دولت سوئیس به افغانستان اینترنشنال: در اخراج پناهجویان تفاوت قومی قائل نمی‌شویم

در ویدیویی که در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار گرفته است، بازداشت شدگان می‌گویند که طالبان ۸۰ نفر را در یک اتاق کوچک زندانی کرده و به آنها آب و غذا نمی‌دهند.

به گفته این افراد، کسانی که بازدشت شده‌اند، برخی مسافر هستند و از هلمند به غور آمده‌اند. یکی از بازداشت شدگان می‌گوید که برخی در حال جمع‌آوری هیزم بودند و برخی سر کار بودند که بازداشت شدند.

در تصویر دیده می‌شود که تمامی «۸۰ نفر» بازداشتی در یک اتاق با «طول پنج متر و عرض سه متر» نگهداری می‌شوند و تقریبا فضا آنقدر تنگ است که به گفته باشندگان «آنها جایی برای نمازخواندن» پیدا نمی‌شود.

دفتر فرماندهی طالبان در غور بدون اشاره به این بازداشت‌ها، گفت که نورآقا حیدر در این سفر چندین روستا را از مزارع خشخاش پاکسازی کرده است.

برخی منابع گفتند که طالبان برخی از مخالفان افراد خود را نیز به بهانه کشت مزارع خشخاش بازداشت کرده است.

صفحه‌ فیسبوک دانشگاه فاریاب اعلام کرده که این برنامه‌ یک‌روزه، روز یکشنبه، چهاردهم ثور با حضور محمد محق، رئیس این دانشگاه، نماینده‌ ریاست امر به معروف طالبان برگزار شد.

رئیس منصوب‌شده‌ طالبان در این دانشگاه ادعا کرد که دلیل اصلی تراشیدن ریش، «تقلید از بیگانگان و دشمنان اسلام، ناآگاهی از زیان‌های پزشکی ناشی از ریش‌تراشی مداوم، نداشتن آگاهی نسبت به نهی صریح شرعی از تراشیدن ریش و الگوبرداری از چهره‌های مشهور جهان» است.

این نشست از سوی «آمریت دعوت و ارشاد» دانشگاه فاریاب برگزار شده است.

طالبان در تشکیل تمام ادارات حکومتی در ولایت‌ها، آمریت امر به معروف را زیر نام «آمریت دعوت و ارشاد» اضافه کرده‌ است. هدف از اضافه کردن این بخش در ادارات دولتی تطبیق قانون امر به معروف و «شریعت اسلامی» گفته‌ شده است.

طالبان پس از قدرت‌گیری دوباره‌ در افغانستان، محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای را در دانشگاه‌ها وضع کرده‌اند و در کنار اجبار به گذاشتن ریش، پوشش مورد نظر خود را نیز اجرایی کرده‌اند.

این گروه پوشیدن پتلون و نکتایی و نیز تراشیدن ریش را «فرهنگ غرب» و مخالف تعریف خود از «شریعت» می‌داند و طی نزدیک به چهار سال گذشته، بارها به دانشجویان هشدار داده‌ که از دستار، کلاه و لباس محلی استفاده کنند.

در این مدت، طالبان بارها اعلام کرده‌ که با متخلفان برخورد خواهد کرد و در مواردی گزارش‌هایی از اعمال خشونت علیه دانشجویانی که یونیفرم مورد نظر این گروه را رعایت نکرده‌اند یا ریش خود را تراشیده‌اند، منتشر شده است.

این رسانه روز سه‌شنبه، ۱۶ ثور در گزارشی نوشت که پیامدهای خروج فاجعه‌بار نظامی حکومت جو بایدن در سال ۲۰۲۱ همچنان در افغانستان ادامه دارد.

واشنگتن فری بیکن براساس گزارش دفتر سربازرس کمک‌های امریکا به افغانستان نوشت که شاخه‌های مختلف القاعده به سلاح‌های بجامانده امریکایی دسترسی پیدا کرده‌اند.

در این مطلب همچنین به نقل از گزارش سیگار که در تاریخ ۳۰ اپریل به کنگره ارائه شد، آمده است که طالبان بخش زیادی از این سلاح‌ها را مستقیما به گروه‌های تروریستی تحویل داده‌اند و بخشی دیگر از آن‌ها به بازار سیاه راه یافته‌اند.

