کمیسیون انتخابات پاکستان نامزدی عمران خان برای انتخابات ۲۰۲۴ را رد کرد

یک منبع آگاه درباره اعدام این دو زندانی افغان به سازمان حقوق بشر ایران گفت: «این دو شهروند افغان روز پنج‌شنبه ۳۰قوس ۱۴۰۲، همراه با اکبر نعمتی که پیشتر به اتهام قتل عمد به قصاص نفس محکوم شده بود، جهت اجرای حکم به انفرادی منتقل شده بودند. اکبر نعمتی با مهلتی ۱۵ روزه به بند خود بازگشت، اما دو زندانی اهل افغانستان روز شنبه اعدام شدند.»

قوه قضائیه جمهوری اسلامی تاکنون درباره اعدام این دو شهروند افغانستان چیزی نگفته است.

براساس گزارش سالانه سازمان حقوق بشر ایران، در سال ۲۰۲۲ دست‌کم ۵۸۲ تن در زندان‌های ایران اعدام شده‌‌اند.

این کتاب از سوی عبدالستار سعید، یک عضو طالبان در ۵۴۳ صفحه و به زبان‌های فارسی، پشتو و عربی نوشته شده است.
نشست نقد و بررسی کتاب ملا عمر روز شنبه (۹ جدی) در تالار رادیو و تلویزیون ملی تحت کنترول طالبان برگزار شد.

در مراسم رونمایی این کتاب، ملا یعقوب وزیر دفاع طالبان و پسر ملا عمر گفته که محتوای این کتاب واقعیت بوده و در آن «دروغی» وجود ندارد. او کتاب «ثالث عمر» را برای تاریخ «ارزشمند» خوانده است.

ملا عبدالمنان عمری، وزیر کار و امور اجتماعی طالبان و برادر ملا عمر، نیز در سخنرانی گفت که «ملا عمر افغانستان را از تجزیه نجات داد.»
گفته می‌شود که این نخستین کتاب در مورد ملا عمر است که بر اساس منابع دست‌ اول نوشته شده است.

در این کتاب در مورد زندگی ملا عمر از جمله خانواده و دوستان نزدیک رهبر سابق طالبان توضیحات مفصلی ارائه شده است.

با این‌حال نشر این کتاب با انتقاداتی نیز مواجه شده است.

حلیم فدایی، از مقامات حکومت پیشین می‌گوید: «دوران خلفای راشدین به پایان رسیده است و ملا عمر خلیفه رشید یا حتا عالم کامل نبود.» او افزوده که «ملا عمر اصلا تفسیر قرآن را نمی‌دانست، او یک ملا معمولی و ساده بود.»
این مقام دولت پیشین افغانستان مقایسه‌ای ملا عمر با خلفای راشدین را توهین به همه صحابه دانسته و گفته که «اگر اعمال کنونی طالبان را به صحابه نسبت بدهیم، مردم را نسبت به کل اسلام بدبین کرده‌ایم.»

پیشتر دفتر هماهنگ کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در افغانستان (اوچا) اعلام کرد که افغانستان یکی از پیچیده‌ترین شرایط اضطراری بشردوستانه در جهان را دارد.

اوچا می‌گوید که بیش از ٢٤ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند.

تشدید بحران اقتصادی در افغانستان، نیاز به کمک‌های بشردوستانه را شدت بخشیده است. اما از یک‌سو‌ رسمیت نشناختن طالبان و از دیگرسو مشروط سازی کمک‌های جهانی بر تامین حقوق زنان و حقوق‌بشر در افغانستان موجب شده تا بحران اقتصادی و فقر در افغانستان بیش از پیش افزایش یابد.

با این‌حال وزارت اقتصاد طالبان افزایش فقر را به تحریم‌های بین‌المللی نسبت داده و گزارش‌ها مبنی بر افزایش شمار نیازمندان را رد کرده است.

یونیسف پیش‌بینی کرده است که تا سال ۲۰۲۴ بیش از ۲۳ میلیون نفر به شمول ۱۲.۶ میلیون کودک به کمک‌های بشردوستانه در افغانستان نیاز خواهند داشت.

در بیش از یک ماه گذشته دست‌کم دو تن از دگرباشان جنسی افغان در شهر پیشاور پاکستان کشته شدند.

صدف که دو سال است در پاکستان زندگی‌ می‌کند به افغانستان انترنشنال گفت: «ترا جنسی‌های افغان در پاکستان مورد تجاوز جنسی، آزار و شکنجه، اختطاف و‌ حتا مجبور به برهنه کردن و ضبط ویدیو توسط گروهای مختلف در پاکستان قرار می‌گیرند.»

100%

روز سه شنبه افراد مسلح ناشناس یک دگرباش جنسی افغان را در شهر پشاور به ضرب گلوله کشتند.

او‌ افزود که «آنها مرا مجبور کردند برهنه شوم. از من فیلم گرفتند و بعد از تجاوز موهایم را قیچی کردند.»

این زن ترنسجندر می‌گوید که در حالیکه ویزای پاکستان را دارد اما هیچ کس برای او من خانه نمی‌دهد. او گفت «حتا نمی‌توانم یک سیم‌کارت تلفن خریداری کنم.»

