اجساد قربانیان زلزله شرق افغانستان هنوز در زیر آوار اند

با گذشت حدود یک هفته از زلزله مرگبار در شرق افغانستان، شماری از بازماندگان زلزله در ولسوالی نورگل کنر میگویند همچنان در انتظار بیرون کشیدن اجساد نزدیکانشان از زیر آوار اند.

با گذشت حدود یک هفته از زلزله مرگبار در شرق افغانستان، شماری از بازماندگان زلزله در ولسوالی نورگل کنر میگویند همچنان در انتظار بیرون کشیدن اجساد نزدیکانشان از زیر آوار اند.
آنان میگویند بهدلیل کمبود شدید نیروهای امدادی و پزشکی، هنوز شماری از ساکنان این روستا در زیر آوار ماندهاند.
یک مرد مسن از روستای نورگل به گاردین گفت: «مردم خانههایشان را از دست دادهاند و حتا وسیلهای برای پختوپز نیز ندارند. همچنین به پزشک بیشتری نیاز داریم؛ تیمهای پزشکی و امدادی بسیار کم اند و هنور افراد زیر آوار ماندهاند.»
بر مبنای آمار طالبان، زلزله مرگبار در شرق افغانستان در روز یکشنبه، بیش از ۲۲۰۰ کشته برجای گذاشته است؛ از این میان، تنها در ولسوالی نورگل، بیش از ۱۰۰۰ نفر کشته و بیش از ۵۷۰۰ خانه نابود شده است.
با گذشت حدود یک هفته از این فاجعه، ساکنان روستاهایی زلزلهزده در ولایت کنر میگویند که بهدلیل دشواری مسیرها و کاهش کمکهای خارجی، هنوز به غذا، خیمه و خدمات پزشکی کافی دسترسی ندارند.
یک زن زلزلهزده گفت: «ما هنوز زیر آفتاب نشستهایم چون خیمه نیست. اگر خیمه بود، حداقل میتوانستم نوههایم را در سایه نگه دارم.»
یک زن دیگر نیز که بیش از ۳۰ تن از بستگانش را از دست داده است، میگوید: «شوهر، پسران و نوههایم را از دست دادم. تمام چیزی که برایم مانده یک تکه پارچه است. حتی پول خرید یک قرص پاراستامول هم ندارم.»
سازمانهای امدادی گفتهاند زنان زلزلهزده به کمک و خدمات پزشکی دسترسی آسان ندارند و در ولایت محافظهکار مانند کنر، زنان نمیتوانند از مردان «نامحرم» کمک بخواهند.
سازمانهای بینالمللی نیز با مشکلاتی از جمله مسیرهای دشوار و کاهش شدید بودجه مواجه هستند، بسیاری از این کاهشها ناشی از توقف کمکهای خارجی به افغانستان بهدلیل سیاستهای زنستیزانهای طالبان است.
از فبروری ۲۰۲۵ تاکنون ۴۲۲ مرکز درمانی در سراسر افغانستان به دلیل کاهش کمکهای امریکا بسته شدهاند. تنها در شرق افغانستان، ۸۰ مرکز درمانی تعطیل شده، از جمله ۱۵ مرکز در کنر و ۲۹ مرکز در ننگرهار، که بازماندگان زلزله را بیش از پیش آسیبپذیر کرده است.
شورای پناهندگان ناروی میگوید: «وضعیت در محل بحرانی است. کل مناطق زلزلهزده به کمکهای فوری نیاز دارند. کمبود بودجه، سرعت و دامنه پاسخ بشردوستانه را محدود کرده است.»
این شورا میگوید خانوادهها در کنر در خیمهها زندگی میکنند که برخی تا ۱۰۰ زن و کودک را در خود جای داده و دسترسی به سرویس بهداشتی یا آب تمیز ندارند.
سازمان بینالمللی مهاجرت نیز میگوید کاهش بودجه در سال جاری ظرفیت پاسخگویی و حضور سازمان در مناطق آسیبدیده را کاهش داده و بیشتر کمکها از کابل ارسال میشود که باعث تأخیر و افزایش هزینهها شده است.
سازمان بهداشت جهانی و دیگر نهادهای کمکرسان، تیمهای سیار و آمبولانسهای اضافی به منطقه اعزام کردهاند، اما در مناطق دورافتاده دسترسی به درمان همچنان غیرممکن است.
دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل میگوید ۲۵ تیم بینسازمانی به برخی ولسوالیهای زلزلهزده رسیدهاند، اما دسترسی به برخی مناطق هنوز محدود است و شرایط اقلیمی کمکرسانی را به تأخیر انداخته است.
سازمان ملل ۱۰ میلیون دالر کمک اضطراری اختصاص داده است، اما مقامهای امدادی میگویند این تنها بخش کوچکی از نیاز واقعی را تامین خواهد کرد.