جو بایدن: بدون اشغال افغانستان راه‌های برای کنترول داعش وجود دارد

فیلم مستند «Retrograde»، یا عقب‌گرد که در سال ۲۰۲۲ ساخته شده، ۹ ماه اخیر جنگ نیروهای دولت پیشین افغانستان با طالبان را روایت می‌کند.

این مستند بر تجربیات نیروهای ویژه امریکا قبل از خروج نظامی ایالات متحده از افغانستان در سال ۲۰۲۱ تمرکز دارد.

در این فیلم‌مستند، یک پیمان‌کار ۲۰ ساله افغان که به دلیل ظاهرش به جستین بیبر، آوازخوان معروف امریکایی مشهور بود، نقش‌آفرینی کرد.

واشنگتن‌پست گزارش داد که این مرد نظامی افغان با نام مستعار «بیبر»، پس از پخش فیلم توسط نیروهای طالبان از خانه‌اش بازداشت و به مدت دو هفته شکنجه شد و سپس بر اثر جراحات جان باخت. طبق این گزارش، این افغان در بخش ماین‌روبی با امریکایی‌ها همکاری داشت. روزنامه واشگنتن‌پست در مورد زمان کشته شدن این ماین‌پاک افغان جزئیات نداده است.

بیبر پس از رهایی از بازداشت طالبان ادعا کرده بود که در بازداشت طالبان در معرض شکنجه‌های فراوان از جمله «ضرب‌وشتم شدید با مشت و لگد، چوب و زیر آب» قرار داشت.

او به واشنگتن‌پست گفت افراد طالبان فیلم Retrograde را به من نشان دادند و گفتند تو با نیروهای خارجی کار کرده‌ای و در این فیلم هم کار کرده‌ای. آنها مرا از طریق فیلم رتروگرد پیدا کردند.»

به گزارش روزنامه واشنگتن‌پست، او در اثر جراحات ناشی از شکنجه طالبان جان باخته است.

هایمن و مک‌نالی، کارگردانان این فیلم مستند، مرگ او را یک «تراژدی دلخراش» خواندند.

«بیبر» یکی از هزاران پیمان‌کاران امریکا از جمله مترجمان و همچنین ماین‌پاکانی بود که در سال ۲۰۲۱ پس از خروج نیروهای امریکایی و سقوط دولت افغانستان به دست طالبان، در خطر رها شد.
اما مشخصات او بدون محو شدن چهره‌اش پس از حضور در فیلم مستند، رتروگراد به کارگردانی متیو هاینمن، آشکار شد.
بر اساس مصاحبه‌های واشنگتن‌پست، هاینمن و کیتلین مک‌نالی، تهیه‌کننده رتروگراد، به‌رغم هشدارهای حداقل پنج نفر قبل از اکران این فیلم‌مستند در دسامبر ۲۰۲۲، تصمیم گرفتند نماهای نزدیک از مین‌پاک‌ها را نشان دهند.

چند منبع نظامی امریکا به واشنگتن‌پست گفتند که صحنه‌هایی از "بیبر" و دیگر پیمان‌کاران افغان در فیلم رتروگراد، آنها را در معرض خطر قرار می‌دهد.

روزنامه واشنگتن‌پست می‌گوید این هشدارها به فیلم‌سازان زمانی صادر شد که صدها قتل و قصاص پیمان‌کاران‌ و خانواده‌های آنها توسط طالبان قبلاً مستند شده بود.

هایمن و مک‌نالی در بیانیه‌ای گفتند که «به یاد نمی‌آورند» که در مورد مین‌پاکان افغان هشدارهای خاصی دریافت کرده باشند.
آنها افزودند: «خروج سریع ایالات متحده از افغانستان و اقدامات انتقام‌جویانه طالبان پس از به دست گرفتن قدرت و مجهز [بودن طالبان] به اطلاعات دقیق برای شناسایی افغان‌هایی که با ایالات متحده همکاری می‌کردند، منجر به کشته شدن شرکای بی‌شماری شد که امریکا آنها را جا گذاشتند.»
آنان افزودند که «هر تلاشی برای سرزنش رتروگراد به این دلیل که فیلم چهره افراد را در مناطق جنگی نشان می‌داد، عمیقاً اشتباه خواهد بود.»
کانال نشنال جئوگرافیک که این فیلم‌مستند را نشر کرده است، می‌گوید فیلم را با «احتیاط فراوان» پخش کرده  است.

