جمهوری اسلامی معترضان مخالف طالبان را در مشهد بازداشت کرده است
منابع مطلع در مشهد به افغانستان اینترنشنال میگویند که پولیس جمهوری اسلامی شماری از دانشجویان و فعالان افغان را که علیه بازداشت زنان هرات تجمع کردند، بازداشت کرده است.
به گفته منابع، این معترضان از منطقه گلشهر و مقابل ساختمان قنسولگری افغانستان در مشهد بازداشت شدهاند.
بربنیاد اطلاعات منابع، شماری از مهاجران افغان حوالی ساعت ۱۰:۰۰ روز شنبه، ۲۳ جوزا در مقابل قنسولگری افغانستان تحت کنترول طالبان در مشهد علیه بازداشت زنان هرات تظاهرات کردند.
یکی از معترضان به افغانستان اینترنشنال گفت که پولیس ایران اجازه اعتراض را نداده است اما افغانها در مقابل قنسولگری افغانستان در مشهد تجمع کردند.
این معترض گفت که هدف از تجمع دفاع از حقوق بشر و حمایت از آموزش و کار زنان در افغانستان بود.
او گفت که در جریان تجمع، نیروهای امنیتی بیش از بیست نفر را بازداشت و با خود بردند.
ویدیوهای رسیده به افغانستا اینترنشنال شماری دختران و پسران جوان را در نزدیکی دروازه قنسولگری افغانستان در مشهد نشان میدهد. آنها با حمل بنرهای اعتراضی شعار «کار، تحصیل، آزادی» سر میدهند.
این در حالی است که نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی روز جمعه از تظاهرات هماهنگ شده معترضان افغان با پولیس در گلشهر مشهد نیز جلوگیری کردند. مهاجران گفتند که نیروهای امنیتی با مداخله در محل، تجمع را متفرق کرده و شماری از شرکتکنندگان را بازداشت و با خود بردند.
شهباز شریف، نخستوزیر پاکستان، روز شنبه در مجلس ملی این کشور از حصارکشی و تقویت زیرساختهای امنیتی در امتداد مرز با افغانستان، دفاع کرد. او گفت که هزینههای انجامشده برای تثبیت مرز، اقداماتی ضروری برای حفاظت از جان شهروندان پاکستان است.
آقای شریف این تدابیر را بخشی از راهبرد گستردهتر برای تأمین امنیت ملی دانست و افزود که تقویت «مرز دیورند» برای مهار تهدیدها ضروری است.
او تصریح کرد که دیدگاههای متفاوتی در این باره قابل احترام است، اما حکومت مسئولیت دارد امنیت را تضمین کند.
نخستوزیر پاکستان، این موضع را در پاسخ به سخنان محمود خان اچکزی، رهبر اپوزیسیون مطرح کرد.
آقای اچکزی در نشست مجلس ملی گفت که خط دیورند میان پشتونهای دو سوی مرز فاصله میاندازد و پیامدهای اجتماعی و انسانی دارد.
نخستوزیر پاکستان روز شنبه، ۲۳ جوزا، با اشاره به هزینههای میلیاردی برای حصار، دوربینها و سایر زیرساختهای نظارتی در امتداد مرز نزدیک به دو هزار کیلومتری با افغانستان گفت این اقدامات برای کاهش نفوذهای غیرقانونی و پیشگیری از تهدیدهای امنیتی طراحی شده است.
شهباز شریف افزود که اگر این اقدامات جان حتی یک شهروند، بهویژه یک کودک را نجات دهد، این هزینهها توجیهپذیر خواهد بود.
نگرانی کشورهای منطقه از حضور و فعالیت گروههای تروریستی در افغانستان تحت اداره طالبان ابعاد تازهای پیدا کرده است. مقامها از دوشنبه و اسلامآباد تا مسکو و تهران درباره حضور و تحرک ۲۳ تا ۲۵ گروه تروریستی در افغانستان هشدار میدهند؛ آماری که شورای امنیت سازمان ملل تأیید کرده است.
براساس اسناد کمیته تحریمهای شورای امنیت، گروههای یادشده با توجه به خاستگاه جغرافیایی، اهداف راهبردی و سطح تهدید، در شش دسته عمده قرار میگیرند. برخی از این شبکهها از خاک افغانستان برای طراحی و هدایت عملیاتهای فرامرزی استفاده میکنند و برخی دیگر سرگرم بازسازی تشکیلات، جذب نیرو و آمادهسازی برای اهداف درازمدت خود هستند.
