پایان سفر سه‌روزه آصف درانی به کابل: اسلام‌آباد برای همکاری نزدیک با طالبان تعهد قاطع دارد

خبرگزاری صدا و سیما روز شنبه، ۳۱ سرطان، گزارش داد که نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم امروز درباره حقابه ایران از رودخانه هلمند صحبت کردند.

آقای نظری گفته: «دستور کار نشست امروز با حضور معاونین و کارشناسان وزارتحانه‌های نیرو، امور خارجه و مسئولین قرارگاه خاتم الانبیا، بررسی دریافت حقابه جمهوری اسلامی ایران از رودخانه هیرمند بود که گزارش‌هایی در این خصوص ارائه و نمایندگان نیز سوالات خود را طرح کردند.»

جمهوری اسلامی ایران تاکید کرده که حقابه این کشور از رود هلمند بر اساس توافقنامه سال ۱۳۵۲ بین ایران و افغانستان سالانه معادل ۸۵۰ میلیون مترمکعب در سال است.

علیرضا نظری افزود: «در طی سنواتی که کشور افغانستان تحت نفوذ کشور‌های معاند جمهوری اسلامی ایران بوده موفق شدند با ایجاد بند کمال‌خان مسیر آب را منحرف کنند به گونه‌ای که جمهوری اسلامی ایران از حق خود محروم شده است.»

بر اساس اظهارات این نماینده مجلس، با وجود نشست‌های برگزار شده بین مقام‌های جمهوری اسلامی و طالبان، مقدار آب رهاسازی شده تاکنون به «یک هزارم» سهم ایران هم نمی‌رسد.

به گفته او، به همین دلیل مقرر شده موضوع حقابه ایران در شورای عالی امنیت ملی مطرح شود تا با استفاده از اهرم‌هایی که در حوزه‌های امنیتی، اقتصادی و سیاسی در اختیار دارد، بتواند به حق خود دست پیدا کند.

با این حال، در چند ماه اخیر که موضوع حقابه ایران از رودخانه هلمند به تنش‌های لفظی میان مقام‌های جمهوری اسلامی ایران و طالبان دامن زده است، رهبران طالبان تاکید کرده‌اند که آب در مبدا این رودخانه کم است.

مریم هوتکی نوشته اولین چیزی که از پدربزرگش به یاد می‌آورد، «اتاق کار و کتاب‌خانه‌ای در بلاک ۲۱ مکرویان سوم» در کابل است.

100%

واصف باختری بعدها در سال ۱۳۷۵، همزمان با ورود اول طالبان به کابل، این شهر را ترک کرد و به پشاور پاکستان رفت.

او آن‌جا «کتاب‌خانه‌ای بوریایی» داشت و «پتویی خاکستری با حاشیه‌های سبزرنگ» که دور خود می‌پیچید.

پنج سال بعد واصف باختری، در یکی از روزهای گرم سال ۱۳۸۰ در پیشاور، پس از پنج سال مهاجرت در پاکستان، کوله‌بارش را بست و عازم امریکا شد.

100%

در پی سفر باختری از غربتی به غربت دیگر، پس از ۱۳۸۰ کمتر شعر یا مقاله‌ای از او منتشر شد و به جز چند مورد مصاحبه با رسانه‌های متعلق به افغان‌ها در امریکا، در هیچ جایی دیده نشد.

100%

منیژه باختری، فرزند واصف باختری، درباره آخرین روزهای زندگی این شاعر در بیمارستان نوشته است: «دست‌های‌تان با ورم چه زیبا شده بودند. انگار دو قرص ماه بر بستر فرود آمده، می‌درخشیدند. بی‌هیچ چین و‌ چروکی در برابر بند و بازوی لاغرتان قد کشیده، خودنمایی می‌کردند. مثل دو‌ ماه تابناک کامل در شب دیجور بیمارستان می‌درخشیدند و در دل من شب‌پره‌های آشفته و خشمگین را بیدار می‌ساختند؛ شب‌پره‌هایی که با من باقی خواهند ماند و دایم دلم را چنگ خواهند زد. دلم اصلا اناری است افتاده از درخت بالابلند. من دیگر حجره‌های خونینم، آشفته و‌ پاشیده‌ام بر خاک.»