در گفت‌وگویی که خبرگزاری ایراف، نزدیک به جمهوری اسلامی، روز جمعه، چهارم جوزا، پخش کرد، آمده است که آقای قمی تامین شدن حقابه ایران را «دستاورد ملموس و قابل محاسبه دیپلوماسی آب» خوانده است.

کاظمی قمی گفته طالبان، پارسال سه اقدام اصلاحی انجام داد که یک مورد آن ناکارآمد بود و منجر شد آب به سمت «گودزره» برود و بخشی از حقابه ایران تامین نشود.

با این حال به گفته آقای قمی دو اقدام دیگر موثر بود و به تامین حقابه امسال کمک کرد.

نماینده ویژه ایران گفته طالبان پارسال دریچه‌های سد کمال خان و لای‌روبی مسیر انتقال آب به سمت سیستان را اصلاح کرده است.

به گفته او همین ترمیم‌ها باعث شد بیش از ۳۰۰ میلیون متر مکعب حقابه ایران تامین شود.

وزارت داخله بریتانیا می‌گوید ۳۵۰ افغان هم در همین دوره از طریق پرواز بدون داشتن اسناد معتبر مهاجرت به بریتانیا رسیده‌اند.

از این میان تاکنون هزار و ۸۵۴ نفر تحت حمایت طرح ویژه اسکان مجدد افغان‌ها قرار گرفته‌اند.

از سویی هم در همین دوره یک ساله، شش‌ هزار و ۴۲ افغان از طریق برنامه‌های اسکان مجدد این کشور به بریتانیا منتقل شدند.

سازمان‌های فعال در حوزه مهاجرت در بریتانیا می‌گویند بیشتر کودکانی که از مسیر پرخطر مانش وارد بریتانیا شده‌اند، کسانی هستند که خانواده‌های‌شان در روند تخلیه به بریتانیا منتقل شدند.

این کودکان به دلیل قوانین سخت‌گیرانه الحاق خانواده در بریتانیا، مجبور به پذیرفتن مهاجرت از مسیرهای پرخطر شده‌اند.

دولت بریتانیا قبلا متعهد شده بود برای خانواده‌های که کودکان ‌شان را در روزهای نخست پروسه تخلیه جا گذاشته‌اند، راه‌های قانونی فراهم کند تا با هم الحاق شوند.

اما سازمان‌های مدافع حقوق پناهندگان می‌گویند دولت بریتانیا تاکنون پیشنهاد مشخصی برای الحاق کودکان افغان نداده است.

واندا وایچورسکا، مدیر اجرایی نهادی موسوم به «دهلیز بین‌المللی مصئون» گفت زندگی کودکان افغان جدا افتاده از خانواده به مسیرهایی بستگی دارد که آن‌ها را به خانواده‌های‌شان وصل می‌کند.

او همچنان گفت: «متاسفانه تعجب‌آور نیست که این همه کودک افغان مجبورند سفر خطرناکی را به تنهایی بگذرانند». به گفته این مسئول، والدین افغان «به طرز وحشتناکی» از الحاق قانونی فرزندان‌شان محروم اند.

هنوز اطلاعاتی درباره هویت این عضو طالبان که در گوانتانامو زندانی است، در دست نیست.

منابع از میان طالبان به افغانستان اینترنشنال گفتند این مذاکرات پس از چندین دور گفت‌وگو میان مقامات سازمان امنیت و اطلاعات ایالات متحده امریکا (سیا) و مقامات طالبان به بن‌بست رسیده‌است و طالبان مقامات امریکایی را به عدم تمایل به پیشرفت این مذاکرات متهم کرده‌اند.

طالبان در اوایل ماه حمل اعلام کردند که برخی از شهروندان خارجی از جمله دو امریکایی را به اتهام «نقض قوانین» بازداشت کرده‌اند. سخنگوی طالبان گفت از بازداشت این شهروندان به دولت امریکا خبر داده‌اند.

در همین حال، یک مقام طالبان گفت: «ما برای ادامه مذاکره آماده‌ایم، اما ایالات متحده در انجام اقدامات معنادار مردد است. ما می‌خواهیم برادر افغان خود را از زندان گوانتانامو آزاد کنیم، اما امریکایی‌ها حاضر نیستند متقابلاً این کار را انجام دهند.»

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان پس از دستگیری شهروندان امریکایی به رسانه‌ها گفت شهروندان خارجی در سفر به افغانستان مکلف‌اند قوانین این کشور را رعایت کنند.

