شهابالدین دلاور، عضو هیئت مذاکرهکننده طالبان در قطر میگوید که در جریان مذاکرات دوحه، مقامات امریکایی خواستار واگذاری یک پایگاه نظامی در افغانستان شده بودند. او گفت که زلمی خلیلزاد، نماینده پیشین امریکا، هشدار میداد که با خروج امریکا، افغانستان به سرنوشت سوریه دچار خواهد کرد.
دلاور روز شنبه در نشستی در کابل افزود که خلیلزاد استدلال میکرد که حضور افرادی چون جنرال دوستم و عطا محمد نور توسط امریکا کنترول شده است و با خروج نیروهای امریکایی، اوضاع از کنترول خارج خواهد شد. او همچنین هشدار داده بود که افغانستان ممکن است به سمت تجزیه سوق داده شود.
دلاور در ادامه افزود که پس از خروج نیروهای امریکایی، طالبان کنترول اوضاع را به دست گرفتند و همچنان به تعهدات خود در توافقنامه دوحه پایبند ماندهاند.
رد وجود ضمایم پنهان در توافقنامه دوحه
این مقام طالبان هرگونه ضمیمه پنهان در موافقتنامه دوحه را رد کرد. این در حالی است که زلمی خلیلزاد پیش از این وجود ضمایم در این توافقنامه را تأیید کرده، اما جزئیاتی از محتوای آن ارائه نداده بود.
شهابالدین دلاور در این باره توضیح داد: «ضمایم مورد بحث تنها شامل این مورد بود که نیروهای امریکایی هنگام جابهجایی میان ولایتهای مختلف، مورد هدف قرار نگیرند.»
او تأکید کرد که پس از امضای توافقنامه دوحه، هیچ حملهای علیه نیروهای امریکایی در افغانستان از سوی آنها صورت نگرفت و هیچ سرباز امریکایی کشته نشد.
اگرچه پس از امضای توافقنامه دوحه در سال ۲۰۲۰، حملات مستقیم طالبان علیه نیروهای خارجی بهطور کامل متوقف شد، اما همزمان درگیریها میان این گروه و نیروهای امنیتی حکومت پیشین افغانستان به شدت افزایش یافت؛ دورهای که گزارشهای متعدد از تلفات سنگین نیروهای دفاعی و امنیتی افغان حکایت داشت.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که دونالد ترامپ، رئیسجمهور امریکا، بارها در سخنرانیهای خود از احتمال بازگشت امریکا به پایگاه هوایی بگرام سخن گفته است.
قربان گل، مادر صدیقه در ویدیویی گفته است دخترش در زندان بیمار است و از طالبان میخواهد که بهطور فوری او را آزاد کنند.
خانم قربان گل با فرستادن مدارکی به افغانستان اینترنشنال گفت که برای آزادی دخترش همه تلاشهای ممکن را انجام داده اما به نتیجه نرسیده است.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان روز شنبه در پاسخ به درخواست این زن، وعده داد که دادخواست او را «تعقیب میکند.»
براساس کنوانسیون حقوق کودک هر فرد زیر ۱۸ سال کودک است. خانواده صدیقه میگویند او در کودکی زندانی شده بود و هنوز ۱۸ ساله نشده است.
دو سال از زندگی صدیقه پشت دیوارهای زندان و میان راهروهای محاکم گذشته است. او هنوز کودک بود که زندگیاش با دشواری ناشی از ازدواج اجباری آغاز شد و امروز زندگیاش پشت میلههای زندان میگذرد. او با وصف تجربه این تلخیها میگوید: «تا بمیرم تن به این نکاح نمیدهم.»
صدیقه اصالتا ترکمن و از روستای ترکمننشین موریچاق در ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس است.
افغانستان اینترنشنال توانسته به دهها سند مرتبط با این پرونده دسترسی پیدا کند که نشان میدهد روایت صدیقه، پروندهای پیچیده از رفتوآمد میان محاکم، فشار یک مرد متنفذ و ایستادگی دختری است که از کودکی تا جوانی زیر بار ازدواج اجباری نرفته و اکنون به همین اتهام در پشت میلههای زندان بهسر میبرد.
