فوتبال چگونه هویت ملی انگلستان و آرژانتین را شکل داده است؟
رویای قهرمانی، رقابت تاریخی و خاطرات تلخ گذشته؛ دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ میان انگلستان و آرژانتین تنها یک مسابقه فوتبال نیست، بلکه تقابل دو نگاه متفاوت به هویت ملی است؛ هویتی که در طول دههها با فوتبال شکل گرفته و تغییر کرده است.
فوتبال در آرژانتین از دهه ۱۹۲۰ به یکی از عناصر اصلی تعریف شخصیت ملی تبدیل شد؛ در حالی که انگلستان در سالهای اخیر مسیر متفاوتی را پیموده و از تصویری سنتی و محدود از ملیت، به تیمی چندفرهنگی و فراگیر تبدیل شده است.
در آرژانتین، ریشههای هویت فوتبالی با مفهوم «پیهبه» (Pibe) گره خورده است؛ تصویری از بازیکنی خیابانی، باهوش، خلاق و اهل ابتکار که با تکنیک و زیرکی بر محدودیتها غلبه میکند.
جاناتان ویلسون، نویسنده کتاب «فرشتگان با چهرههای کثیف؛ تاریخ فوتبال آرژانتین»، میگوید توصیفی که در سال ۱۹۲۸ از یک فوتبالیست آرژانتینی منتشر شد، شباهت زیادی به تصویری داشت که بعدها از دیگو مارادونا ساخته شد؛ بازیکنی کوتاهقامت، سرسخت، باهوش و دارای روحیه مبارزه.
این فرهنگ فوتبالی در جامعهای شکل گرفت که در آغاز قرن بیستم با موج گسترده مهاجرت روبهرو بود. مهاجرانی از ایتالیا، اسپانیا و اروپای شرقی ساختار اجتماعی آرژانتین را تغییر دادند و فوتبال به یکی از معدود زمینههایی تبدیل شد که گروههای مختلف مردم میتوانستند در آن احساس هویت مشترک کنند.
حتی امروز نیز مفهوم «پیهبه» در فوتبال آرژانتین زنده است. برخی رفتارهای امیلیانو مارتینز، دروازهبان این تیم، از جمله جنگ روانی و اعتمادبهنفس بالای او در لحظات حساس، نمونهای از همان روحیه خیابانی و زیرکانه دانسته میشود.
در مقابل، هویت فوتبالی انگلستان در دهههای اخیر دستخوش تغییر بزرگی شده است. تیمی که زمانی با مفاهیمی مانند سنت، گذشته امپراتوری و احساس برتری فرهنگی شناخته میشد، امروز نماینده جامعهای چندفرهنگی است که بازیکنانی با پیشینههای مختلف در آن نقش اصلی دارند.
ساندر کاتوالا، مدیر اندیشکده «آینده بریتانیا»، معتقد است تیم ملی انگلستان در نیمقرن گذشته به شکل عمیقی نگاه جامعه به مفهوم «انگلستانی بودن» را تغییر داده است.
پس از قهرمانی انگلستان در جام جهانی ۱۹۶۶، هویت فوتبالی این کشور بیشتر با حس نوستالژی ملیگرایانه و خاطرات جنگ جهانی دوم پیوند داشت؛ اما در دهه ۱۹۹۰، با میزبانی یورو ۱۹۹۶ و شکلگیری شعار معروف «فوتبال به خانه برمیگردد»، نگاه تازهای به تیم ملی ایجاد شد؛ نگاهی که بیشتر بر امید، اتحاد و تجربه مشترک هواداران تأکید داشت.
امروز بازیکنانی مانند جود بلینگهام، که ریشهای چندفرهنگی دارد، نماد این تغییر هستند. او نه تنها یکی از مهمترین ستارههای انگلستان در جام جهانی ۲۰۲۶ است، بلکه تصویری تازه از جامعه این کشور ارائه میدهد.
البته مسیر تغییر بدون چالش نبوده است. پس از شکست انگلستان در فینال یورو ۲۰۲۰، بازیکنان سیاهپوست تیم به دلیل از دست دادن پنالتیها با موجی از توهینهای نژادپرستانه روبهرو شدند؛ موضوعی که واکنش گسترده اجتماعی و سیاسی به همراه داشت.
اکنون، در آستانه رویارویی دوباره انگلستان و آرژانتین، فوتبال بار دیگر نقش خود را بهعنوان آینه هویت ملی دو کشور نشان میدهد؛ یک طرف با میراث «پیهبه»، خلاقیت و روحیه خیابانی، و طرف دیگر با تصویری تازه از جامعهای متنوع و در حال تغییر. این بار اما تنها یک چیز اهمیت دارد: کدام هویت فوتبالی راه خود را به فینال جام جهانی باز خواهد کرد؟
تقابل انگلستان و آرژانتین همواره یکی از پرحاشیهترین و خاطرهانگیزترین رقابتهای تاریخ جام جهانی بوده است؛ مسابقهای که بارها از مرز فوتبال فراتر رفته و به بخشی از تاریخ سیاسی و فرهنگی دو کشور تبدیل شده است.