مشخص شده است که یکی از امریکایی‌های زندانی در کابل رایان کوربت است، اما هویت دو زندانی دیگر معلوم نیست.

پیش از این آنا کوربت، خانم رایان کوربت، زندانی طالبان گفته بود «واقعا» نمی‌داند چه اقداماتی برای نجات شوهرش انجام می‌شود.

طالبان رایان کوربت را که سال‌ها در افغانستان کار می‌کرد، در ماه اسد ۱۴۰۱ با همکاران آلمانی و افغانش در شمال افغانستان به اتهام «تخلف از قوانین افغانستان» بازداشت‌‌‌ کرد.
این در حالی‌ است که کوربت برای پرداخت معاش کارمندان یک موسسه به افغانستان سفر کرده بود.
پیشتر وکلای رایان کوربت از سازمان ملل خواستند که به رهایی فوری او از زندان طالبان کمک کند.
آنها درباره وضعیت نامساعد این شهروند امریکایی در زندان طالبان و احتمال مرگ او در آنجا هشدار داده‌اند.

در یادداشتی که خانم مانی در صفحه رسمی اینستاگرام خود پخش کرد، آمده است این جایزه را به تمنا زریاب پریانی و خواهرانش به دلیل تحمل روزهای سخت زندان طالبان در افغانستان و برای تحمل گرسنگی در کلن آلمان و برای «تمام اقتداری که در هدفش است» تقدیم می‌کند.

تمنا زریاب پریانی و سه خواهرش، از دختران معترض علیه طالبان بودند که در ماه دلو ۱۴۰۰ از خانه خود دستگیر شدند و سه هفته در زندان این گروه ماندند.

خانم پریانی بعدا از افغانستان به آلمان رفت و در شهر کلن آلمان برای حدود دو هفته با خواست «به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان» اعتصاب غذا کرد.

صحرا مانی، یک فیلمساز شناخته شده افغانستان روز چهارشنبه، دوم جوزا، جایزه جهانی «بنیاد اکثریت فمینیستی» را در ایالات متحده امریکا دریافت کرد.

صحرا مانی به‌خاطر به تصویرکشیدن مقاومت زنان افغان در برابر طالبان در فیلم مستند «نان و گل‌های سرخ» مستحق این جایزه شناخته شد.

بنیاد اکثریت فمینیستی روز چهارشنبه در یک اعلامیه خبری نوشت که هفته گذشته میزبان شانزدهمین مراسم سالانه جوایز حقوق زنان در لس آنجلس امریکا بود.

در این مراسم، جایزه مِویس لنو برای حقوق جهانی زنان به صحرا مانی و تیم مستند «نان و گل‌های سرخ» اهدا شد. این جایزه توسط جی لنو، مجری سرشناس سابق تلویزیون در امریکا و همسرش مِویس لنو، عضو هیئت مدیره بنیاد، و دکتر سیما سمر، رئیس سابق کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان به صحرا مانی اهدا شد.

خانم مانی در حسابش در شبکه اکس نوشت که با مستند نان و گل‌های سرخ، « هدفم این بود که مبارزه زنان کشورم را برای نسل بعدی انتقال دهم.»

او ابراز امیدواری کرد که بتواند صدای زنان افغانستان را منعکس کند و بخشی از تغییر در این کشور باشد.

نان و گل‌های سرخ نگاهی است از درون به مقاومت زنان افغانستان در برابر طالبان در کابل. این فیلم داستان سه زن افغان را روایت می‌کند و نشان می‌دهد چگونه زندگی‌شان پس از تصرف طالبان در سال ۲۰۲۱ تغییر کرده و چگونه با شجاعت در مقابل «آپارتاید جنسیتی» ایستادگی می‌کنند.

نان و گل‌های سرخ در سال ۱۴۰۲ در هفتاد و ششمین دوره جشنواره بین‌المللی کن نمایش ویژه داشت.

در کنار خانم مانی، کارولین مالونی، نماینده سابق کانگرس امریکا و دکتر آستین دنارد، پزشک زنان مستحق جوایز بنیاد اکثریت فمینستی شناخته شدند.

جایزه جهانی حقوق زنان بنیاد اکثریت فمینیستی هر ساله به تعداد محدودی از افرادی اهدا می‌شود که به طور چشمگیری در پیشبرد حقوق زنان و دختران و افزایش آگاهی از بی‌عدالتی‌هایی که زنان به دلیل جنسیت خود با آن مواجه هستند، کمک کرده‌اند.