پاکستان در نظر دارد نوازندگان افغان را که به پیشاور پناه برده‌اند، "به طالبان تحویل دهد"

به گفته منابع، مشکل تقسیم آب میان روستاهای سرلوله و کج‌گردن قدیمی است و باشندگان این مناطق به همدیگر حتی اجازه انتقال بیماران را نمی‌دهند.

بر اساس گفته‌های منابع محلی، در حال حاضر راه رفت و آمد میان ولسوالی‌های خاش و جرم در بدخشان مسدود است و باشندگان روستای سرلوله به دلیل این که مکتب جز قلمرو آن‌ها است، دروازه یک مکتب را به روی دانش‌آموزان و معلمان روستای کج‌گردن، بسته کرده‌اند.

به گفته منابع محلی، پس از بروز این مشکل، طالبان یک هیات را به خاطر حل این موضوع تعیین کرده‌اند اما این هیات در پایان بررسی‌ها گفته است که این مشکل میان دو روستا است و حل و فصل آن از توان این گروه خارج است.

او افرود که درخت‌های بلند هنوز در آتش می‌سوزد اما احتمال گسترش آن وجود ندارد.

آما باشندگان محل می‌گویند که آتش‌سوزی کاملا مهار نشده و هر از گاهی بیم آن می‌رود که به مناطق دیگر گسترش پیدا کند.

نوگرام یکی از ولسوالی دور افتاده در غرب ولایت نورستان است که به پارون، مرکز این ولایت وصل نیست و از همین‌رو برای مهار این آتش‌سوزی نیروهای اطفائیه از ولایات لغمان و ننگرهار به محل رفته‌اند.

100%

تا حالا دلیل این آتش‌سوزی مشخص نشده و معلوم نیست که چه مقدار جنگل از بین رفته است.

هفته قبل در یکی از جنگل ولسوالی واما نیز اتش سوزی رخ داد و چندین جریب زمین را از بین برد، اما به کمک مردم محل بعد از دو روز این آتش‌سوزی مهار شد.

به گفته‌ منابع، آقای حسنی تاکنون به گونه‌ پنهانی زندگی می‌کرد و مدتی هم در خانه‌ امن کمیته مصونیت در کابل بود.

او تلاش داشت که برای نجات جانش افغانستان را ترک کند اما به‌دلیل نداشتن پاسپورت نتوانست خارج شود.

یک خبرنگار محلی در دایکندی به افغانستان اینترنشنال گفت که آقای حسنی پس از آن که موفق شد پاسپورت بگیرد، به هرات رفت تا از آنجا به ایران برود، اما افراد طالبان او را در ناحیه سیزدهم شهرات هرات در منطقه جبرئیل بازداشت کردند.

تاکنون تلاش نهاد‌های جامعه‌ مدنی و خانواده آقای حسنی برای رهایی او نتیجه نداده است.

پس از به قدرت رسیدن طالبان، رایو آفتاب، به دلیل تهدید طالبان و مشکلات اقتصادی از فعالیت بازماند.

طالبان از زمان به‌دست گرفتن قدرت تاکنون محدودیت شدیدی بر فعالیت خبرنگاران وضع کرده‌ و دست به بازداشت شماری از خبرنگاران زنده‌اند.

نزدیک به یک هفته می‌شود که علی اکبر خیرخواه عکاس و خبرنگار روزنامه صبح کابل در پایتخت ناپدید شده است.

هشت خبرنگار افغان دولت بریتانیا را به نادیده گرفتن تعهد برای کمک به آن‌ها متهم کردند.

آن‌ها در اقدامی قانونی برای انتقال به بریتانیا، درخواست بررسی قضایی کرده‌اند.

این خبرنگاران می‌گویند که با وجود پیگیری‌های مداوم تنها ایمیل‌ خودکار از سوی برنامه جابجایی و کمک افغانستان دریافت کرده‌اند.

اعضای این گروه به نشریه آبزرور، زیر مجموعه گاردین، گفتند که از سوی طالبان پیام‌های هشدارآمیز دریافت کرده‌اند.

برخی از این خبرنگاران می‌گویندبه خاطر همکاری با رسانه‌های خارجی مورد حمله قرار گرفته و یا شکنجه شده‌اند.