برخلاف تصور عمومی، بسیاری از این گروهها دیگر به شکل سازمانهای بزرگ و مستقل فعالیت نمیکنند، بلکه برای کاهش فشارهای امنیتی و حفظ بقا، در قالب هستههای کوچک، شبکههای اقماری و یا جبهههای پوششی فعالیت دارند.
مدیریت این تکثر گروههای مسلح، یکی از پیچیدهترین چالشهای امنیتی افغانستان به شمار میرود.
یک مقام پیشین امنیتی افغانستان در تشریح این وضعیت میگوید: «واقعیت این است که یک روند گسترده ادغام صورت گرفته است. حدود ۲۳ گروه از این مجموعه عملاً در ساختار گروههای بزرگتر جذب شدهاند. طالبان تلاش کردهاند فعالیت رسانهای این گروهها را محدود نگه دارند و آنها را زیر نوعی چتر حمایتی قرار دهند تا حساسیتهای منطقهای و جهانی برانگیخته نشود.»
به گفته این مقام، این تغییرات ساختاری حتی بزرگترین شبکههای تروریستی را نیز دربر گرفته است. او گفت «برای نمونه، در حوزه القاعده اکنون با دو هسته جداگانه روبهرو هستیم؛ یکی القاعده مرکزی و دیگری شاخه شبهقاره هند. این دو پیشتر بهعنوان یک مجموعه واحد شناخته میشدند، اما اکنون بهعنوان دو بازوی مجزا ارزیابی میشوند. در جبهه ضد پاکستان نیز شش تا هفت گروه کوچکتر که زمانی مستقل فعالیت میکردند، امروز در بدنه تحریک طالبان پاکستانی ادغام شدهاند و زیر یک چتر واحد فعالیت دارند.»
گروههای فرامنطقهای؛ از داعش خراسان تا القاعده
در رأس تهدیدهای فرامرزی، داعش خراسان، شبکه القاعده و شاخه شبهقاره هند القاعده قرار دارند؛ گروههایی که اهداف خود را فراتر از مرزهای افغانستان تعریف کردهاند.
داعش خراسان
پس از بازگشت طالبان به قدرت، داعش خراسان زیر فشار شدید قرار گرفت. این گروه از آغاز شکلگیری خود، هم با دولت پیشین افغانستان و هم با طالبان درگیر بوده و همچنان دشمنی آشکاری با طالبان دارد.
برآوردهای امنیتی نشان میدهد که داعش خراسان میان دو تا چهار هزار جنگجو در اختیار دارد. رهبری آن عمدتاً در دست افغانهاست، اما شهروندان کشورهای آسیای مرکزی، بهویژه تاجیکستان و اوزبیکستان، نیز در صفوف آن حضور چشمگیری دارند.
داعش خراسان تنها گروهی است که مشروعیت طالبان را به رسمیت نمیشناسد و به همین دلیل، فعالیت آن تنها محدود به اقدامات مخفیانه نیست، بلکه بهصورت آشکار علیه طالبان و اهداف منطقهای عمل میکند. حمله مرگبار به تالار کنسرت «کروکوس» در مسکو نمونهای از توانایی این گروه در اجرای عملیاتهای پیچیده فرامرزی با استفاده از تیمهای کوچک عملیاتی بود.
شبکه القاعده
ایالات متحده پس از کشته شدن ایمن الظواهری، رهبر پیشین القاعده در کابل تصور میکرد که القاعده در افغانستان به پایان راه رسیده است، اما گزارشهای شورای امنیت سازمان ملل متحد نشان میدهد که این شبکه در حال بازسازی تدریجی ساختار خود است.
براساس این گزارشها، القاعده پایگاهها و مراکز آموزشی خود را احیا کرده و در چندین ولایت افغانستان حضور دارد؛ هرچند هنوز نشانهای از آغاز عملیاتهای مستقیم فرامرزی توسط هسته مرکزی آن مشاهده نشده است. با این وجود القاعده، نفوذ چشمگیری در ساختار و رهبری طالبان دارد.
شاخه شبهقاره هند القاعده
گزارشهای اخیر سازمان ملل متحد از افزایش فعالیت این شاخه حکایت دارند. براساس این گزارشها، اسامه محمود، رهبر شاخه شبهقاره هند القاعده، و یحیی غوری، معاون او، در کابل حضور دارند.
همچنین گفته میشود بخش رسانهای این شاخه در ولایت هرات فعالیت میکند. تیم نظارت بر تحریمهای سازمان ملل متحد هشدار داده است که نگرانیهای فزایندهای درباره تمرکز روزافزون این شاخه بر عملیاتهای خارجی وجود دارد.