او‌ می‌گوید به خاطر امنیت خود از افغانستان به پاکستان آمده است اما اگر شرایط برای آنها در پاکستان با وضعیت بد ادامه پیدا کند ممکن است موارد قتل ترانسجندرها در این کشور افزایش یابد.

او از جامعه بین‌المللی خواست که به وضعیت ناگوار دگرباشان جنسی افغان در پاکستان توجه کند.

سمیع‌الله، دگرباش جنسی نیز می‌گوید که مجبور است برای ادامه زندگی تن فروشی کند. او گفت: «ما تراجنسیتی‌های افغان حتا جای برای سرپناه در پاکستان نداریم و مجبور هستیم از وجود مان بگذریم تا به زندگی ادامه دهیم.»

او به افغانستان انترنشنال گفت: «کشتن تراجنسیتی‌ها در پاکستان به قدر پیش پا افتاده است که مردم این کشور حتا برای سرگرمی و خنداندن خود تراجنسیتی‌ها را می‌کشند.»

او زندگی خود در پاکستان را «اسفناک» توصیف کرد و گفت «افراد و‌ گروهای هستند که دگرباشان را شکنجه می‌کنند و اگر با آنها همراهی نکنیم ما را به اجبار خواهد برد. اما وقتی حرفش گوش ندهیم، به یک ضرب گلوله ما را می‌کشد.»

سمیع الله گفت پس از ورود به شهر پیشاور توسط یک گروه ربوده شده است. او گفت «آنها مرا برهنه کردند و موبایل و پولم را گرفتند اما من موفق شدم از آنجا فرار کنم.»

در همین حال برخی از دگرباشان جنسی افغان در واکنش به کشته شدن عبیدی یک دگرباش جنسی افغان که روز سه شنبه هفته جاری در پیشاور کشته شد، در افغانستان و آلمان دست به اعتراض زدند.

آنها با تجمع در کابل و آلمان شعار دادند که «زندگی حق ماست، ما را از زندگی کردن محروم نکنید.»

این معترضان با فرستادن ویدیو به افغانستان اینترنشنال گفتند که اگر جامعه بین‌المللی به وضعیت دگرباشان جنسی خصوصا به تراجنسیی‌ها در پاکستان توجه نکند دیگرباشان یکی پی دیگر پس از شکنجه کشته خواهند شد.

پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان شماری از دگرباشان جنسی از افغانستان فرار و آن‌هایی که در کشور مانده‌اند در در معرض تهدید و آینده تلخی روبرو هستند.

دیدبان حقوق بشر پیش از این در گزارشی نوشته بود که قبل از ورود طالبان به کابل در تابستان ۱۴۰۰، یک قاضی طالبان اعلام کرد که هم‌جنس‌گرایان باید به «اعدام» محکوم شوند.

سال گذشته بیش از سه هزار زن که قبل از ممنوعیت تحصیلات عالی زنان از دانشکده‌های پزشکی فارغ‌التحصیل شده بودند با صدور فرمان رهبر طالبان از شرکت در آزمون‌های نهایی که برای انجام پیشه طبابت ضروری است محروم شدند.

لیمه پس از پنج سال تحصیل در رشته پزشکی اکنون در شفاخانه‌ای به صورت مخفیانه دوره آموزش عملی خود را سپری می‌کند. او به الجزیره گفت که آخرین باری که طالبان این شفاخانه‌ بازرسی کردند و او مجبور شد آن روز در خانه بماند.

این دانش‌آموخته رشته پزشکی می‌گوید که با ادامه محدودیت‌‌های طالبان فکر نمی‌کند بیش از چند ماه دیگر بتواند در برابر فشار ازدواج مقاومت کند مگر این که دانشگاه‌ها تا آن زمان بازگشایی شوند.

نور یکی دیگر از دخترانی است که پس از ممنوعیت حق آموزش عالی برای دختران یک دوره کارآموزی دو ماهه را در یک شفاخانه آغاز کرد.

این دانش‌آموخته رشته پزشکی می‌گوید که مدیران این شفاخانه مدت زمان کارآموزی را برای مشاهده عملیات‌های پزشکی تمدید کردند. نور می‌گوید که همیشه هراس دارد که اگر طالبان او را در حال تحصیل در آنجا ببینند چه اتفاقی خواهد افتاد.

با محرومیت زنان از تحصیلات عالی، سازمان‌های امدادی می‌گویند که بخش صحت باروری و زنان با چالش بزرگی رو به رو شده است.

امین‌الحق مایل، معاون کمیته سویدن در افغانستان به الجزیره گفت که «زنان در کابل و ولایات از کمبود پزشک زن و از عدم دسترسی به امکانات بهداشتی رنج می‌برند.»

سازمان ملل نیز هشدار داده است که توقف آموزش دختران و زنان در بخش‌های کلیدی چون صحت باعث مرگ و میر بیشتر زنان در افغانستان خواهد شد.

بر اساس آخرین آمار سازمان جهانی بهداشت در هر ۱۰۰ هزار تولد در افغانستان، ۶۳۸ زن جان خود را از دست می‌دهند، و حتی این رقم در برخی مناطق دور افتاده به پنج هزار مرگ می‌رسد.
کاهش کمک‌های خارجی در بخش صحت و فرار نیروهای متخصص به خصوص پزشکان زن باعث شده تا نظام صحی در افغانستان در وضعیت فروپاشی قرار بگیرد.