالف شرع و آموزه‌های اسلام دانست و تاکید کرد که هر کس در امارت اسلامی افغانستان از مغز و یا قلب استفاده کند طبق نر 34 قانون منع استفاده از اعضای نرم مورد پیگرد قانونی قرار خواهد گرفت (امارت اسلامی معتقد است که استفاده از کلمه "ماده" باعث تحریک محصلین حقوق می‌گردد و از این رو ماده‌های قانون را به نرهای قانون تغییر داده‌اند).

دکتور ملا عبدالرقیب ربانی، سرگروپ جراحان قلب در این عملیات، به آژانس خبری "حی علی خیرالعمل" که جدیداً در کابل شروع به کار کرده است گفت، "الحهحمدللا امارت اسلامی افغانستان اکنون این توانایی را دارد که بدون کمک کشورهای خارجی و با استفاده از امکانات دست داشته اسلامی خود هر نوع قلب را از جایش پایین کند." وی افزود که اگر کشورهای کفری مانند ناتو و آمریکا مانع مجاهدین امارت اسلامی نشوند، دکتوران مجاهد امارت اسلامی حتی آمادگی این را دارند که قلب‌های که در شهرهای پاریس، امستردام، مادرید، نیویورک و روم نصب هستند را نیز پایین بکشند.

مولوی حقانی به مردم افغانستان اطمینان داد که به زودی جای خالی قلب در میدان هوایی کابل با علامت "انگشت شهاده" پر خواهد شد. وی افزود که اداره هنرهای زیبای امارت اسلامی طرح انگشت شهادت را دیروز آماده کرده بود و قرار بود امروز میان کلمه I و Kabul نصب شود اما مجاهدین متوجه شدند که اداره هنرهای زیبا بجای انگشت شهاده یک انگشت اشتباهی دیگر را به طرف آسمان بلند کرده است. آقای حقانی افزود که اداره هنرهای زیبا بزودی طرح را اصلاح نموده و در جای درست آن نصب خواهد کرد.

ناگفته نماند که طالبان استفاده از علامت قلب را خلاف شرع می‌دانند و معتقدند که چنین علامتی جوانان را تشویق به منکرات می‌کند. اداره موقت طالبان طی مکتوبی از لابراتوارهای طبی و داکتران قلب افغانستان که در زمان حکومت قبلی از علامت قلب برای تبلیغ کاروبارشان استفاده کرده‌اند خواسته است که هر چه عاجل عکس قلب‌ها را پایین کنند و به جایش از انگشت شهاده برای تبلیغ دکانداری خود استفاده کنند. در مکتوب همچنین تشریح شده که جوانان اگر واقعاً با همدیگر عشق می‌ورزند و می‌خواهند این عشق را با علامتی ابراز کنند، طالبان در این قسمت هیچ مشکلی ندارند. آن‌ها نیز می‌توانند از انگشت شهاده استفاده کنند. جامعه مدنی افغانستان از این طرح طالبان با اصطلاح اوه شیت! استقبال کرده است.

بعدها که از جیب کرتی ما سیگار و گوگرد می‌کشید، قسم می‌خوردیم که پاکت سگرت از دوستی هست که از پدرش پنهان سیگار می‌کشد. می‌گفتیم، از ترس پدرش پاکت سیگار را در جیب من می‌گذارد. دروغ‌های ما آنقدر تکراری و شبیه هم بود که الاغ هم باور نمی‌کرد. اما وقتی مورد پرسش قرار می‌گرفتیم باید چیزی می‌گفتیم.

این چیزی گفتن در دنیای سیاست با غلظت بیشتر رواج دارد. سیاستمداران کارکشته به اندازه سیاستمدارن تازه‌کار دروغ می‌گویند، اما دروغ کارکشته‌ها خوشایند است. آدم می‌داند دروغ است ولی دلش می‌شود باور کند. با خود می‌گوید حیف است این دروغ گوگولی مگولی نازنین را باور نکنم. تلف شود خونش گریبان‌گیرم می‌شود. دروغ سیاستمدارن تازه‌کار اما ناشیانه و تهی از این احساس است. این نوع دروغ وقتی متولد می‌شود دو بیت شعر مولانا روی پیشانی‌اش حک است، "از کجا آمده‌ام آمدنم بهر چه بود / به کجا می‌روم آخر ننمایی وطنم / مانده‌ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا / یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم."

طالبان که در میدان سیاست و دولتداری تازه‌کار هستند این روزها از همین نوع دروغ‌های یال‌دار زیاد می‌گویند. یکی از این دروغ‌ها در مورد سفر جنرال فیض حمید به کابل است. گفته‌اند جنرال فیض برای بحث روی روابط تجاری به کابل آمده است. نمی‌دانم منظور طالبان از روابط تجاری چیست. ما که فعلاً چیزی برای تجارت نداریم. قبلاً از پاکستان بشکه زرد، رابرتیپ و کیبل برق وارد می‌کردیم. حالا که مصرف بشکه پایین رفته و خود ما یک عالم بشکه اضافی داریم. از سوی، چند هزار تانک هاموی، رنجر فورد، سلاح آمریکایی و چرخبال شکسته که افغانستان دارد ‌فروشی نیست. هر کس کار دارد ترالی می‌آورد و می‌دزدد. دزدی که تجارت نیست. خلاصه اینکه دروغ طالبان آنقدر خشک و خشن است که ممکن است روی کودکان افغانستان تاثیر منفی بگذارد.

اگر طالبان با من مشورت می‌کردند که دلیل سفر جنرال فیض حمید به کابل را چه بگویند، می‌گفتم بگویند که جنرال فیض برای شرکت در شب شعر به کابل آمده است. حُسن این دروغ این است که لطیف و ادبی است. جوانان افغانستان که این اواخر علاقه‌مند شعر و ولنتاین و کافه و انار پاره شب یلدا شده بودند ناخودآگاه با حس "آخ بمیرم برای این طفلک" مجذوب این خبر می‌شدند و با آن همدردی می‌کردند. بقول سعدی، "حدیث عشق جانان گفتنی نیست / وگر گویی کسی همدرد باید."