«بیکاری و فقر سالهاست که همدم ناخواسته و بار سنگینی بر شانههای خسته و رنجدیده مردم دروازهای بدخشان بوده است. مردمی که در اثر نبود فرصتهای شغلی و تنگناهای اقتصادی، ناگزیر شدند برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی به سنگشکافی و ریگشویی روی آورند.
با این حال، گفته میشود که مقامهای مسئول، از جمله والی و رئیس معدن، به بهانههای مختلف مانع ادامه فعالیت این مردم شدهاند. بر اساس برخی گزارشها، هدف اصلی از این ممانعت، واگذاری و تصاحب کارگاههایی است که مردم محلی با تحمل زحمات فراوان و صرف هزینههای سنگین ایجاد کردهاند. این نگرانی زمانی جدیتر میشود که در برخی ولسوالیهای دیگر نیز فعالیتهای مشابه از دست مردم بومی گرفته شده و به افراد غیربومی سپرده شده است.
این در حالی است که کارگاههای موجود در دروازها، با وجود همه هزینهها و رنجهای طاقتفرسا، هنوز در سطحی ابتدایی قرار دارند و درآمد ناچیزی برای مردم فراهم میکنند. مردم دروازها عملا منبع درآمد دیگری در اختیار ندارند. در گذشته، بسیاری از آنان برای تأمین معاش خانوادههای خود ناچار به مهاجرت کاری به ایران بودند و با تحمل دشواریها و مشقتهای فراوان، تنها زندگی بخور و نمیری را سپری میکردند.
انتظار میرود مسئولان محترم، به جای ایجاد محدودیت برای اندک فرصتهای معیشتی مردم، توجه بیشتری به مشکلات اساسی و دیرینه دروازها داشته باشند. مشکلاتی چون نبود فرصتهای شغلی، فقر گسترده، کمبود زیرساختهای اقتصادی و وضعیت نامناسب جاده ارتباطی دروازها با مرکز ولایت که هر سال جان دهها تن را میگیرد و خانوادههای بسیاری را داغدار میسازد.
مردم دروازها بیش از هر چیز به حمایت، توسعه و ایجاد فرصتهای پایدار اقتصادی نیاز دارند، نه محروم شدن از همان امکانات اندکی که با زحمت و سختی فراوان برای خود فراهم کردهاند. انتظار و خواست برحق مردم این است که هرچه زودتر زمینه ازسرگیری فعالیتهای کاری برای مردم دروازها فراهم شود و نگرانیها و تشویشهای موجود برطرف گردد. محروم ساختن مردم از تنها منبع درآمدشان، نه تنها مشکلات معیشتی را تشدید میکند، بلکه میتواند پیامدهای ناگواری برای آینده خانوادههای بسیاری در پی داشته باشد.
تجربه نشان داده است که فقر، بیکاری و ناامیدی، زمینهساز بسیاری از آسیبهای اجتماعی و ناهنجاریها میشود. از همین رو، رسیدگی عادلانه و مسئولانه به مطالبات مردم، نه تنها یک ضرورت انسانی، بلکه گامی مهم در راستای حفظ ثبات، همبستگی اجتماعی و اعتماد میان مردم و مسئولان است.
چنانکه گفتهاند: «به تنگ آید، به جنگ آید» و «وقت ضرورت چون نماند گریز، دست بگیرد سر شمشیر تیز». بنابراین، شایسته است پیش از آنکه مشکلات ابعاد گستردهتری پیدا کند، با تدبیر، عدالت و درایت، راهحلی مناسب برای رفع نگرانیهای مردم جستجو شود.
زنده باد عدالت، برابری، همدلی و حمایت از حقوق مشروع و قانونی مردم.
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