گروههای آسیای مرکزی
جماعت انصارالله، معروف به طالبان تاجیکستان، حرکت اسلامی اوزبیکستان، اتحاد جهاد اسلامی، جماعت امام البخاری و کتائب التوحید والجهاد از مهمترین گروههای فعال در این حوزه به شمار میروند.
این گروهها عمدتاً در ولایتهای بدخشان، تخار، قندوز و بغلان مستقر هستند و کشورهای آسیای مرکزی را هدف قرار میدهند.
این گروهها گهگاه در امتداد مرزهای افغانستان و آسیای مرکزی، بهویژه در مرز تاجیکستان، دست به عملیات میزنند. علاوه بر حملات مسلحانه، قاچاق مواد مخدر، انتقال سلاح و جذب نیرو از طریق شبکههای اجتماعی نیز بخشی از فعالیتهای آنها را تشکیل میدهد.
طالبان با برگشت به قدرت برای رفع نگرانی کشورهای آسیای مرکزی، این شبهنظامیان را از مرزها به مناطق مرکزی و ولایات دورتر منتقل کرد. اما طبق اظهارات برخی منابع، آنان باردیگر به مناطق سرحدی برگشتهاند.
گروههای پاکستانی
تحریک طالبان پاکستانی، جماعتالاحرار، حزبالاحرار، سپاه صحابه پاکستان، لشکر جهنگوی، لشکر طیبه، جیش محمد و تحریک جهاد پاکستان از مهمترین گروههای پاکستانی حاضر در افغانستان به شمار میروند.
اسلامآباد مدعی است که بیش از شش هزار جنگجوی تحریک طالبان پاکستانی در افغانستان حضور دارند و از خاک این کشور برای طراحی و اجرای حملات در داخل پاکستان استفاده میکنند. برخی از این گروهها با دولت پاکستان مشکل ندارند. برخی متمرکز به فعالیت در کشمیر و هند هستند. اما شماری، به ویژه تحریک طالبان پاکستانی به دشمن سرسخت حکومت پاکستان تبدیل شدهاند.
این موضوع به یکی از مهمترین محورهای تنش میان طالبان و پاکستان تبدیل شده است. طالبان این اتهامها را رد میکنند و در مقابل، اسلامآباد را به حمایت از پروژههای بیثباتکننده در افغانستان متهم میسازند.
به باور برخی مقامهای پیشین امنیتی افغانستان، «میان این گروهها باید تفاوت قائل شد. گروههایی مانند جیش محمد و لشکر طیبه از ظرفیت عملیاتی قابل توجهی برخوردارند، اما به دلایل سیاسی کمتر در مباحث بینالمللی برجسته میشوند. پاکستان نیز معمولاً از این گروهها در مجامع جهانی نام نمیبرد، زیرا این سازمانها در چارچوب رقابت منطقهای با هند و مسئله کشمیر شکل گرفتهاند.»
آزمون دشوار روابط طالبان و بیجینگ
حزب اسلامی ترکستان شرقی که از جنگجویان اویغور تشکیل شده، عمدتاً در مناطق شمالشرقی افغانستان، بهویژه بدخشان، حضور دارد.
چین این گروه را یکی از مهمترین تهدیدهای امنیت ملی خود میداند و بارها از طالبان خواسته است مانع فعالیت اعضای آن شوند و جنگجویان اویغور را به چین تحویل دهند.
با این حال، طالبان تاکنون از اجرای کامل این خواسته خودداری کردهاند؛ موضوعی که نشان میدهد پیوندهای ایدئولوژیک همچنان در تصمیمگیریهای این گروه نقش پررنگی دارد. وزیر خارجه چین در سفر به کابل از طالبان خواست از فعالیت گروههای ضد چینی در این کشور جلوگیری کنند.
گروههای بلوچ
در جنوب و جنوبغرب افغانستان، چندین گروه مسلح بلوچ از جمله ارتش آزادیبخش بلوچ، جبهه آزادیبخش بلوچ و ارتش متحد بلوچ فعالیت دارند. این گروهها عمدتاً در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان تحرک دارند. ارتش آزادی بخش بلوچستان بزرگترین عملیاتها را در یکی دو سال اخیر در بلوچستان پاکستان راهاندازی کرده است. پاکستان، هند را متهم میکند که از این گروه شبهنظامی حمایت میکند. همزمان، طالبان را متهم میکند از هند پول میگیرد و عملیات بلوچها را تسهیل میکند.
