«سالها برای فوتبال زحمت کشیدم. در زمینهای خاکی، با امکانات کم و در شرایط سخت زندگی، تنها سرمایهام امید و تلاش بود. من باشنده کابل و دروازهبان تیم امید پایتخت، بارها به فدراسیون فوتبال افغانستان مراجعه کردم و فقط یک خواسته داشتم: «استعدادم را ببینید و از من امتحان بگیرید.»
اما درد اینجاست که بسیاری از جوانان بااستعداد افغانستان احساس میکنند صدایشان شنیده نمیشود. وقتی فرصتها بهجای شایستگی بر اساس روابط و واسطه توزیع شوند، انگیزه جوانان از بین میرود و رؤیاهایشان شکسته میشود.
پیام من به مسئولان فوتبال افغانستان، از جمله آقای محمدیوسف کارگر، الیاس منوچهر و دیگر تصمیمگیرندگان، این است که آینده فوتبال کشور با حمایت از استعدادها ساخته میشود، نه با نادیده گرفتن آنان. جوانان این سرزمین حق دارند در یک فضای عادلانه تواناییهای خود را ثابت کنند.
با وجود تمام ناامیدیها، هنوز هم باور دارم که استعداد واقعی روزی راه خود را پیدا خواهد کرد. من از رؤیای خود دست نمیکشم، زیرا فوتبال فقط یک بازی نیست، بخشی از زندگی و آینده من است.
استعدادهای افغانستان به فرصت نیاز دارند، نه فراموش شدن.
یوسف کارگر و الیاس منوچهر از کسانی هستند که به جوانان بااستعداد توجه نمیکنند.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