در آستانه دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، خبرگزاری رویترز با افرادی که از نزدیک شاهد مهمترین لحظههای این رقابت بودهاند، گفتوگو کرده است.
یکی از نخستین فصلهای این رقابت به جام جهانی ۱۹۶۶ بازمیگردد؛ زمانی که آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین، پس از دریافت کارت سرخ حاضر به ترک زمین نشد و اعتراضهایش به یکی از جنجالیترین صحنههای تاریخ جام جهانی تبدیل شد.
رکس گوار، خبرنگار رویترز که آن مسابقه را از نزدیک تماشا کرده بود، میگوید:
«همه از اتفاقی که برای راتین افتاد شوکه شده بودیم. او مدام از داور توضیح میخواست و وقتی بالاخره زمین را ترک کرد، خاطرهای فراموشنشدنی رقم خورد. بعد از بازی نیز آلف رمزی، سرمربی انگلستان، بازیکنان آرژانتین را "حیوان" خطاب کرد؛ اتفاقی که هنوز در حافظه فوتبال آرژانتین باقی مانده است.»
بیست سال بعد، در جام جهانی ۱۹۸۶ مکسیکو، این دو تیم بار دیگر مقابل هم قرار گرفتند؛ دیداری که تنها چهار سال پس از جنگ فالکلند (مالویناس) برگزار شد و حساسیتی فراتر از فوتبال داشت.
گری هرشورن، عکاس حاضر در ورزشگاه آزتکا، درباره گل معروف به گل «دست خدا» میگوید:
«متأسفانه در سمت دیگر زمین بودم و نه صحنه را دیدم و نه توانستم از آن عکس بگیرم. تازه بعد از مسابقه متوجه شدم چه اتفاق تاریخی رخ داده است.»
رکس گوار که آن زمان خبرنگار رویترز بود نیز اعتراف کرد در لحظه متوجه خطای مارادونا نشده است:
«همه چیز در کسری از ثانیه اتفاق افتاد. یکی از همکارانم گفت توپ با دست وارد دروازه شده است. بعد از بازی نیز جمله معروف مارادونا، "کمی با سر مارادونا و کمی با دست خدا"، از طریق همکارانم به دست من رسید.
در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه نیز یک اتفاق جنجالی دیگر به این رقابت تاریخی اضافه شد؛ جایی که دیوید بکام پس از درگیری با دیگو سیمئونه با کارت سرخ از زمین اخراج شد و انگلستان در نهایت در ضربات پنالتی شکست خورد.
نایجل مارتین، دروازهبان ذخیره انگلستان در آن مسابقه، معتقد است اخراج بکام تصمیمی سختگیرانه بود.
او گفت:
«به نظر من کارت سرخ بکام ناعادلانه بود. شدت آن برخورد هرگز در حد اخراج نبود. پس از حذف تیم، انتقادهایی که از او شد بسیار سنگین و بیرحمانه بود؛ در حالی که او واقعاً از این اتفاق ناراحت و ویران شده بود.»
مارتین همچنین پیروزی یک بر صفر انگلستان در جام جهانی ۲۰۰۲ با گل پنالتی بکام را نوعی انتقام از شکست سال ۱۹۹۸ توصیف کرد.
اکنون، با رویارویی دوباره انگلستان و آرژانتین در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، فصل تازهای به یکی از ماندگارترین و پرالتهابترین رقابتهای تاریخ فوتبال جهان اضافه خواهد شد.
رقابتهای تنیس ویمبلدون یکی از معتبرترین تورنمنتهای تنیس جهان و یکی از گرنداسلمها است که هر سال در لندن برگزار میشود. در این مطلب، فهرست کامل قهرمانان بخش انفرادی مردان این رقابتها مشخص شده است.
۲۰۲۶ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست الکساندر زورف (آلمان) ۲۰۲۵ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست کارلوس آلکاراس (اسپانیا) ۲۰۲۴ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان) ۲۰۲۳ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان) ۲۰۲۲ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست نیک کیریوس (استرالیا) ۲۰۲۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست ماتئو برتینی (ایتالیا) ۲۰۲۰ – مسابقات به دلیل همهگیری ویروس کرونا لغو شد.