واشنگتن فری بیکن نوشت که حکومت جو بایدن پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان نزدیک به چهار میلیارد دالر دیگر به این کشور کمک کرد و میلیون‌ها دالر از منابع قبلی نیز تا ۳۱ مارچ امسال، ادامه یافت.

کاخ سفید اوایل سال جاری میلادی آژانس توسعه بین‌المللی امریکا را منحل کرد. هرچند برنامه‌های کمک غذایی اضطراری به افغانستان در ابتدا حفظ شد اما وزارت خارجه امریکا اوایل ماه اپریل این برنامه‌ها را نیز متوقف کرد و دلیل آن‌ را «مداخله طالبان» عنوان کرد.

رسانه امریکایی همچنین نوشت که باوجود سرمایه‌گذاری گسترده ایالات متحده در آموزش دختران، طالبان همچنان موضع سختگیرانه را حفظ کرده و دختران را از رفتن به مکتب و زنان را از کار منع کرده است.

کرزی گفته که بهتر بود پاکستان به جای سلاح و موشک، مراکز دانشگاهی و فرهنگی خود را به نام شخصیت‌های افغان نامگذاری می‌کرد.

رئیس جمهور سابق افغانستان در یادداشتی در اکس از آزمایش موشک بالستیک پاکستان به نام «ابدالی» خبر داد و گفت: «پاکستان متأسفانه پیش از این نام موشک‌های خود را غزنوی و غوری گذاشته است، در حالی که هم اکنون با افغان‌های ساکن در آنجا بد رفتار شده و مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.»

آقای کرزی در یادداشت خود افزود که «افغانستان در طول تاریخ خود شخصیت‌های علمی، فکری و فرهنگی، جنگجویان سرافراز و پادشاهان زیادی را پرورش داده است که جهان از نام آنها با احترام یاد کرده و به درستی استفاده می‌کند».

رئیس‌ جمهور سابق بدون اشاره به روابط افغانستان تحت حاکمیت طالبان با پاکستان که هر از گاهی با تنش‌ها و حتا درگیری‌های کوچک همراه است گفت که «افغان‌ها خواهان روابط محترمانه و متمدنانه با پاکستان بر اساس حسن همجواری هستند».

کرزی به مقام‌های پاکستان پیشنهاد کرد که «بهتر است به جای اسلحه و راکت، مراکز دانشگاهی و فرهنگی خود را به نام این شخصیت‌های افغان نامگذاری کنند».

این اظهارات آقای کرزی در حالی مطرح می‌شود که پاکستان در بیش از یک سال گذشته سیاست نسبتا سختی را در قبال مهاجران افغان ساکن آن کشور روی دست گرفته و در حدود یک سال گذشته صدها هزار نفر را به اجبار به افغانستان برگردانده است.

برنامه اخراج مهاجران افغان طبق روایت بازگشت کنندگان و تصاویری که از جریان عملیات بازداشت و جستجوی خانه به خانه در اسلام‌آباد و برخی شهرهای دیگر پاکستان منتشر شده نشان می‌دهد که اخراج افغان‌ها از پاکستان با خشونت همراه بوده است. در همان حال، طبق گزارش‌ها و اظهارات عودت کنندگان، بسیاری‌ها اموال و جایدادشان را در جریان بازگشت از دست داده‌اند.

بر اساس گزارش روز سه‌شنبه، ۱۶ ثور روزنامه گاردین زنان افغان به دلایلی چون ترک خانه بدون همراهی مرد، نپوشیدن حجاب مورد نظر طالبان یا نداشتن «محرم شرعی» بازداشت و در انظار عمومی شلاق زده شده‌اند.

دیبا، سحر و کریمه، سه زن قربانی مجازات بدنی طالبان در گفت‌وگو با گاردین و روزنامه زن‌تایمز، تجربیات خود را از روند بازداشت، شرایط زندان طالبان و چگونگی اجرای شلاق در ملاءعام بازگو کرده‌اند.

دیبا، زن ۳۸ ساله‌ای که شوهرش برای کار به ایران رفته و تنها نان‌آور هفت فرزندش است می‌گوید در خانه لباس‌های مردانه می‌دوزد و برای تحویل آن‌ها ناچار است به تنهایی از خانه خارج شود.

او می‌گوید در دو سال گذشته، دو بار به دلیل نداشتن همراه مرد و رعایت نکردن پوشش مورد نظر طالبان، توسط پولیس امر به معروف بازداشت و زندانی شده و یک‌بار نیز در ملاءعام با ۲۵ ضربه شلاق مجازات شده است.