در جبهه ضد ایران نیز جیشالعدل مهمترین گروه فعال به شمار میرود. گزارشهای مختلف از حضور و رفتوآمد برخی اعضای این گروه در مناطق مرزی نیمروز و قندهار حکایت دارند.
چتر حمایتی و بازسازی تشکیلاتی
حضور بیش از ۲۰ گروه تروریستی در افغانستان موضوع تازهای نیست و در دوران حکومت پیشین افغانستان نیز بارها درباره آن هشدار داده شده بود، اما آنچه وضعیت کنونی را متفاوت میسازد، فراهم شدن فضای امنتر برای فعالیت این گروهها است.
مقامات سابق بدین باور هستند که رابطه همه این گروهها با طالبان رابطه سازمانی است و همه این گروهها با طالبان رابطه استراتژیک دارند.
یک مقام ارشد امنیتی سابق افغان گفت که ۷۵ درصد انتحارکنندگان طالبان از میان اعضای این گروهها بود.
این مقام پیشین با حفظ هویت گفت «طالبان متعهد شده بودند که شما با ما همکاری کنید، پس از آن نوبت شما هم میرسد و ما در آزادی کشورهای شما همکاری میکنیم.»
او گفت که نمونه این همکاری را اکنون میتوان با تیتیپی در پاکستان و با مخالفان تاجیکستان دید. او هشدار داد که «اگر بیتفاوتی کنونی ادامه یابد نوبت دیگر کشورها هم میرسد.»
به استثنای داعش خراسان
به استثنای داعش خراسان، بیشتر این گروهها بهنوعی با طالبان ارتباط یا همکاری دارند. از همین رو، افغانستان دیگر تنها یک مخفیگاه برای گروههای افراطی نیست، بلکه به محیطی برای بازسازی تشکیلات، جذب نیرو و گسترش شبکههای ارتباطی آنها تبدیل شده است.
احمدضیا سراج، رئیس پیشین امنیت ملی افغانستان، در این باره میگوید: «این گروهها از یکدیگر تغذیه میکنند. آنها اکنون به بخشی از آرمانهای خود در افغانستان دست یافتهاند؛ جایی که نه تنها تحت تعقیب قرار نمیگیرند، بلکه در محیطی نسبتاً امن فعالیت میکنند. بیشتر این گروهها در پی پیادهسازی همان نوع نظامی هستند که طالبان در افغانستان ایجاد کردهاند.»
به گفته او، مهمترین نقش القاعده در این شبکه گسترده، تأمین منابع مالی یا نیروی انسانی نیست، بلکه ارائه چارچوب فکری و ایدئولوژیک «جهاد جهانی» است.
یکی دیگر از نگرانیهای عمده، گسترش مدارس جهادی وابسته به طالبان است. منتقدان میگویند این مدارس در سالهای اخیر بهسرعت توسعه یافتهاند و میتوانند در آینده به یکی از منابع اصلی جذب نیرو برای گروههای افراطی تبدیل شوند. طالبان در پنج سال بیش از ۲۳ هزار مدرسه دینی در سراسر افغانستان ساخته است. هزاران دانشآموز در این مدارس جهادی سرگرم آموزشهای جهادی هستند. این نگرانی بسیار جدی است که اگر این دانشآموزان از مدارس فارغ شوند، در چه عرصهای به فعالیت ادامه میدهند.
ابزار چانهزنی سیاسی
بسیاری از تحلیلگران امنیتی معتقدند که خودداری طالبان از برخورد با این گروهها صرفاً ناشی از ناتوانی نیست، بلکه بخشی از یک محاسبه سیاسی به شمار میرود.
نصیر احمد اندیشه، نماینده افغانستان در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو، میگوید: «طالبان از حضور این گروهها بهعنوان اهرم فشار و ابزار چانهزنی در تعامل با کشورهای منطقه و جامعه جهانی استفاده میکنند. مخالفان مسلح کشورهای دیگر را در افغانستان نگه میدارند و سپس از این ظرفیت برای کسب امتیاز سیاسی بهره میگیرند.»
او هشدار میدهد که این سیاست در درازمدت پایدار نخواهد بود.
دیپلومات افغانستان گفت که «نشانههای این بنبست را هماکنون در روابط طالبان و پاکستان میبینیم. طالبان در وضعیت دشواری قرار گرفتهاند؛ اگر علیه تحریک طالبان پاکستانی اقدام کنند، با واکنش این گروه روبهرو خواهند شد و اگر اقدامی نکنند، فشارهای پاکستان افزایش خواهد یافت.»