۲۰۰۹ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۸ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۰۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۶ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۵ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۴ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۳ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارک فیلیپوسیس (استرالیا)
۲۰۰۲ – لیتون هیوئیت (استرالیا) با شکست دیوید نالبندیان (آرژانتین)
۲۰۰۱ – گوران ایوانیسویچ (کرواسیا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۲۰۰۰ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۱۹۹۹ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست آندره آغاسی (امریکا)
۱۹۹۸ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۷ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست سدرک پیولین (فرانسه)
۱۹۹۶ – ریچارد کرایچک (هالند) با شکست مال واشنگتن (امریکا)
۱۹۹۵ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۴ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۳ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست جیم کوریر (امریکا)
۱۹۹۲ – آندره آغاسی (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۱ – مایکل اشتیخ (آلمان) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۰ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۹ – بوریس بکر (آلمان) با شکست استفان ادبرگ (سویدن)
۱۹۸۸ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۷ – پات کش (استرالیا) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۶ – بوریس بکر (آلمان) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا) ۱۹۸۵ – بوریس بکر (آلمان) با شکست کوین کورن (امریکا) ۱۹۸۴ – جان مکانرو (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۸۳ – جان مکانرو (امریکا) با شکست کریس لوئیس (نیوزیلند) ۱۹۸۲ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست جان مکانرو (امریکا) ۱۹۸۱ – جان مکانرو (امریکا) با شکست بیورن بورگ (سویدن) ۱۹۸۰ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جان مکانرو (امریکا) ۱۹۷۹ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست راسکو تَنر (امریکا) ۱۹۷۸ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۷۷ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۷۶ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی) ۱۹۷۵ – آرتور اَش (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۷۴ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۷۳ – یان کودش (چکسلواکیا) با شکست آلکس متروولی (اتحاد شوروی) ۱۹۷۲ – استن اسمیت (امریکا) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی) ۱۹۷۱ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست استن اسمیت (امریکا) ۱۹۷۰ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۶۹ – رود لیور (استرالیا) با شکست جان نیوکامب (استرالیا) ۱۹۶۸ – رود لیور (استرالیا) با شکست تونی روچ (استرالیا)
دوران پیش از عصر آزاد تنیس (Pre-Open Era)
۱۹۶۷ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست ویلهلم بونگرت (آلمان) ۱۹۶۶ – مانوئل سانتانا (اسپانیا) با شکست دنیس رالستون (امریکا) ۱۹۶۵ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا) ۱۹۶۴ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا) ۱۹۶۳ – چاک مککینلی (امریکا) با شکست فرد استول (استرالیا) ۱۹۶۲ – رود لیور (استرالیا) با شکست مارتی مالیگان (استرالیا) ۱۹۶۱ – رود لیور (استرالیا) با شکست چاک مککینلی (امریکا) ۱۹۶۰ – نیل فریزر (استرالیا) با شکست رود لیور (استرالیا) ۱۹۵۹ – آلکس اولمدو (امریکا) با شکست رود لیور (استرالیا) ۱۹۵۸ – اشلی کوپر (استرالیا) با شکست نیل فریزر (استرالیا) ۱۹۵۷ – لو هود (استرالیا) با شکست اشلی کوپر (استرالیا) ۱۹۵۶ – لو هود (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۵۵ – تونی ترابرت (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک) ۱۹۵۴ – یاروسلاو دروبنی (مصر) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۵۳ – ویک سیکساس (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک) ۱۹۵۲ – فرانک سدگمن (استرالیا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر) ۱۹۵۱ – دیک ساویت (امریکا) با شکست کن مکگرگور (استرالیا) ۱۹۵۰ – بادج پتی (امریکا) با شکست فرانک سدگمن (استرالیا) ۱۹۴۹ – تد شرودر (امریکا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر) ۱۹۴۸ – باب فالکنبرگ (امریکا) با شکست جان برومویچ (استرالیا) ۱۹۴۷ – جک کریمر (امریکا) با شکست تام براون (امریکا) ۱۹۴۶ – ایو پترا (فرانسه) با شکست جف براون (استرالیا) ۱۹۴۰تا ۱۹۴۵ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۳۹ – بابی ریگز (امریکا) با شکست الوود کوک (امریکا) ۱۹۳۸ – دانلد بادج (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا) ۱۹۳۷ – دانلد بادج (امریکا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان) ۱۹۳۶ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان) ۱۹۳۵ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان) ۱۹۳۴ – فرد پری (بریتانیا) با شکست جک کرافورد (استرالیا) ۱۹۳۳ – جک کرافورد (استرالیا) با شکست السورث واینز (امریکا) ۱۹۳۲ – السورث واینز (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا) ۱۹۳۱ – سیدنی وود (امریکا) با پیروزی بدون برگزاری بازی نهایی (Walkover) برابر فرانک شیلدز (امریکا)
۱۹۳۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست ویلمر آلیسون (امریکا) ۱۹۲۹ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه) ۱۹۲۸ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست هانری کوشه (فرانسه) ۱۹۲۷ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه) ۱۹۲۶ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست هاوارد کینزی (امریکا) ۱۹۲۵ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه) ۱۹۲۴ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست رنه لاکوست (فرانسه) ۱۹۲۳ – بیل جانستون (امریکا) با شکست فرانک هانتر (امریکا) ۱۹۲۲ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست رندالف لایست (استرالیا)
از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۲۱، رقابتهای انفرادی مردان ویمبلدون با سیستم «چلنج راوند» برگزار میشد؛ به این معنا که قهرمان سال گذشته بهصورت مستقیم به دیدار نهایی راه مییافت و برنده مرحله «تمامی مدعیان» برای رویارویی با او رقابت میکرد. در این دوره، بیشتر قهرمانان از بریتانیا بودند، مگر آنکه کشور دیگری در کنار نام آنان ذکر شده باشد.
