باشندگان شغنان: «خرابی جاده‌ها جان مردم را هر سال با خطر جدی روبه‌رو می‌کند»

در زمان جمهوریت، آب لوله‌کشی به این قریه رسیده بود. در دوره طالبان نیز لوله‌کشی آب بیشتر شد، اما اکنون از هر خانه دو هزار افغانی پول گرفته می‌شود. به دلیل نبود کار، ضعف کشاورزی، بیماری‌های گوناگون و خراب شدن گندم، مردم توان پرداخت این پول را ندارند.

پس از آن‌که مردم نتوانستند پول بدهند، آب بر آنان بسته شده و اکنون مردم بسیار نگران‌اند.

صدای‌شان را کسی نمی‌شنود و از رسانه‌ها می‌خواهیم این مشکل را بازتاب دهند.

فرمانده طالبان، سیدمراد، از نزدیکان مولوی عبدالعلی، رئیس محیط زیست، و فرمانده هارون انصاری، آب را اجاره کرده‌اند و با مردم ظلم می‌کنند.

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

ما یک خانواده بی‌سرپرست هستیم و با مشکلات بسیار زیادی روبه‌رو استیم؛ از جمله تبعیض، بی‌سرپناهی، مشکلات اقامتی، مشکلات اقتصادی و مشکلات ناشی از بیماری. اما هیچ‌کس دست یاری دراز نمی‌کند و نمی‌پرسد که شما چه مشکلی دارید.

بارها به خاطر مشکلات خود به سازمان ملل مراجعه کرده‌ایم، اما آن‌ها می‌گویند که این موضوع به ما مربوط نمی‌شود. پس به چه کسی مربوط می‌شود؟ مشکلات ما را چه کسی حل می‌کند؟

اگر دوباره به افغانستان برگردیم، گروه‌های تروریستی ما را از بین خواهند برد.

من برای تمام مشکلات و ادعاهای خود اسناد و مدارک دارم. این ویدیو را برای شما می‌فرستم تا آن را ببینید و اگر امکان دارد، صدای ما را به نهادهای مسئول برسانید.

ما در عراق زندگی می‌کنیم و این وضعیت زندگی ما است.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

وقتی از اداره پرسیدیم دلیل این تصمیم چیست، به ما گفته شد که این دستور از طرف حکومت طالبان صادر شده است.

حلال احمر افغانی ادعا دارد که یک نهاد مستقل، آزاد و دور از هر نوع تبعیض است. اگر چنین است، این چگونه استقلال است؟»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

اما هیچ تغییری رخ نداده است. نه خبری، نه حمایتی و نه محافظتی.
خانواده‌ام در حال فروپاشی است. سه کودک من دچار سوءتغذیه‌اند و از تحصیل محروم شده‌اند. همسرم هر روز با ترس زندگی می‌کند.
ما در خطر دائمی بازداشت و دیپورت به افغانستان تحت کنترل طالبان هستیم. به‌عنوان یک هزاره و فعال مجازی علیه طالبان، بازگشت برای ما یعنی آزار، شکنجه یا مرگ.
این سکوت ما را نابود می‌کند. بی‌توجهی طولانی‌مدت کمیساریا، خانواده‌ام را در برابر خطرهای جدی بی‌دفاع گذاشته است.
از رسانه‌های بین‌المللی خواهش می‌کنم صدای ما باشند.

بخش این مشکل توسط شما شاید تنها امیدی باشد که کمیساریا و نهادهای مرتبط را وادار به اقدام کند، پیش از آن‌که خانواده‌ام زیر بار ترس، گرسنگی و بی‌پناهی از هم بپاشد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

مگر ما گفته‌ایم که می‌خواهیم بی‌حجاب باشیم؟

ما فقط گفته‌ایم بگذارید درس بخوانیم. بگذارید با آرامش از جاده عبور کنیم.
چرا بازداشت کردن و بی‌آبرو ساختن دختران را راه‌حل حجاب مورد نظر خود می‌دانند؟
دخترانی که ۱۸ ساله، ۲۰ ساله، بیشتر یا کمتر از آن اند، وقتی خود را می‌شناسند، برای آبروی خود زندگی می‌کنند و آرزوهایشان را یکی‌یکی کنار هم می‌گذارند.
آیا حق یک دختر است که روزی برای خرید نیازهایش به بازار برود و طالبان سر راهش بایستد و بدون هیچ گناهی بازداشتش کند؟
آیا حق زنان افغانستان است که همه سال‌های آرزو و آبرویشان در یک روز خاک شود؟
آیا غیرت طالبان این است که دختران را بی‌آبرو کند؟»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»