عفو بین‌الملل خواستار آزادی فوری ژولیا پارسی و دیگر فعالان از زندان طالبان شد

آقای ملکاسیان در گفت‌وگویی با افغانستان اینترنشنال گفت که کمک‌های ایران به طالبان در دهه اول حضور امریکا در افغانستان اندک بود، اما پس از سال ۲۰۱۲ کمک جمهوری اسلامی به طالبان افزایش قابل ملاحظه‌ای پیدا کرد.

او افزود که سپاه پاسداران جمهوری اسلامی کمک‌های خود به طالبان را در سطوح مختلف به صورت چشم‌گیری افزایش داد و مجموع این کمک‌ها سالانه از صد میلیون دالر بیشتر بوده است. آقای ملکاسیان، که تاریخ‌نگار شناخته نیز است، کتابی زیرعنوان «جنگ امریکا در افغانستان» نوشته است که در سال ۲۰۲۲ برنده «جایزه لیونل گلبر» شد. ملکاسیان فعلا تحلیل‌گر ارشد دفاعی در دانشگاه نیروی دریایی امریکا در مونته‌ری کالیفرنیا است.

این پژوهشگر ارشد امریکا گفت که جمهوری اسلامی حتی در کمک به طالبان با پاکستان برابری می‌کرد، در حالی‌که حتی روسیه به اندازه جمهوری اسلامی به طالبان کمک نکرد. وی افزود: «در سطح بین‌المللی، طالبان از حمایت بی‌سابقه‌ای برخوردار بودند. ایران به حامی بزرگ تبدیل شده بود که نفوذ پاکستانی‌ها را به چالش می‌کشید. کمک ایران به طالبان پس از سال ۲۰۱۲ از ۱۰۰ میلیون دالر در سال فراتر رفت و تقریباً با پاکستان برابری کرد.»

100%

دفتر طالبان در مشهد و دوربین‌های دید در شب

کارتر ملکاسیان گفت که کمک‌های جمهوری اسلامی برای طالبان را بیشتر سپاه پاسداران هدایت می‌کرد و جنگجویان این گروه را برای حمله به نیروهای امنیتی افغانستان و نیروهای امریکایی آموزش‌هایی نظامی می‌داد. از جمله به طالبان دوربین‌های دید در شب‌بین و پهپاد (پرنده هدایت‌پذیر از دور) کمک کرد و افراد آنها را آموزش داد که چگونه از این تجهیزات استفاده کنند.

او افزود: «ایران از طالبان دعوت کرد که دفتری در شهر مشهد باز کنند. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی کمک‌های نظامی خود را به‌‌ویژه در هلمند و فراه به طالبان افزایش داد. آنها دستگاه‌های دید در شب، ابزارهای نظارت، پهپاد و دیگر تجهیزات پیشرفته در اختیار ملا منان در هلمند قرار دادند و به افرادش شیوه استفاده از آنها را آموزش دادند.»

به گفته این مقام پیشین امریکایی، ایران سعی می‌کرد «بازی دوگانه» داشته باشد. از یک طرف نمی‌خواست دولت پیشین افغانستان را برنجاند، از سوی دیگر می‌خواست با حمایت از افزایش حملات طالبان علیه نیروهای امنیتی افغانستان، از فعالیت نظامی امریکا به‌ویژه در مناطق نزدیک به مرز ایران جلوگیری کند.

100%

پرسش از امیرعبداللهیان

جمهوری اسلامی ایران کمک نظامی به طالبان را رد کرده است. برای پیگیری این موضوع در نیویارک به سراغ حسین امیرعبداللهیان، وزیرخارجه ایران رفتم و از او درباره کمک‌های «صدمیلیون دالری» مورد اشاره آقای ملکاسیان به طالبان پرسیدم، اما آقای امیرعبداللهیان به این پرسش من پاسخ نداد.

قبل از این نیز گزارش‌هایی منتشر شده بود که جمهوری اسلامی ایران گروه‌هایی از طالبان را در سال‌های گذشته حمایت‌های نظامی کرده و در برخی ولایات به افراد طالبان برای ساخت بمب‌های کنار جاده‌ای آموزش داده‌ است. پس از به قدرت رسیدن دوباره طالبان، روابط ایران و طالبان پر فراز و نشیب بوده است.

باری، برخی از سیاستمداران جمهوری اسلامی طالبان را «جنبش اصیل منطقه» خواندند، اما دیری نگذشت که تنش‌ها میان نیروهای مرزی ایران و طالبان به درگیری نظامی انجامید. برخی کارشناسان معتقد هستند که نگرانی ایران درباره طالبان رو به افزایش است.

در متن فراخوانی که در صفحه خانم پریانی در شبکه اکس منتشر شده، آمده است: «ما وجدان زنان و همه انسان‌های آزاده در آلمان را مخاطب قرار می‌دهیم و از آن‌ها می‌خواهیم در کنار خواهران خود در افغانستان بایستند و اجازه ندهند رژیم آپارتاید جنسیتی در افغانستان عمر طولانی داشته باشد.»

این فعالان حقوق زن از دهم تا بیست‌ودوم سنبله با برافراشتن خیمه تحصنی در شهر کلن آلمان دست به اعتصاب غذا زده بودند.

آن‌ها همچنین مذاکراتی با نمایندگان دولت آلمان، امریکا و سازمان ملل انجام دادند که به نظر می‌رسد هنوز این مذاکرات نتوانسته است قناعت آنان را فراهم کند.

پیش از این خانم پریانی با صدور بیانیه‌ای گفته بود در دیدار با نماینده وزارت خارجه آلمان پیام زنان افغانستان را به وضوح به وزارت خارجه آلمان رسانده، ولی پاسخ روشنی نگرفته است.