دیبا روایت کرده که بار دوم، سه ماه پس از بازداشت اول، زمانی که در یک کافه گوشی‌اش را شارژ می‌کرد با وجود پوشیدن مانتوی بلند و شال بزرگ، مورد بازجویی طالبان قرار گرفت و سپس بازداشت شد.

او گفت: «۱۵ نفر در یک سلول بودیم، فقط چهار تخت داشتیم، بقیه روی زمین می‌خوابیدند. غذا نمی‌دادند و پتوها کثیف بود.» دیبا تاکید کرده که طالبان او را بدون حضور وکیل به اتهام حضور بدون محرم و توهین به علما شلاق زده‌اند.

او افزود: «بعد از آزادی، حتی رفتار نزدیک‌ترین دوستانم تغییر کرد. به من لقب می‌دادند و حرف‌های زشت می‌زدند، چون دروغ‌هایی درباره‌ام شنیده بودند.»

سحر، زن ۲۲ ساله‌ای که سال گذشته در مسیر رفتن به کلینیک همراه پسرخاله‌اش از موتر پیاده و بازداشت شد، می‌گوید: «ترسیده بودم، گریه می‌کردم، نمی‌توانستم نفس بکشم.»

او افزود: «گفتیم پسرخاله و دخترخاله‌ایم اما ازدواج نکرده‌ایم. ناگهان عصبانی شدند. پسرخاله‌ام را کتک زدند، گوشی‌هایمان را شکستند و مرا مجبور کردند کف موتر بخوابم و به بازداشت‌گاه منتقل کردند.»

سحر گفت وقتی از طالبان دارو خواست، با سیلی و لگد او را لت‌وکوب و تهدید به مرگ کردند. به گفته او زنی با نقاب سیاه از او بازجویی کرد و پرسید که آیا با پسرخاله‌اش رابطه جنسی داشته است یا نه. او به گاردین گفت پس از پاسخ منفی، بازجویان تهدید کردند که اگر اعتراف نکند، شکنجه خواهد شد.

سحر گفت در محکمه طالبان مجبور شد دروغ بگوید که با پسرخاله‌اش رابطه داشته است. او گفت با وجود شهادت خویشاوندان، طالبان رابطه آن‌ها را به‌عنوان «محرم شرعی» نپذیرفتند.

او افزود: «مرا مجبور کردند جلوی مادرم و ماماهایم اعتراف کنم که کار اشتباهی کرده‌ام. نمی‌خواستم بگویم ولی لت‌وکوبم کردند. پسرخاله‌ام را هم تهدید کردند. خیلی ترسیده بودم.»

سحر که با ۳۰ ضربه شلاق مجازات شد، گفت: «با بلندگو اعلام کردند که قرار است شلاق بخورم. خواهر کوچکم هم آن‌جا بود. همیشه می‌گفت من الگویش هستم. دیدم بین جمعیت گریه می‌کرد. همان لحظه شکستم.»

کریمه، زن جوان دیگری که هنگام اجرای شلاق ۱۶ سال داشت، گفت همراه پسر اقوام خود برای خرید وسایل خیاطی بیرون رفته بود که توسط طالبان متوقف و بازداشت شد.

او گفت: «در جاده ما را متوقف کردند. کارت شناسایی خواستند. گفتم که او پسرخاله‌ام است، ولی گفتند این محرم شرعی نیست و اجازه نداری با او باشی. همان‌جا ما را بازداشت کردند.»

کریمه که دو ماه در زندان طالبان بود، می‌گوید: «بی‌هوش شدم. وقتی بیدار شدم، دستبندهایم خون داشتند. یکی از زندانی‌ها گفت مرا بسته بودند و روی بدنم پا گذاشته بودند.»

کریمه و پسرخاله‌اش در میدان مرکزی شهر، در برابر چشم مردم، به ترتیب با ۳۹ و ۵۰ ضربه شلاق مجازات شدند و سپس دوباره به زندان بازگردانده شدند.

او گفت: «ما را یک هفته دیگر نگه داشتند. گفتند تا زخم‌ها خوب نشود، نمی‌گذاریم بیرون بروید. نمی‌خواستند کسی آثار شکنجه را ببیند.»

کریمه همچنین گفته است که تحت نظارت طالبان قرار دارد و اجازه خروج از کشور را ندارد. سحر و دیبا نیز برای فرار از نگاه‌ها و برخوردهای مردم در روستا، مجبور شدند به شهرهای دیگر نقل مکان کنند.