شماری از متقاضیان کار در بامیان: «در مرحله نهایی استخدام از فهرست مؤسسه اکتید حذف شدیم»

لطفا از روی انسان بودن و انسان‌دوستی این خبر را برسانید.

این خاموشی تا به کی؟ چرا تمام دنیا روی این ظلم چشم بسته و خاموش است؟

ما به عنوان زن حتی صدای خود را کشیده نمی‌توانیم و تمام دنیای محترم فقط نظاره می‌کند.

حق خود را به هیچ‌کس حلال نمی‌کنیم.

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

به گفته مردم و برخی کارمندان، در حدود دو سال گذشته کیفیت خدمات صحی در مرکزهای مربوط به این موسسه ضعیف بوده و بسیاری از خدمات مطابق معیار لازم ارائه نمی‌شود.

همچنان فضای ترس و فشار بر کارمندان وجود دارد و افراد به دلیل نگرانی از تهدید یا از دست دادن وظیفه، نمی‌توانند آزادانه شکایت کنند.

برخی مسئولان موسسه نفوذ زیادی دارند و هرگونه انتقاد یا شکایت با فشار و تهدید روبه‌رو می‌شود.

ما می‌خواهیم این موضوع را به شکل بی‌طرفانه بررسی کنید و صدای مردم محروم غور را بازتاب دهید.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

اما درد اینجاست که بسیاری از جوانان بااستعداد افغانستان احساس می‌کنند صدایشان شنیده نمی‌شود. وقتی فرصت‌ها به‌جای شایستگی بر اساس روابط و واسطه توزیع شوند، انگیزه جوانان از بین می‌رود و رؤیاهایشان شکسته می‌شود.

پیام من به مسئولان فوتبال افغانستان، از جمله آقای محمدیوسف کارگر، الیاس منوچهر و دیگر تصمیم‌گیرندگان، این است که آینده فوتبال کشور با حمایت از استعدادها ساخته می‌شود، نه با نادیده گرفتن آنان. جوانان این سرزمین حق دارند در یک فضای عادلانه توانایی‌های خود را ثابت کنند.

با وجود تمام ناامیدی‌ها، هنوز هم باور دارم که استعداد واقعی روزی راه خود را پیدا خواهد کرد. من از رؤیای خود دست نمی‌کشم، زیرا فوتبال فقط یک بازی نیست، بخشی از زندگی و آینده من است.

استعدادهای افغانستان به فرصت نیاز دارند، نه فراموش شدن.

یوسف کارگر و الیاس منوچهر از کسانی هستند که به جوانان بااستعداد توجه نمی‌کنند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

دولت کویت همواره در سیاست خارجی خود بر حمایت از ثبات، گفت‌وگوی ملی و حقوق بشر تاکید داشته است. انتظار می‌رود در تعامل با موضوع افغانستان، همسویی با قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل و رویکرد مورد اجماع جامعه بین‌المللی حفظ شود. پذیرش نماینده‌ای که از سوی اکثریت دولت‌های جهان و سازمان ملل به عنوان دولت قانونی شناخته نشده، می‌تواند به تفسیر به نفع مشروعیت‌بخشی به آن گروه منجر شود.

این تصمیم همچنین نگرانی جدی برای هزاران شهروند افغان مقیم کویت ایجاد می‌کند. بسیاری از مهاجران، دانشجویان، زنان و فعالان مدنی که به دلایل امنیتی افغانستان را ترک کرده‌اند، بیم دارند دسترسی عادلانه آن‌ها به خدمات کنسولی تحت تاثیر قرار گیرد.

از این رو، از دولت کویت درخواست می‌شود در این تصمیم بازنگری کرده و تا زمان شکل‌گیری دولت فراگیر و منتخب در افغانستان، از اقداماتی که به انحصار نمایندگی می‌انجامد خودداری کند. همچنین از رسانه‌های مستقل و مرجع، از جمله افغانستان اینترنشنال، تقاضا می‌شود این موضوع را به عنوان بخشی از مطالبه عمومی مردم افغانستان پوشش دهند.

با احترام
جمعی از شهروندان افغانستان

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

ه همین دلیل است که امروز وقتی از سکوت بسیاری از مردم سخن می‌گویم، از روی حدس و گمان نیست، من هزینه حرف زدن را با جسم و جان خود پرداخته‌ام.

من هم دوست دارم برای خواهرم بنویسم، برای مادرم بنویسم و از حق، کرامت و آزادی زنان سرزمینم دفاع کنم. اما حقیقت تلخ این است که دست تنها صدا ندارد. تغییر واقعی از درون جامعه آغاز می‌شود و سال‌ها ترس و سرکوب، مردم را خسته و محتاط کرده است.

امروز در هرات شاهد رویدادهایی هستیم که قلب هر انسان آزاده‌ای را به درد می‌آورد. دختران و زنانی که تنها به دلیل نوع پوشش یا نپوشیدن چادری مورد بازخواست، تحقیر یا زندان قرار می‌گیرند. خانواده‌هایی که نگران‌اند مبادا دختر یا خواهرشان به خاطر یک انتخاب شخصی با مشکل روبه‌رو شود. این وضعیت فقط محدودیت یک فرد نیست، آسیب به عزت، آرامش و آینده یک جامعه است.

بعضی دوستان از بیرون کشور می‌پرسند چرا مردم به جاده‌ها نمی‌آیند، چرا مردها سکوت می‌کنند، کو همان غیرت و مردانگی که از آن مردهای هرات دم می‌زدند. پاسخ ساده نیست. مردمی که چهار سال زیر سایه ترس زندگی کرده‌اند، مردمی که هر اعتراضی می‌تواند برایشان زندان، شکنجه یا از دست دادن همه‌چیز را در پی داشته باشد، با شعار و هشتگ به حرکت درنمی‌آیند. با این حال، هیچ وضعیتی همیشگی نیست. تاریخ بارها نشان داده است که تغییر، هرچند آهسته، از دل همان جامعه‌ای آغاز می‌شود که روزی تصور می‌شد دیگر امیدی در آن باقی نمانده است.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»