نتیجهگیری: تغییر هویت برای بقا
آخرین ارزیابیهای امنیتی نشان میدهد که بسیاری از گروههای افراطی مستقر در افغانستان وارد مرحله تازهای از بازسازی تشکیلاتی شدهاند؛ مرحلهای که میتوان آن را «تغییر هویت برای بقا» نامید.
هدف این روند، از یک سو کاهش فشارهای بینالمللی بر طالبان به اتهام حمایت از تروریسم فرامرزی و از سوی دیگر، ادامه فعالیتهای ایدئولوژیک و عملیاتی در قالب نامها و ساختارهای جدید است.
تاکنون هیچ نشانه روشن و قابل راستیآزمایی مبنی بر تلاش سازمانیافته طالبان برای برچیدن کامل این پناهگاهها در گزارشهای بینالمللی مشاهده نشده است. در کنار این چالش امنیتی، تداوم بنبست سیاسی، محدودیتهای گسترده حقوق بشری، محرومیت زنان و دختران از حقوق اساسی و افزایش موج مهاجرت، افغانستان را به کانون اصلی تولید بحران در منطقه تبدیل کرده است.
تا زمانی که سازوکارهای مؤثر و قابل راستیآزمایی برای مهار این شبکهها ایجاد نشود، افغانستان همچنان یکی از مهمترین منابع نگرانی امنیتی برای کشورهای منطقه و فراتر از آن باقی خواهد ماند.
پارلمان سویدن طرح حکومت محافظهکار را برای لغو دسترسی پناهندگان به اقامت دائمی تصویب کرد. براساس این قانون که از ماه آینده اجرا میشود به دارندگان وضعیت پناهندگی و تمامی افراد دارای حمایت فرعی تنها اقامت موقت داده خواهد شد.
بر مبنای این قانون که روز سهشنبه (۹ جوزا) تصویب شد، پناهجویانی که در گذشته پس از سه سال اقامت موقت میتوانستند برای اقامت دایمی درخواست بدهند، دیگر چنین امکانی نخواهند داشت.
طبق این قانون، دارندگان حمایت فرعی که پیشتر اقامت ۱۳ ماهه قابل تمدید میگرفتند نیز از مسیر اقامت دائمی محروم میشوند.
همچنین افرادی که از راه سازوکار اسکان دوباره کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل به سویدن آمدهاند نیز مشمول این محدودیت شدهاند.
مقامهای سویدن اعلام کردهاند که این اقدام با هدف کاهش مهاجرت غیرقانونی و کنترول بهتر ورود پناهجویان به کشور صورت گرفته است.
این تصمیم بخشی از روندی گستردهتر در سویدن است که در سالهای اخیر شاهد سختتر شدن قوانین پناهندگی و مهاجرت بوده است.
از سال ۲۰۲۲ که دولت اولف کریسترسون، با حمایت حزب راست افراطی و ضد مهاجرت دموکراتهای سویدن، قدرت را به دست گرفت، محدودیتهای گستردهتری در سیاستهای مهاجرتی سویدن اعمال شده است.
در پایان ماه اپریل، استکهلم قوانین جدید و سختگیرانهتری را برای اعطای شهروندی به اجرا گذاشت.
براساس این طرح، درخواستکنندگان باید دستکم دو هزار یورو درآمد ماهانه داشته باشند و در آزمونهای جدید زبان قبول شوند و بر اساس یک معیار بحث برانگیز جدید، «زندگی صادقانهای داشته باشند.»
همچنین سویدن در ماه مارچ اعلام کرد که طرحی را دنبال میکند که بر اساس آن، ادارات دولتی مانند مالیات یا تأمین اجتماعی موظف به گزارش افراد فاقد مدارک قانونی خواهند بود؛ طرحی که پیشتر با مخالفت کارمندان و حتی دعوت به «نافرمانی مدنی» مواجه شده بود.
حکومت سویدن همچنین برای سرعت دادن بازگشت پناهجویان به کشورهایشان، کمک مالی بازگشت به کشور مبدأ را از یکم جنوری ۲۰۲۶ تا ۳۰ هزار یورو افزایش داده است.
با سختتر شدن قوانین مهاجرتی سویدن، شمار درخواستهای پناهندگی در این کشور در سال ۲۰۲۵ نسبت به ۲۰۲۴ سی درصد کاهش یافته و در پایینترین سطح چهار دهه اخیر باقی مانده است.
