شهروندان افغانستان: «از پذیرش نماینده طالبان در سفارت افغانستان در کویت نگرانیم»

ه همین دلیل است که امروز وقتی از سکوت بسیاری از مردم سخن می‌گویم، از روی حدس و گمان نیست، من هزینه حرف زدن را با جسم و جان خود پرداخته‌ام.

من هم دوست دارم برای خواهرم بنویسم، برای مادرم بنویسم و از حق، کرامت و آزادی زنان سرزمینم دفاع کنم. اما حقیقت تلخ این است که دست تنها صدا ندارد. تغییر واقعی از درون جامعه آغاز می‌شود و سال‌ها ترس و سرکوب، مردم را خسته و محتاط کرده است.

امروز در هرات شاهد رویدادهایی هستیم که قلب هر انسان آزاده‌ای را به درد می‌آورد. دختران و زنانی که تنها به دلیل نوع پوشش یا نپوشیدن چادری مورد بازخواست، تحقیر یا زندان قرار می‌گیرند. خانواده‌هایی که نگران‌اند مبادا دختر یا خواهرشان به خاطر یک انتخاب شخصی با مشکل روبه‌رو شود. این وضعیت فقط محدودیت یک فرد نیست، آسیب به عزت، آرامش و آینده یک جامعه است.

بعضی دوستان از بیرون کشور می‌پرسند چرا مردم به جاده‌ها نمی‌آیند، چرا مردها سکوت می‌کنند، کو همان غیرت و مردانگی که از آن مردهای هرات دم می‌زدند. پاسخ ساده نیست. مردمی که چهار سال زیر سایه ترس زندگی کرده‌اند، مردمی که هر اعتراضی می‌تواند برایشان زندان، شکنجه یا از دست دادن همه‌چیز را در پی داشته باشد، با شعار و هشتگ به حرکت درنمی‌آیند. با این حال، هیچ وضعیتی همیشگی نیست. تاریخ بارها نشان داده است که تغییر، هرچند آهسته، از دل همان جامعه‌ای آغاز می‌شود که روزی تصور می‌شد دیگر امیدی در آن باقی نمانده است.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

از یک‌سو، سه هفته است که فامیل‌ها کمتر به بازار می‌آیند و از سوی دیگر، کرایه‌های دکان‌ها روی دست دکانداران مانده است.

بسیاری از دکانداران می‌گویند اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، ناچار می‌شوند دکان‌های خود را برای مدتی ببندند تا از کابل به این مشکل رسیدگی شود.

لطفا این پیام را همرسانی کنید.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

شهر علم و فرهنگ، شهری است که مردم آن در برابر بی‌عدالتی سکوت نکنند و از حقوق همه اعضای جامعه، به‌ویژه زنان و دختران، دفاع کنند.

وقتی دروازه‌های مکتب‌ها به روی دختران بسته شد، اگر همه ما دست در دست هم می‌دادیم، اگر کسبه‌کاران برای مدتی دکان‌های خود را می‌بستند، اگر صرافان فعالیت‌های خود را متوقف می‌کردند، اگر کارخانه‌ها و بخش‌های مختلف جامعه صدای واحدی بلند می‌کردند، شاید امروز شاهد چنین وضعیت دردناکی نبودیم.

امروز نیز در خطبه نماز جمعه گفته شد که از فردا هر زن یا دختری که با مانتو در سطح شهر دیده شود، به زندان منتقل خواهد شد. اگر چنین تصمیمی عملی شود و ما باز هم سکوت کنیم، باید از خود بپرسیم که در برابر محدودیت‌هایی که بر مادران، خواهران و دختران این سرزمین تحمیل می‌شود، چه مسئولیتی داریم.

سکوت در برابر محدودیت‌ها، راه را برای محدودیت‌های بیشتر باز می‌کند. جامعه‌ای که در برابر سلب حقوق بخشی از مردم خود بی‌تفاوت باشد، دیر یا زود همه آسیب آن را خواهد دید.

امروز هنوز دیر نشده است. همبستگی، آگاهی و مطالبه‌گری مسالمت‌آمیز می‌تواند از بدتر شدن اوضاع جلوگیری کند. آینده هرات و افغانستان در گرو آموزش، آگاهی و مشارکت همه شهروندان آن است، زن و مرد، دختر و پسر.

اگر روزی برسد که زنان این سرزمین تنها به دلیل نوع پوشش‌شان با زندان و مجازات روبه‌رو شوند و ما همچنان خاموش بمانیم، دیگر نباید به گذشته پرافتخار هرات افتخار کنیم. ارزش یک جامعه تنها در تاریخ و تمدن آن نیست، بلکه در ایستادگی مردم آن در برابر بی‌عدالتی و دفاع از کرامت انسانی سنجیده می‌شود.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

دیروز به جرم آلودگی صوتی، طالبان مرا بی‌رحمانه لت‌وکوب کرد. دهن و بینی مرا شکست و بلندگوی من را با خود برد.

به من گفتند این کار جرم است. من به آنان گفتم پس چه کنم؟ شما بگویید دزدی کنم؟ چه کنم؟

در این کشور فساد اخلاقی جرم نیست، فساد اداری آزاد است، ممانعت و محروم ساختن دختران از حق آموزش جرم نیست، دزدی خانه‌به‌خانه در کابل جرم نیست. تنها جرم همین است که یک غریب‌کار با لاودسپیکر جار می‌زند تا دو تا نان پیدا کند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

این در حالی است که اوج آب‌خیزی نیز در همین ماه‌های اول سال است.

فابریکه متذکره مشکلات تخنیکی زیادی دارد. به دلیل رشوه‌های هنگفت، از کیفیت پروژه کاسته شده و با وجود مصرف میلیون‌ها دالر، این فابریکه در حالت بی‌سرنوشتی قرار دارد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»