او ادعا کرد که دموکرات‌ها از آغاز طرفدار دموکراسی در افغانستان نبودند.

محمد عارف سروری، رئیس سابق امنیت ملی افغانستان است. او از افراد مورد اعتماد احمدشاه مسعود در جریان جنگ علیه شوروی و سپس مقاومت علیه طالبان بود. آقای سروری در نخستین دوره ریاست‌جمهوری حامد کرزی نیز رئیس امنیت ملی بود، او مدتی هم به عنوان والی پنجشیر کار کرد.

محمدعارف سروری در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال گفت که هدف از ایجاد طالبان انتقال نفت ترکمنستان از طریق افغانستان به هند بود.

او گفت معاون وزارت خارجه وقت امریکا در چند دیدار پنهانی با احمدشاه مسعود، رهبر فقید جبهه مقاومت ملی افغانستان، این موضوع را با او در میان گذاشته بود.

رئیس سابق امنیت ملی افغانستان گفت موضوع «واگذاری سرنوشت افغانستان به دست پاکستان»، معامله‌ای بود که در آغاز پیدایش طالبان میان پاکستان و حزب دموکرات‌ امریکا صورت گرفت.

این مقام سابق امنیتی افزود که قرار بود پس از اداره انتقالی محمدظاهر، شاه سابق افغانستان به عنوان رئیس‌جمهور تعیین شود، ولی دو کشور همسایه افغانستان و امریکا با این تصمیم مخالفت کردند.

او گفت حکومت بعدی به رهبری حامد کرزی مشروعیتش را از دست داد و در نهایت منجر به تقویت دوباره طالبان شد.

به گفته آقای سروری، بی‌اعتمادی میان ائتلاف به رهبری ایالات متحده و روسیه، یکی دیگر از عوامل احیای طالبان بود.

عارف سروری در این مصاحبه گفت که امریکا و بریتانیا بر سر موضوع مبارزه با تروریسم در افغانستان با همدیگر اختلاف داشتند که خود زمینه‌ای را برای رشد طالبان فراهم کرد.

محمدعارف سروی، از چهره‌های استخباراتی طرفدار احمدشاه مسعود در دوره اول مقاومت علیه طالبان در دهه هفتاد خورشیدی در مصاحبه‌ای به مناسبت بیست‌وهفتمین سالروز اعدام نجیب‌الله، رئیس‌جمهور سابق افغانستان و تصرف کابل به دست طالبان، گفت که هند دو یا سه هفته پیش از این رویداد، شانس آن را داشت که داکتر نجیب‌الله را از کابل خارج کند، ولی این کار را نکرد.

به گفته آقای سروری، نجیب‌الله در آستانه سقوط کابل به دست طالبان، به درخواست احمدشاه مسعود برای رفتن به پنجشیر پاسخ رد داد، اگرنه او این شانس را داشت که از آنجا به تاجیکستان و سپس به هر کشوری که دوست دارد پناه ببرد.

این منابع روز جمعه (هفتم میزان) به افغانستان اینترنشنال گفتند که این فرد محمدیونس مهری نام دارد و شغلش داروسازی است.

منابع افزودند که طالبان او را به‌شدت لت‌وکوب کرده و چند قبرغه‌اش را شکسته‌اند.

به گفته این منابع، جنگجویان طالبان از آقای مهری و دیگر روستاییانی که شکنجه کرده‌اند، خواسته بودند که سلاح یا قیمت سلاح بدهند، ولی آنها نه سلاح داشتند و نه پولی که به عنوان قیمت سلاح بدهند.

گزارش شده است که این روستاییان پیشینه نظامی و کار با دولت پیشین ندارند.

منابع ما افزودند که جنگجویان طالبان جستجوی خانه‌به‌خانه را در روستاهای منطقه «برجگی» از چند روز پیش آغاز کرده‌اند.

منابع طالبان هنوز درباره این موضوع اظهار نظر علنی نکرده‌اند.

جنگجویان این گروه پیش از این هم در مناطق گوناگون شهری و روستایی به جستجوی خانه‌به‌خانه پرداخته‌اند و در موارد بسیاری از برخورد خشونت‌آمیز با مردم گزارش شده است.

«پل‌سوخته» نام پلی در غرب کابل است که در دو دهه گذشته اطراف آن محل تجمع معتادان مواد مخدر بود.

آقای مشعل گفته است که بخشی از این کتاب‌هایی که در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده، به افراد بی‌بضاعت به طور رایگان توزیع می‌شود.

این استاد دانشگاه پیش از این به دلیل برگزاری کارزارهای کتابخوانی در اعتراض به ممنوعیت آموزش دختران مدتی در بازداشت طالبان به سر برده بود.

او می‌گوید که پس از آزادی از زندان و بهبود وضعیت صحی این نمایشگاه را برگزار کرده است.

به گفته آقای مشعل، در نخستین روز این نمایشگاه، شماری از دختران و پسران جوان علاقه‌مند به کتاب و فرهنگ کتابخوانی حضور داشتند.

او افزود: «این نمایشگاه تصویر امید‌بخش از مکانی را به نمایش می‌گذارد که دو دهه مرگ تدریجی را برای شماری از جوانان فراهم می‌کرد، زیرا پل‌سوخته به محلی برای تجمع معتادان به مواد مخدر مبدل شده بود.»

طالبان پس از به قدرت رسیدن طالبان در ماه اسد ۱۴۰۰، این گروه با صدور فرمان‌های گوناگون زنان و دختران را از حق آموزش محروم کرد.

نیروهای این گروه درخواست‌های فعالان آموزش به ممنوعیت تحصیل دختران را سرکوب و معترضان و منتقدان را بازداشت کردند.

شماری از زنان معترض و روزنامه‌نگاران هنوز هم در زندان‌های این گروه به سر می‌برند.