«من به تازگی له کابل سفر کردم، تمام عمرم مهاجر بودم. کارم نویسندگی است و در حال نوشتن کتابی در خصوص دختران افغان هستم. بادیدن واقعه تلخ هرات، تنها کاری که در حال حاضر می‌توانم انجام بدهم به اشتراک گذاشتن متنی است که نوشتم»
ابتدای بهار بود. همان‌طور که شکوفه‌ها و چمنزارها می‌روییدند، کودکان به مکاتب می‌رفتند. مابین آن سرزمین‌ها دهکده‌ای بود به نام افغانستان. سرزمین کوچکی بود، اما مستقل از دیگر ملک‌ها.
در آن بهار زیبا، آن‌جا فقط مردان حکومت می‌کردند. آن‌ها کار می‌کردند و اتفاقا مثل سایر مردان جهان زن و فرزند داشتند، ولی حکومت برای جنس مذکر بود.
آن‌ها برای زن‌هایشان نان و پوشاک تهیه می‌کردند. دیگر زنان نیازی به کار نداشتند. آن‌ها پایشان را از خانه بیرون نمی‌گذاشتند. در آن دهکده بوی قدرت نگهبانان سفیدپوش به‌خوبی استشمام می‌شد.
اگر احیانا اشتباها زنی بدون چادر بیرون می‌کرد، قانون حکم می‌کرد نگهبانان دهکده حق داشتند او را زیر پاهایشان آن‌قدر بزنند تا مثل مرغ سرکنده جان دهد.
آن‌جا قانون دیگری هم وجود داشت. می‌توانستند زنان اسیر و زناکار را به بردگی گرفته و به آن‌ها تجاوز کنند تا سنگسار کنند. ولی جالب‌تر اینکه بعد از مرگ، برایشان مقبره‌ای محترم می‌ساختند.
آن‌جا زنان ملک‌های قدرتمند حقارت و اسارت بودند.
مردان بهار آن دهکده را دوست داشتند.»
«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»