100%

باختری در آخرین روزهای زندگی‌اش، که روی تختی در بیمارستانی فرسنگ‌ها دور از بلخ و کابل دراز کشیده بود، احساس «دلتنگی» می‌کرد.

منیژه باختری می‌نویسد: «گفتم برای‌تان ‌درودها و دعاهای دوستان‌تان را بخوانم؟ با سختی پاسخ داد: 'بخوان بچیم، بخوان.' صفحه فیسبوک را باز کردم و به خواندن پیام‌های دوستان در زیر دو‌ پست اخیرم پرداختم. وقتی نام کسانی را می‌گرفتم که از نزدیک می‌شناخت، پلک‌های‌خود را با نرمی فشار می‌داد: ها حمید مهرورز… ها'. ناجیه فرهاد؛ ناجیه را که حتماً به یاد می‌آورید؟ سر خود را به علامت تأیید تکان داد.»

خانم باختری در ادامه نوشت: «به خواندن پیام‌ها ادامه دادم. نگاهم می‌کرد و می‌شنید. باز هم نام آشنایی و نگاه پر از اندوه و دل‌گیری او؛ نگاهی که همه عمر هم‌پای سوگواری من قدم خواهد زد.»

یاد و دوری اعضای خانواده‌اش واصف باختری را به گریه انداخت و به دخترش گفت: «پشت نارون و‌ شهرزاد دق شده‌ام، چه کنم؟ تو بگو بچیم چه کنم؟ چه کنم؟»

منیژه باختری در پاسخ به سوال پدر گفت: «اما چه کار کنیم زندگی و مهاجرت بی‌رحم‌اند.»

قطره‌اشکی از چشمان شاعر می‌ریزد و می‌گوید: «می‌دانم. قربان‌تان. من از کل قصه‌ها خبر دارم. می‌دانم. دلم برای‌شان خون است.»

باختری آخرین روزهایش را پس از سال‌ها غربت و انزوا این‌گونه سپری کرد. به گفته خودش «بر لبش نقش سکوت و به دلش، جوش و خروش.»

منیژه باختری شامگاه روز پنجشنبه (۲۹ سرطان) در صحفه فیسبوک خود نوشت: «استاد واصف باختری پدر ما، پیر ما، دانای ما، جان ما، جهان ما دیشب به ابدیت پیوست. در روزهای پایینی عمرش برایش لالایی و شعر خواندیم و دست‌های رنجورش را نوازش کردیم.»

به گفته خانم باختری: «زندگی او چونان بزرگ بود و یاد او چنین باشکوه است که مرگ وامدار او خواهد ماند تا هنوز تا همیشه.»

در خبرنامه جمعیت هلال اهمر افغانستان آمده که مولوی مطیع‌الحق خالص، سرپرست این نهاد در دیدار با کرم کینیک، مسئول اجرایی هلال احمر ترکیه، «در مورد درمان کودکان مبتلا به بیماری‌های سوراخ قلبی، مراقبت از خانواده‌های بی‌سرپرست، حفاظت و درمان بیماران روانی و کمک‌های نقدی به زنان بیوه، یتیمان و گداها صحبت کرده است.»

بر اساس این خبرنامه، مسئول اجرایی هلال احمر ترکیه گفته تلاش خواهد کرد تا با موسسات خیریه کشورش روی سازوکاری برای کمک‌های بشردوستانه دوامدار به افغانستان کار کنند.

هلال احمر در افغانستان در سال‌های گذشته ده‌ها هزار کودک دچار بیماری سوراخ قلب را ثبت کرده است. با افزایش آمار بیماران مبتلا به این بیماری، نخستین مرکز جراحی قلب در حکومت پیشین افغانستان در شفاخانه صحت طفل اندراگاندی در کابل ایجاد شد.

