طالبان از تلاش برای جلوگیری از انقراض حیوانات در افغانستان خبر دادند.سرپرست اداره ملی حفاظت محیط زیست حکومت طالبان گفته در تلاشند از تجارت و شکار ۱۴۹حیوان که در خطر انقراض قرار دارند جلوگیری کنند.حافظ عزیزالرحمان افزود این اداره دستاوردهای زیادی در حفاظت از محیط زیست داشته است.
به گفته وی این مقام طالبان، حیواناتی که در خطر انقراض قرار دارند شامل پستانداران، پرندگان، خزندگان، ماهیان و نباتات هستند.
به گزارش خبرگزاری باختر، حافظ عزیزالرحمان روز شنبه ۲۲ اسد در برنامه حساب دهی حکومت به ملت از دستاوردها سخن گفت.
او گفته مدیریت تغییر اقلیم، پیگیری اهداف پایهدار، تنظیم آلودگیها و زبالهها، حفظ میراثهای طبیعی و کنترول مواد مخرب لایه ازون از دستاوردهای این اداره است.
به گزارش ایندین اکسپرس، حدود ۱۰۰ شهروند سیک و هندو در افغانستان در انتظار دریافت ویزای الکترونیک هند هستند تا به دهلی بروند. از زمان حمله داعش به عبادتگاه گوردواره در کارته پروان کابل در ۲۸ جوزا،- ۶۶ سیک و هندو در چهار گروه به هند رفتهاند.
گورنم سینگ راجوانشی، رئیس کمیته مدیریت گوردواره کابل، روز جمعه با پنج تن از اعضای خانوادهاش از کابل تخلیه شد، اما او میگوید که پسرش در میان کسانی است که در انتظار ویزای الکترونیکی از سوی هند است.
راجوانشی گفت که به همین دلیل، ۱۰۰ نفر از آنها در انتظار تکمیل ویزا برای همه اعضای خانوادهشان هستند.
به گفته راجوانشی برای اکثر هندوها و سیکهای افغانستان دشوار است که یکی از اعضای خانواده خود را پشت سر بگذارند و به هند بیایند.
وی با درخواست از دولت هند برای اعطای ویزاهای الکترونیکی به اعضای اقلیت در کشور تحت کنترل طالبان گفت که بسیاری از کسانی که ویزاهای خود را دریافت نکردهاند، نوزادان و کودکان هستند.
وی افزود «وضعیت آنقدر ناآرام است که نمیتوانیم اعضای خانواده بهویژه زنان و کودکان را حتی برای یک دقیقه در آنجا تنها بگذاریم.»
در حمله داعش به عبادتگاه گوردواره در کارته پروان کابل در ۲۸ جوزا، ۲ تن جان باختند.
راجوانشی گفت «تجارت بسیاری ویران شد، زیرا حتی مغازههای ما هدف قرار میگرفتند.»
به گفته وی دیگر هیچ یک از گوردواراها در افغانستان کار نمیکند و مردم نیز از دیدن آنها میترسند.
او افزود ما در آن کشور (افغانستان) به دنیا آمدیم، در آنجا بزرگ شدیم، در آنجا خانه داریم، اما حتی نمیتوانیم تصور کنیم که دوباره به آن مکان بازگردیم.
کمیته شیرومانی گوردوارا پربندک که در روند تخلیه سیک ها و هندوهای افغان مشارکت داشته، میگوید که تخلیه شدگان خواستههای اساسی دارند که به زودی به آنها رسیدگی خواهد شد.
پس از بازگشت گروهی از دیپلوماتهای هند به کابل، وزارت خارجه طالبان با نشر بیانیهای ابراز امیدواری کرده است که دهلی پروژههای خود را در افغانستان تکمیل کند و کار روی پروژههای جدید را هم آغاز کند. وزارت خارجه طالبان میگوید این گروه خواهان تقویت روابط با هند است.
وزیر خارجه هند روز جمعه گفت گروهی از دیپلوماتهای هندی به جز سفیر این کشور به افغانستان برگشتهاند.
سابرامانیام جایشانکار افزود کارمندان افغان سفارت هم سر کارشان برمیگردند و معاششان پرداخت خواهد شد.
دیپلوماتهای هندی آگست سال گذشته افغانستان را ترک کرده بودند.
عبدالقهار بلخی، سخنگوی وزارت خارجه طالبان در توییتی نوشته است که این گروه توجه لازم را برای مصوونیت دیپلوماتهای هند در کابل خواهند داشت.
جبهه مقاومت ملی افغانستان روز شنبه ۲۲ اسد با اعلام خطوط اساسی خود در ۳۴ بند اعلام کرد که داعیه این جبهه انسجام تمامی نیروهای ضد گروه طالبان، بدون در نظر داشت تفاوتهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و قومی است. احمد مسعود پیشتر گفته بود هیچ گزینه دیگری جز مبارزه با طالبان نیست.
