«ما گروهی از افسران پیشین نیروهای امنیتی افغانستان، از جمله قطعات ۴۴۴ ایتیاف، ۳۳۳ ایتیاف، سیآریو ۲۲۲، ارتش ملی افغانستان، اداره ملی امنیت، قطعات خاص پولیس و سایر نهادهای دولتی هستیم که در زمان حضور نیروهای بریتانیایی در افغانستان، با آنها همکاری مستقیم یا غیرمستقیم داشتیم.
ما به امید نجات جان خود و خانوادههایمان، به برنامه جابهجایی و مساعدت برای افغانها، ایآرایپی، درخواست دادهایم. با این حال، شاهد هستیم که حتی با ارائه مدارک همکاری، عکس، ویدیو، تقدیرنامهها و شواهد تهدید جانی، حتی با وجود کار کردن در کنار نیروهای بریتانیا در پایگاهها و عملیات مشترک با آیساف، و حتی با ارائه توضیحات مستند در پاسخ به بررسی مجدد، درخواستهای ما بهصورت دستهجمعی و با دلایل تکراری و کلیشهای رد شدهاند.
بارها در پاسخها آمده است که «مدرک استخدام مستقیم با دولت بریتانیا» یا «شواهد غیرقابل تایید» است، در حالی که میدانهای جنگ و ماموریتهای مشترک هرگز قرارداد کتبی رسمی نداشتند، بلکه با جان ما امضا شده بودند.
در آخرین مورد، یکی از همکاران ما که افسر عالیرتبه در ارتش ملی افغانستان بود، تصاویر و فیلمی از حضورش همراه با افسران بریتانیایی ارائه داد. با این حال، درخواستش برای بار دوم و نهایی نیز رد شد، با این استدلال که چهره افسران بریتانیایی قابل شناسایی نیست یا حضور وی در عکسها قابل تایید نیست.
ما از رسانهها، نهادهای حقوق بشری و نمایندگان پارلمان بریتانیا درخواست داریم که یک بررسی مستقل و عمومی نسبت به روند تصمیمگیری ایآرایپی راهاندازی کنند و از دولت بریتانیا بخواهند به تعهد اخلاقیاش در قبال متحدان افغان پایبند بماند.
ما همچنین مطلع هستیم که برخی از افرادی که پیش از ما به بریتانیا منتقل شدهاند، اکنون در هتلها اسکان داده شدهاند و با وجود تلاش دولت بریتانیا برای فراهم کردن مسکن برای آنها، برخی از این افراد گزینههای پیشنهادی برای اسکان دائم را نپذیرفتهاند یا منتظر شرایط دلخواه خود هستند.
اما ما باور داریم که روند اسکان نباید بر اساس خواستههای شخصی افراد باشد، زیرا این کار باعث کند شدن کل روند انتقال و ایجاد وقفه در نجات جان کسانی میشود که هنوز در شرایط خطرناک و پرریسک قرار دارند.
در شرایطی که امنیت جانی در میان است، اصل باید بر انتقال سریع و موثر باشد، نه انتخابهای فردی درباره مکان و امکانات. جان انسانها نباید در انتظار تصمیمگیری سلیقهای دیگران باقی بماند.
زمان آن رسیده است که سکوت شکسته شود. بسیاری از ما، که جانمان را برای امنیت مشترک گذاشتیم، اکنون در تاریکی فراموشی قرار گرفتهایم.
ما حتی همکاری را از میان زنان سراغ داریم که دختر خردسال او را در سن حدود ۱۴ سالگی از خانه برده و به زور به عقد کسی درآوردهاند. اگر شما، رسانه محترم، بخواهید، معلومات، اسناد و حتی شواهد را هم در اختیارتان قرار میدهیم.
با احترام، افسران و نیروهای فراموششده دولت پیشین که در افغانستان تنها ماندیم.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