یکی از این خبرنگاران با نام مستعار عباس گفت که طالبان و سایر افراط‌گرایان آشکارا علیه کسانی که به رسانه‌های بریتانیایی وابسته بوده‌اند صحبت می‌کنند.

او گفت: «آنها می‌گویند ما جاسوس هستیم. طالبان به من هشدار داده‌اند. به همین دلیل است که من بارها تلاش کردم تا مقامات بریتانیا را متقاعد کنم که به من در نقل مکان کمک کنند. دولت بریتانیا قول داد که کسانی که به رسانه‌های بریتانیا وابسته هستند واجد شرایط خواهند بود. چه شد که ما را فراموش کردند و صدای ما را نشنیدند؟»

ارین الکاک، وکیلی که نماینده گروه خبرنگاران افغان را بر عهده دارد می‌گوید که در ماه آگست وعده داده شد که خبرنگاران افغان که برای سازمان‌های رسانه‌ای بریتانیا کار می‌کردند و با تهدید قریب‌الوقوع مواجه بودند، به بریتانیا منتقل شوند.

او می‌گوید: «نه تنها این وعده هنوز محقق نشده است، بلکه پس از ۹ ماه، این خبرنگاران هیچ خبری از زمان دریافت پاسخ به درخواست شان دریافت نکرده‌اند.»

این اقدام قانونی تنها چند روز پس از آن صورت می‌گیرد که روز سه‌شنبه ۳ جوزا، نمایندگان پارلمان بریتانیا، از سوء مدیریت عملیات تخلیه پس از تسلط سریع طالبان بر افغانستان انتقاد جدی کرد.

کمیته امور خارجه پارلمان بریتانیا، خروج بی‌نظم بریتانیا از افغانستان را در تابستان گذشته یک "فاجعه" توصیف کرد.

کمیته خارجی مجلس بریتانیا گفت که ناکامی در رهبری عملیات در زمانی اتفاق افتاد که «بسیاری از مردم به معنای واقعی کلمه در حال از دست دادن زندگی خود بودند.»

کمیته خارجی مجلس بریتانیا می‌گوید که در نتیجه سو‌ء مدیریت برنامه نجات، صدها مترجم و افراد دیگری که با بریتانیا همکاری کرده‌اند در وضعیت نامعلومی به حال خود رها شده‌اند.

به گفته معترضان، طالبان تلفن‌های سه تن از زنان معترض را گرفتند و پس از برهم زدن اعتراض، شماری از زنان را تا خانه‌های‌شان تعقیب کرده‌اند. آنها همچنین گفتند که طالبان تلاش داشتند زنان معترض را با موتر زیر بگیرند.

جنبش خودجوش زنان معترض، جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی و جنبش عدالت‌جو صبح روز یکشنبه ۸ جوزا، به خاطر گسترش فقر، بی‌عدالتی، بسته ماندن مکاتب دخترانه و افزایش بیکاری، دست به اعتراض زدند.

شماری از زنان معترض در گفتگو با افغانستان اینترنشنال گفتند که آنها ابتدا در چهارراهی حاجی یعقوب واقع در شهرنو کابل گرد آمده بودند اما طالبان اجازه اعتراض ندادند.

به گفته آنها، زنان معترض سپس از چهارراهی حاجی یعقوب به سمت گلبهار سنتر در مرکز شهر رفتند تا در آنجا قطع‌نامه خود را در حضور رسانه‌ها ارائه کنند.

زنان معترض گفتند طالبان همچنین به خبرنگاران اجازه پوشش تظاهرات زنان را ندادند.

زنان معترض می‌گویند طالبان به آنها اجازه صدور قطع‌نامه را ندادند و هنگامی که زنان به دلیل ترس و تهدید از چهارراهی صدارت متفرق شدند، طالبان آنها را تعقیب کردند.

در جریان نه ماه گذشته و با افزایش سیاست‎‌های سخت‌گیرانه طالبان در قبال زنان، شمار زیاد از زنان دست به اعتراض زدند که به صورت پیوسته از سوی طالبان سرکوب شدند.