با این حال با روی کار آمدن طالبان و به دنبال آن منع کار زنان، افغانستان با کمبود نیرو و تجهیزات پزشکی و تکنولوژی روز مواجه است.

آمارهای ضد و نقیضی از جان‌باختگان این سیلاب‌ها از سوی طالبان منتشر شده است.

سخنگوی طالبان روز یک‌شنبه (اول اسد) در توییتی از نهادهای امدادرسان خواست که خود را به ساحه برسانند.

مقامات محلی طالبان به رسانه‌ها گفته‌اند شب گذشته سیلاب در مرکز میدان وردک و ولسوالی‌های جلریز، نرخ، سعیدآباد، چغتو و چک خساراتی به بار آورده است.

فرد گماشته شده طالبان به‌عنوان رئیس مبارزه با حوادث میدان وردک می‌گوید بسیاری از خانه‌ها در اثر سیلاب ویران شده و افراد زیادی مفقود شده‌اند.

به گفته این مقام محلی طالبان، به دلیل جاری شدن سیلاب، شاهراه کابل – بامیان در ولسوالی جلریز بسته شده است.

این جبهه روز یک‌شنبه (اول اسد) در بیانیه‌ای نوشت که ماه محرم در افغانستان طی سالیان سال نماد وحدت مذاهب شیعه و سنتی بوده است.

جبهه آزادی افغانستان گفته که طالبان به عنوان یک گروه «ضد مردمی» ماموریت دارند تا مدارای مذهبی موجود در جامعه افغانستان را نابود کرده و «جامعه را به سمت روایت یکدست و افراطی طالبانی سوق دهند.»

این جبهه می‌گوید که طالبان با وضع محدودیت برای برگزاری محرم، سعی می‌کند فرهنگ «عظیم ایستادگی علیه ظلم و ستم» را در مردم نابود ساخته و از این طریق تداوم رژیم خود را تضمین کنند.

پیشتر منابع به افغانستان اینترنشنال تایید کردند که طالبان محدودیت‌هایی برای برگزاری مراسم محرم وضع کرده است. این محدودیت‌ها شامل ممنوعیت نصب داربست و پرچم‌های مذهبی در سطح شهر و بستن «سقاخانه‌ها» می‌باشد. طالبان ادعا می‌کنند که این محدودیت‌ها برای تامین امنیت این مراسم وضع شده است.

اعضای شورای علمای شیعه افغانستان روز شنبه (۳۱ سرطان) با برگزاری نشست فوق‌العاده در کابل، نسبت به وضع محدودیت طالبان بر مراسم محرم ابراز نگرانی کردند. این شورا برای دومین بار از طالبان خواست محدودیت‌ها بر محرم را لغو کند.

محدودیت‌های طالبان بر مراسم محرم شیعیان در افغانستان واکنش‌های گسترده‌ای را به دنبال داشته است.

رحمت‌الله نبیل، رئیس سابق ریاست عمومی امنیت ملی افغانستان در توییتی نوشت که طالبان به دنبال سرکوب تنوع مذهبی و تحمیل دیدگاه‌های افراطی خود بر دیگران است.

به گفته آقای نبیل، وضع محدودیت طالبان برای مراسم محرم، نمایانگر مخالفت این گروه با برابری و آزادی مذهبی است.

او محدودیت‌های طالبان در مراسم محرم شیعیان را اقدامی «ظالمانه و تبعیض‌آمیز» دانسته است.

رئیس سابق ریاست عمومی امنیت ملی افغانستان می‌گوید «برای محکوم کردن چنین اقدامات ظالمانه همه باید متحدانه بایستیم و برای افغانستانی که در آن همه شهروندان بتوانند ازادانه و بدون ترس از آزار و اذیت حق مالیکت داشته ابشند، و باروهای خود را عملی کنند، تلاش مشترک کنیم.»