«من حسین علیاکبری، پناهجوی هزاره و کمبینا در ایران هستم. چهار سال است برای نجات خانوادهام درخواست کمک میکنم. در ۱۵ ماه آخر بارها به دفتر کمیساریا در تهران مراجعه حضوری کردهام، تماس گرفتهام و فرم آنلاین فرستادهام. هر بار فقط یک جمله شنیدهام: «پرونده شما در نوبت بررسی است.»
اما هیچ تغییری رخ نداده است. نه خبری، نه حمایتی و نه محافظتی.
خانوادهام در حال فروپاشی است. سه کودک من دچار سوءتغذیهاند و از تحصیل محروم شدهاند. همسرم هر روز با ترس زندگی میکند.
ما در خطر دائمی بازداشت و دیپورت به افغانستان تحت کنترل طالبان هستیم. بهعنوان یک هزاره و فعال مجازی علیه طالبان، بازگشت برای ما یعنی آزار، شکنجه یا مرگ.
این سکوت ما را نابود میکند. بیتوجهی طولانیمدت کمیساریا، خانوادهام را در برابر خطرهای جدی بیدفاع گذاشته است.
از رسانههای بینالمللی خواهش میکنم صدای ما باشند.
بخش این مشکل توسط شما شاید تنها امیدی باشد که کمیساریا و نهادهای مرتبط را وادار به اقدام کند، پیش از آنکه خانوادهام زیر بار ترس، گرسنگی و بیپناهی از هم بپاشد.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
