خبرگزاری رویترز، گزارشی از تیم فوتبال دختران مهاجر افغانستان در برتون آپون ترنت، انگلستان منتشر کرده و نوشته است که این دختران در زمین فوتبال و به وسیله این ورزش به دنبال آزادی و داشتن صدا هستند. دخترانی که پس از پانزدهم آگست ٢٠٢١ به کشورهای دیگر پناهنده شدهاند.
به گزارش رویترز، الهه صفدری تنها ۱۷ سال داشت که نخستین بار بهعنوان دروازهبان به تیم ملی فوتبال زنان افغانستان دعوت شد؛ اما با سقوط کابل در سال ۲۰۲۱ بهدست طالبان، مجبور به فرار شد. به او دستور دادند لباسها و جامهایش را نابود کند و همه نشانههای حضورش در فوتبال را از شبکههای اجتماعی پاک کند.
چهار سال بعد، این هفته در سنت جورج پارک انگلستان، دوباره صدای خنده و ضربه به توپ فضا را پر کرد. فیفا اردوی انتخابی بازیکنان زن مهاجر افغان را برگزار کرد تا تیمی تازه شکل گیرد.
صفدری این اردو را «پر از عشق و شادی» توصیف کرد؛ فرصتی برای دیدار دوباره با همتیمیهایی که نهتنها عشق به فوتبال، بلکه تاریخ مشترکی از رنج و مقاومت را با خود دارند.
نجمه عارفی، مدافع تیم، گفت: «ما میخواهیم فوتبال را بهعنوان سکویی برای رساندن صدای دختران افغانستان استفاده کنیم. او اضافه کرد که با تأسف امروز یک سگ در خیابان بیشتر از زن در افغانستان حق دارد. ما میخواهیم دنیا بداند هنوز اینجاییم، هنوز صدای آنها هستیم و ترسی نداریم.»
این اردو بخشی از برنامه فیفا برای ساختن تیم ۲۳ نفره جهت حضور در بازیهای دوستانه بینالمللی است. هرچند جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، آن را «گامی مهم» خوانده؛ اما صفدری تأکید کرد: «ما میخواهیم بهرسمیت شناخته شویم و در تبعید نماینده افغانستان در سطح جهانی باشیم.»
در حالیکه تیم مردان افغانستان همچنان زیر پرچم کشور بازی میکند، طالبان ورزش زنان را کاملاً ممنوع کرده است.
صفدری و عارفی پس از مهاجرت به انگلستان با دشواریهای زیادی روبهرو شدند: غربت، زبان ناآشنا و احساس تنهایی. صفدری گفت: «پناهنده بودن سخت بود؛ اما فوتبال دوباره به من قدرت داد.» عارفی که میخواهد وکیل حقوق بشر شود، افزود: «زمین فوتبال برای ما جای آزادی بود؛ جایی برای رهایی از همه دردها.»
صفدری اکنون پیراهن تیم ملی و جام خود را که خانوادهاش برایش فرستادهاند، بهعنوان گنجینه نگه میدارد: «هر بار که این پیراهن را میپوشم، حس میکنم برای تمام زنانی بازی میکنم که مجبور به سکوت شدهاند. هر بار که بوتهایم را میبندم، برای زنانی بازی میکنم که حتی اجازه یک قدم آزاد راهرفتن را ندارند.»
سرمربی تیم، پائولین همیل، گفت: «این بازیکنان روی میدان زنده میشوند. فوتبال برایشان جایی است که خوشحالاند و کاری را میکنند که عاشقش هستند.»