جبهه مقاومت ملی با بیان اینکه اعمال جنایتکارانه طالبان طی سه دهه اخیر باعث کشاندن پای تروریستان بینالمللی و لشکرکشیهای خارجی در افغانستان گردیده گفته است این گروه شرعا باغیانیاند که کشور را اشغال کرده و هرنوع اعمال قدرت از جانب آنها نامشروع است، پس وظيفه ماست تا از جان و مال مردم، حاكميت ملى و تماميت ارضى دفاع کنیم.
روز گذشته، جمعه ۲۱ اسد هم احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی در مصاحبهای با شورای آتلانتیک گفت طالبان علاقهای به گفتگو و تعدیل روشهای عقبمانده خود ندارند.
با این حال جبهه مقاومت ملی در بند شانزدهم خطوط اساسی خود گفته است «برای رسیدن به صلح؛ به مقاومت و مذاکره شرعا باورمندیم.»
رعایت اصل تفکیک قوا و استقلالیت کامل قوه قضائیه، تحکیم و گسترش سنگر های مقاومت در سراسر افغانستان، مبارزه قاطع با افراطیت، و باور به مشارکت زنان در تمام عرصه ها، از جمله دیگر مواردیست که جزء خطوط اساسی جبهه مقاومت ملی خوانده شده است.
جبهه مقاومت ملی با اطمینان گفته بدون شک اراده مردم بر هر مانعی چیره و پیروز است.
به گزارش تلگراف، برخی از هوتلهای محل اقامت پناهجویان افغان توسط گروههای راست افراطی هدف قرار گرفتهاند. این روزنامه نوشته است که مهاجران افغان میگویند توسط افراد ساکن در محلهشان مورد خصومت قرار گرفته و در مواردی به خاطر کالا و ظاهرشان مورد تمسخر و خشونت واقع شدهاند.
راقین مترجم سابق نیروهای بریتانیایی میگوید در این اواخر شماری از کودکان محلی، نوجوانان افغان را به خاطر کالایشان مسخره کردند و بطریهای حاوی سس بانجان رومی را به طرف آنها پرتاب کردند.
او گفت نوجوانان با کالاهای سرتاسر آغشته به سس به هوتل برگشتند.
راقین افزود «من در اینجا با برخی تبعیض روبرو هستم، بدون این که آنها درباره ما بدانند، چرا ما اینجا هستیم و چه چیزی را پشت سر گذاشتیم.»
او میگوید که فکر میکند افراد محلی باید درباره پناهجویان آموزش ببینند.
در همین حال این پناهجویان از زندگی بیکیفیت در هوتلهای تنگ در بریتانیا شکایت دارند.
آنها میگویند که بعد از گذشت یکسال در مکانهای موقت زندگی میکنند.
در میان کمبود مسکن در بریتانیا که در آن بیش از یک میلیون خانوار در انتظار خانههای سازمانی دولتی هستند پناهجویان افغان نمیدانند دقیقا چقدر طول خواهد کشید تا آدرس دایمی داشته باشند.
این پناهجویان مایلند به جای روستاها در نزدیکی شهرها اسکان داده شوند تا بتوانند کار کنند و با جامعه سازگار شوند.
در پاسخ به انتقادات به عدم رسیدگی به وضعیت پناهجویان افغان، دولت بریتانیا از فراهم کردن خانه برای ۷ هزار مهاجر افغان خبر داده است ولی در عین حال میگوید که کمبود مسکن مشکلی برای همه است.
انور سولومان، رئیس اجرایی شورای پناهندگان میگوید که پناهجویان افغان در بلاتکلیفی هستند و مشکلات بزرگی چون افسردگی، اضطراب و سطوح بالایی از استرس را تجربه میکنند.
به گفته آقای سولومان، یکی دیگر از مسائل مهمی که پناهجویان با آن روبرو هستند، عدم اطمینان در مورد امنیت خانوادههای آنها در افغانستان و عدم امکان پیوستن مجدد با آنها در بریتانیا است.
تلگراف مینویسد که پناهندگان افغان برای تخلیه، حمایت کارکنان پرونده خود و داشتن جایی برای خواب قدردان هستند ولی با این حال سخت است که بدانیم آینده آنها در بریتانیا چه خواهد بود.
پاکستان به واسطه موقعیت جغرافیاییاش، به خود اجازه میدهد تا در تحولات افغانستان نقش پر رنگی داشته باشد. از جنگ شوروی در افغانستان تا قدرتگیری طالبان در سال ۱۹۹۶ و از حضور نظامی امریکا و روند صلح دوحه تا تسلط دوباره طالبان، نقش پاکستان در افغانستان هم برجسته بوده و هم جنجالی.
