شورای دیپلومات‌ها خواستار آزادی فوری بازداشت‌شدگان هرات شد

تاکنون دامنه و شدت این حملات مشخص نیست، اما فرماندهی مرکزی امریکا گفته است که این حملات «پاسخی متناسب به تجاوز غیرموجه ایران» به شمار می‌رود.

خبرگزاری تسنیم، متعلق به سپاه پاسداران، از شنیده شدن صدای ۶ انفجار در سیریک، جزیره قشم و میناب خبر داد.
این خبرگزاری حکومتی نوشت که مناطقی در سیریک، جزیره قشم و میناب مورد حمله جنگنده‌های امریکایی قرار گرفته است.

یک مقام امریکایی که نخواست نامش فاش شود، روز یکشنبه به رویترز گفت که یک پهپاد انتحاری ایرانی بالگرد آپاچی را سرنگون کرده است.

سنتکام پیش‌تر اعلام کرده بود که دو سرنشین این بالگرد برای نخستین‌بار توسط یک پهپاد دریایی نجات یافته‌اند و وضعیت جسمانی آنان باثبات است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، روز سه شنبه در تروث‌سوشال نوشت که به او اطلاع داده شده جمهوری اسلامی «یکی از چرخبال‌های بسیار پیشرفته آپاچی ما را در حالی که بر فراز تنگه هرمز در حال گشت‌زنی بود، سرنگون کرد.»

او افزود: «دو پیلوت در این حادثه حضور داشتند که هر دو سالم و بدون هیچ‌گونه جراحت هستند. با این حال، ایالات متحده ناگزیر باید به این حمله پاسخ دهد.»

معاون عباس عراقچی، وزیر خارجه جمهوری اسلامی، به الجزیره گفت که هیچ هدف‌گیری عمدی از سوی ایران علیه چرخبال امریکایی بر فراز تنگه هرمز صورت نگرفته است.

او افزود که این احتمال وجود دارد که چنین حوادثی به‌طور غیرعمدی و به‌دلیل فضای متشنج حاکم بر تنگه هرمز رخ دهد.

ریم السالم، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور خشونت علیه زنان، به موج بازداشت زنان و سرکوب معترضان از سوی طالبان در هرات واکنش نشان داد.

او با بازنشر پیام ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل، گفت که نسبت به سرکوب زنان از سوی طالبان عمیقاً نگران است.

پیش‌تر، ریچارد بنت با انتشار پیامی در صفحه اکس خود، ضمن ابراز نگرانی از استفاده بیش از حد طالبان از زور علیه معترضان در هرات، خواستار توقف فوری بازداشت زنان شد.

بنت تأکید کرد که بازداشت زنان در هرات «غیرقانونی و غیرقابل قبول است» و افزود: «این بازداشت‌ها باید متوقف شود و زنان بازداشت‌شده باید فوراً آزاد شوند.»

منابع محلی در هرات به افغانستان اینترنشنال گفتند که ماموران امر به معروف روز سه‌شنبه به شماری از مکاتب دخترانه در این ولایت مراجعه کرده و دستوراتی تازه درباره پوشش دانش‌آموزان داده‌اند.
آنها به مسئولان مکاتب گفتند که دختران در صنوف چهارم، پنجم و ششم، مکلف به پوشیدن چادر نماز اند.

منابع افزودند که این دستور شامل دختران کم‌سن، از جمله کودکان هفت تا هشت‌ساله نیز می‌شود و در برخی مکاتب به مدیران هشدار داده شده است که اجرای این دستور الزامی است.

یک منبع دیگر به افغانستان اینترنشنال گفت که ماموران طالبان در یکی از مکاتب دخترانه، قد شماری از دانش‌آموزان را اندازه‌گیری کرده و به دخترانی که قدشان بیش از یک متر و ۳۰ سانتی‌متر است، دستور داده‌اند چادرنماز بپوشند.

به گفته این منبع، طالبان به دانش‌آموزان هشدار داده‌اند که در صورت سرپیچی از این دستور، با پیامدهای جدی مواجه خواهند شد.

افغانستان اینترنشنال نمی‌تواند به‌گونه مستقل این ادعاها را تأیید کند و تاکنون مقام‌های طالبان در هرات در این مورد ابراز نظر نکرده‌اند.

امر به معروف طالبان در هرات به تازگی نظارت بر پوشش زنان و دختران را افزایش داده و برخی کسانی که حجاب مورد نظر این گروه رعایت نکرده‌اند، بازداشت شده و مورد بدرفتاری قرار گرفته‌اند.

شمار زیادی از ما دانشجویان افغان که موفق به دریافت بورسیه‌های تحصیلی از کشورهای مختلف شده‌ایم، برای انجام مراحل اداری، مصاحبه‌های ویزا و تکمیل پرونده‌های خود ناچاریم به سفارت‌خانه‌های کشورهای خارجی در پاکستان مراجعه کنیم.

اما به دلیل بسته بودن یا دشوار شدن روند دریافت ویزای پاکستان، بسیاری از ما قادر به سفر نیستیم. در نتیجه، فرصت‌های مهم تحصیلی خود را از دست می‌دهیم یا با تأخیرهای جدی روبه‌رو شده‌ایم.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

آنچه بیشتر از همه قلبم را می‌شکند، فقط بسته شدن درهای آموزش و کار نیست، این است که بعضی‌ها این وضعیت را درست می‌دانند. حتی در خانه خودم بارها شنیده‌ام که می‌گویند زن فقط باید آشپزی کند، خانه را تمیز کند، از فرزندان مراقبت کند و سکوت کند.

هر بار که این حرف‌ها را می‌شنوم، از خودم می‌پرسم: آیا آرزوهای من هیچ ارزشی نداشت؟ آیا تمام توانایی‌ها و رویاهایم فقط به این دلیل که زن هستم باید فراموش شوند؟

بعضی شب‌ها به دختران افغانستان فکر می‌کنم. به دخترانی که نمی‌دانند چه زمانی دوباره پشت میز درس خواهند نشست. به زنانی که هر روز بخشی از امیدشان را از دست می‌دهند، اما باز هم برای خانواده‌هایشان لبخند می‌زنند.

ما زنان افغانستان دشمن کسی نیستیم. ما فقط می‌خواهیم حق داشته باشیم که یاد بگیریم، کار کنیم، تصمیم بگیریم و برای آینده خود رویا داشته باشیم.

من این پیام را می‌فرستم چون نمی‌خواهم درد و سکوت زنان افغانستان عادی شود. پشت هر آمار و هر خبر، یک انسان ایستاده است، انسانی با قلبی پر از آرزو که فقط می‌خواهد شنیده شود.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»