براساس آمار وزارت مهاجرت سویدن در فاصله ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ درخواستها نزدیک به ۶۰ درصد کاهش و بازگشتها ۶۰ درصد افزایش یافته است.
در پی افزایش اعتراضهای مدنی علیه طالبان نسبت به موج جدید بازداشت زنان به بهانه حجاب و ناآرامیها در هرات، نوراحمد اسلامجار، والی طالبان در این ولایت به کابل رفت.
دفتر والی طالبان در هرات با انتشار اعلامیهای گفت که اسلامجار در رأس یک هیئت عازم کابل شده و قرار است با شماری از مقامات بلندپایه در پایتخت دیدار و گفتوگو کند.
هرچند ناظران این اقدام را با اوضاع امنیتی و تنشهای اخیر در هرات مرتبط میدانند، اما دفتر مطبوعاتی والی هدف از این سفر را اقتصادی و زیربنایی عنوان کرده است.
بر اساس این اطلاعیه، محور اصلی این دیدارهای فشرده، بررسی پیشرفت پروژههای بزرگ اقتصادی، توسعه شهرک صنعتی هرات و رفع چالشهای موجود در بخش انتقالات تجاری خواهد بود.
در این بیانیه آمده است که موضوعاتی چون افزایش سطح واردات و صادرات از طریق مرز اسلامقلعه و بهبود فرآیندهای گمرکی نیز پیگیری میشود تا تسهیلات بیشتری برای بازرگانان فراهم گردد.
هرات در هفته گذشته شاهد دو اعتراض علیه طالبان بود. طالبان این اعتراضها را با خشونت سرکوب کرد و برای جلوگیری از اعتراضات بیشتر، تدابیر شدید امنیتی در این ولایت وضع کرده است.
این اعتراضها پس از بازداشت گسترده زنان به بهانه حجاب شکل گرفت.
همزمان، جبهه آزادی افغانستان روز گذشته از حمله به ریاست امر به معروف طالبان در هرات و کشته شدن سه عضو این گروه خبر داد.
نوراحمد اسلامجار، پیشتر گفت که اخیرا میزان رعایت پوشش موردنظر این گروه در هرات بهطور روزافزون کمتر شده بود.
او زنان بازداشت شده هرات را «بیماران روانی و شرعی» خواند و تاکید کرد که دستور داده شده این زنان از سطح شهر جمعآوری شوند.
جمعی از شهروندان و فعالان مدنی افغان در شهر اشتوتگارت آلمان، با برگزاری یک تجمع، به روند رو به افزایش بازداشتها و محدودیتهای اعمالشده علیه زنان در افغانستان، بهویژه رویدادهای اخیر در ولایت هرات، اعتراض کردند.
معترضان در بیانیهای از جامعه جهانی خواستند تا از هرگونه اقدام در جهت مشروعیتبخشی یا به رسمیت شناختن طالبان خودداری کند و در فرآیندهای سیاسی، مطالبات واقعی زنان افغانستان را نادیده نگیرد.
فعالان افغان، رفتارهای سختگیرانه و بازداشتهای خودسرانه طالبان را که تحت عنوان نظارت بر «حجاب» صورت میگیرد، محکوم کردند.
معترضان همچنین با ارسال درخواستی به دولت آلمان و نهادهای تصمیمگیر بینالمللی، خواهان اتخاذ مواضع قاطعتر در قبال طالبان شدند.
به باور معترضان، ابعاد خشونت و تقابل با حقوق اولیه شهروندی در جامعه به مرحلهای رسیده است که امکان سکوت را از مدافعان حقوق بشر سلب میکند.
این گردهمایی با هدف ابراز همبستگی با جامعه زنان افغانستان شکل گرفته است. تظاهرکنندگان در اشتوتگارت تأکید کردند که خود را متعهد به بازتاب وضعیت زنان معترض در هرات میدانند که در مواجهه با رویکردهای تبعیضآمیز، هدف برخوردهای تند و بازداشت قرار گرفتهاند.
در جریان این برنامه، سخنرانان خواستار تمرکز جدی نهادهای بینالمللی بر وضعیت جاری در افغانستان شدند و با اشاره به گزارشهای منتشرشده درباره چگونگی برخورد با بازداشتشدگان در نهادهای امنیتی طالبان، یادآور شدند که تلاشها برای اعاده حقوق اساسی و حفظ کرامت انسانی زنان متوقف نخواهد شد.