آقای محسنی روز شنبه، ششم سرطان، گفت این دو نفر «بدون حکم محکمه و بدون اعلام رسمی هیچ اتهامی» در زندان انفرادی نگهداری میشوند و از مراجع مسئول خواست تا هرچه زودتر آنان را آزاد کنند.
او همچنین با ابراز نگرانی از وضعیت صحی محمد رحمتی افزود که شرایط جسمانی مدیر مسئول این رسانه با ادامه بازداشت سازگار نیست.
به گفته وی: «هر مشکلی که برای آقای رحمتی پیش بیاید، مسئولیت مستقیم آن متوجه مرجعی است که بدون حکم محکمه دستور بازداشت ایشان را صادر کرده است.»
در روزهای اخیر نیروهای طالبان به دفتر تلویزیون تمدن در کابل یورش بردند و نشرات این شبکه متوقف شد. مسئولان این شبکه همچنین اعلام کردند که بخشی از داراییهای آن مصادره شده است. طالبان همچنین مدرسه و مسجد «خاتمالنبیین» را بستند.
مقامهای طالبان به رسانهها گفتهاند که ساختمان مدرسه خاتمالنبیین «غصبی» است.
تا زمان نشر این خبر، مقامهای طالبان درباره دلایل بازداشت محمد رحمتی و محمدرضا احسانی و اتهامهای احتمالی آنان توضیح ارائه نکردهاند.
کریکتبورد انگلستان و ولز میزبانی این مسابقات را به عهده دارد.
اعضای این تیم که بهتازگی با چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، نیز دیدار کردهاند، اکنون میهمان کالج «موری ادواردز» دانشگاه کمبریج هستند.
سر لوری بریستو، رئیس کالج «هیوز هال» و سفیر پیشین بریتانیا در افغانستان، گفت این مسابقات تنها یک رویداد ورزشی نیست، بلکه ادای احترام به شجاعت، پایداری و دستاوردهای زنان کریکتباز افغانستان است.
به گفته او، پس از تحولات سال ۲۰۲۱، حقوق و آزادیهای زنان و دختران در افغانستان بهشدت محدود شده و این مسابقات پیام همبستگی با آنان را به جهان میرساند.
این تور از سوی شماری از فعالان و حامیان ورزش زنان، «لحظهای تاریخی» برای دختران افغان توصیف شده است.
فیروزه امیری، از اعضای تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان گفت که هدف آنان تنها بازی کریکت نیست، بلکه میخواهند صدای دختران افغانستان باشند و برای آنان امید بیافرینند. به گفته او، بسیاری از اعضای تیم پس از تهدیدهای امنیتی ناچار به ترک افغانستان شده و اکنون در استرالیا، کانادا و بریتانیا زندگی میکنند.
اکیل لطیفی، ویکتکیپر تیم، گفت: «ما فقط نماینده خودمان نیستیم، بلکه صدای زنان افغانستان هستیم.»
شبنم احسان نیز تأکید کرد که زنان افغان شایسته برخورداری از حق آموزش و ورزش هستند و برای به رسمیت شناخته شدن این تیم، به تلاش خود ادامه خواهند داد.
بر اساس برنامه، تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان در جریان حضورش در انگلستان در مجموع پنج مسابقه برگزار خواهد کرد و همچنین بهعنوان مهمان در دیدار نهایی جام جهانی کریکت بیستآوره زنان در ورزشگاه «لردز» لندن حضور خواهد یافت.
تیم کریکت زنان افغانستان در نخستین دیدار خود در سفر به بریتانیا، با اختلاف دو ویکت، تیم ماریلبون را شکست داد. این مسابقه در ورزشگاه وُرمزلِی برگزار شد و ملیپوشان افغانستان، نخستین پیروزی خود را پس از تشکیل دوباره، جشن گرفتند. مسابقه دیگر تیم کریکت در حال برگزاری است.