از لحاظ قانون اساسی پاکستان، پارلمان به عنوان تجلیگاه اراده مردم بالاترین نهاد این کشور است و نخستوزیر بالاترین مقام محسوب میشود، اما در عمل این ارتش است که حرف اول و آخر را در این کشور ۲۲۰ میلیونی میزند.
سیاست پاکستان در قبال افغانستان نیز خارج از این قاعده کلی نیست و حضور جنرال فیض حمید، رئیس پیشین سازمان استخبارات ارتش پاکستان در ساعاتی پس از تسلط طالبان بر کابل این تصور عمومی را تقویت کرد که طالبان از حمایت پاکستان برخوردار بوده است. اسلامآباد در بیانیههای رسمی، حمایت نظامی از طالبان را همواره تکذیب کرده است، اما حمایت پاکستان از طالبان بیدلیل هم نبوده است.
پاکستان که روابط خصمانه با هند دارد، همواره به حضور دهلی در افغانستان با دید منفی نگریسته است، اما این تنها دلیل حمایت پاکستان از طالبان نبوده است.
بهبود وضعیت امنیتی در پاکستان، به رسمیت شناختن خط دیورند به عنوان مرز رسمی، آتشبس با تحریک طالبان پاکستان، گسترش تجارت دو جانبه و بازگشت مهاجران افغان به کشورشان از جمله انتظاراتی بوده که پاکستان از طالبان داشته است.
اما طی یک سال گذشته که از حاکمیت طالبان میگذرد، این انتظارات بر آورده نشده است و روابط پاکستان و طالبان نیز آن گرمی سابق را از دست داده است.
علیرغم نزدیکی پاکستان و طالبان، اسلامآباد حکومت طالبان را در کابل به رسمیت نشناخته است و نیروهای مرزی دو کشور طی یک سال گذشته چند درگیری را پشت سر گذاشتهاند.
بسیاری از مردم افغانستان و کارشناسان افغان، پاکستان را عامل اصلی بیثباتی در کشور خود میدانند اما سعدیه سلمان، استاد دانشگاه قائداعظم اسلامآباد که سالهاست تحولات افغانستان را موضوع مطالعات خود قرار داده معتقد است که بیثباتی افغانستان را نمیتوان به یک عامل خاصی نسبت داد.
او میگوید که بافت قومی و اختلافات درونی افغانستان این کشور را بیش از همه آسیبپذیر ساخته و عوامل خارجی نیز به خاطر این مساله نقش پر رنگی در افغانستان داشته اند. به باور خانم سلمان، افغانستان فاقد یک نظام منسجم بوده، عدم امنیت، نبود حاکمیت قانون و دولت همه شمول که با مشارکت دستهجمعی شکل گرفته باشد راه مداخله خارجی را در افغانستان هموار کرده است.
در پاسخ به این پرسش که آیا پاکستان به دنبال استثمار معادن و منابع طبیعی افغانستان است، سعدیه سلمان میافزاید که افغانستان نه یک کشور صنعتی است و نه کشاورزی، برای گردشگری هم شرایط مناسبی در افغانستان وجود ندارد، لذا تنها راه کسب درآمد برای همه افغانستان این است که منابع طبیعی افغانستان کشف، استخراج و به خارج از کشور فرستاده شود تا منبع درآمد این کشور شود. به گفته او، اگر منابع طبیعی افغانستان مورد بهرهبرداری قرار بگیرد بیش از افغانستان و مردمش نفع میبرند.
قبل از قدرتگیری مجدد طالبان در افغانستان، حدود دو میلیون و هفتصد هزار پناهجوی افغان در پاکستان در شرایط اسفبار به سر میبردند و پاکستان همواره خواهان بر گشت آنها به افغانستان بوده است.پس از تسلط طالبان در اگست سال گذشته، دهها هزار پناهجوی دیگر وارد پاکستان شدند و اکنون در بدترین شرایط به سر میبرند.
در یک سال گذشته پاکستان با بیسابقهترین بحران اقتصای و سیاسی نیز مواجه بوده که با حملات گسترده تروریستی توسط تحریک طالبان پاکستان و شبه نظامیان جدائیطلب بلوچ؛ چون ارتش آزادیخواه بلوچ این بحران عمیقتر شده است.
در یک چنین شرایط، به نظر نمیرسد پاکستان علاقهای برای رسیدگی به مشکلات پناهجویان افغانستان داشته باشد و از سوی دیگر، راه رسیدن به صلح و ثبات برای مردم افغانستان و پاکستان دور و طاقتفرسا به نظر میآید.