شماری از فعالان حقوق بشر، فرهنگیان و زنان معترض افغان در نامه‌ای سرگشاده به گزارشگران ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، خواستار پایان تبعیض زبانی علیه زبان فارسی در افغانستان شدند. آنان از جامعه جهانی خواستند این سیاست‌ها را بررسی و عاملان آن را پاسخگو کند.
این فعالان در نامه‌ای سرگشاده نگرانی خود را نسبت به تبعیض زبانی و ساختاری در افغانستان از سوی اداره طالبان ابراز کردند و گفتند طالبان با سیاست‌های آگاهانه اقداماتی را برای حذف و سرکوب زبان فارسی دری انجام داده است.
در این نامه آمده است که طالبان با تحمیل زبان پشتو در تمامی عرصه‌های آموزشی، اداری و سایر حوزه‌های عمومی گویشگران زبان فارسی را به‌صورت نظام‌مند از حق مشارکت برابر، دسترسی عادلانه به خدمات و منزلت اجتماعی محروم کرده‌اند.
تحقیق و بررسی مستقل درباره تبعیض زبانی علیه زبان فارسی دری در افغانستان و مستندسازی آن، به‌رسمیت‌شناسی تبعیض زبانی علیه زبان فارسی و پاسخگوسازی رهبران طالبان از برخی خواسته‌های این فعالان است.
قانون اساسی افغانستان مصوب سال ۱۳۸۲ «پشتو و دری» را به‌عنوان زبان‌های رسمی افغانستان به رسمیت می‌شناخت. با این حال طالبان پس از تسلط بر افغانستان در اسد ۱۴۰۰ محدودیت‌های گسترده‌ای را در برابر زبان فارسی دری اعمال کرده است.
طالبان کاربرد زبان فارسی را در مجالس و اسناد رسمی، تابلو‌ها و رسانه‌های دولتی تا حد زیادی محدود کرده است. از زمان قدرت‌گیری طالبان تاکنون، تابلوهای فارسی شماری از اداره‌های دولتی در ولایت‌های مختلف حذف شده و طالبان تصویرهای شاعران فارسی زبان را نیز از دیوار فرهیختگان شهر مزار شریف نیز حذف کرده است.