تیمهای ملی آرژانتین و سوییس، ۱۲ سال پس از دیدار خاطرهانگیز خود در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، بار دیگر در مرحله حذفی جام جهانی برابر یکدیگر قرار میگیرند؛ دیداری که اینبار در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ برگزار خواهد شد.
آخرین تقابل دو تیم در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ بود؛ مسابقهای که تا وقتهای اضافه بدون گل دنبال شد و سرانجام آنخل دیماریا با گل دقیقه ۱۱۸، مقاومت سوییس را شکست و آرژانتین را راهی مرحله بعد کرد.
اکنون شرایط دو تیم نسبت به ۱۲ سال قبل کاملاً متفاوت است. آرژانتین بهعنوان مدافع عنوان قهرمانی و قهرمان جام جهانی ۲۰۲۲ قطر پا به میدان میگذارد؛ تیمی که همچنان با رهبری لیونل مسی، یکی از مدعیان اصلی فتح جام محسوب میشود.
آرژانتین در مرحله یکهشتم نهایی، در حالی که تا دقیقه ۷۹ با نتیجه ۲ بر صفر از مصر عقب بود، با بازگشتی تماشایی سه گل به ثمر رساند و با پیروزی ۳ بر ۲ به جمع هشت تیم برتر مسابقات راه یافت.
مسی پس از آن مسابقه گفت: «باز هم سختی زیادی کشیدیم؛ اما جام جهانی همین است. همه بازیها دشوار هستند. این تیم هرگز تسلیم نمیشود و تا آخرین لحظه برای پیروزی میجنگد.»
در سوی مقابل، سوییس نیز یکی از شگفتیسازان این دوره از رقابتها بوده است. شاگردان مورات یاکین با شکست کلمبیا در ضربات پنالتی، برای نخستین بار پس از ۷۲ سال به مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی صعود کردند و اکنون امیدوارند برابر مدافع عنوان قهرمانی نیز دست به کار بزرگی بزنند.
از ترکیب دو تیم در دیدار سال ۲۰۱۴، تنها سه بازیکن همچنان حضور دارند؛ لیونل مسی از آرژانتین و گرانیت ژاکا و ریکاردو رودریگز از سوییس.
ژاکا درباره رویارویی دوباره با مسی گفت: «حضور در دوران بازی چنین فوتبالیستی یک افتخار است. در سال ۲۰۱۴ مقابل او بازی کردیم و کیفیت فوقالعادهاش را میشناسیم. البته آرژانتین فقط مسی نیست و تیم بسیار قدرتمندی دارد.»
ریکاردو رودریگز نیز اظهار داشت: «آرژانتین تیم بزرگی است؛ بازیکنان فوقالعاده و سرمربی خوبی دارد. ما سبک بازی آنها را میشناسیم و البته بهترین بازیکن جهان، یعنی مسی، را هم در اختیار دارند.»
مورات یاکین، سرمربی سوییس، معتقد است نمایشهای اخیر آرژانتین مقابل کیپورد و مصر نشان داده که این تیم آسیبپذیر است و میتوان از نقاط ضعف آن استفاده کرد.
او گفت: «مقابل مدافع عنوان قهرمانی قرار میگیریم و این یک فرصت ویژه است. در عین حال، متوجه شدهایم که آرژانتین شکستناپذیر نیست. فکر میکنم از نظر تاکتیکی، مسابقه بسیار جذابی در پیش خواهیم داشت.»
در مقابل، لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، نیز با تمجید از حریف گفت سوییس تیمی با «سابقهای درخشان در جام جهانی» و بازیکنانی باکیفیت است و شاگردانش برای عبور از این مرحله باید یکی از دشوارترین مسابقات خود را پشت سر بگذارند.
اکنون، ۱۲ سال پس از گل تاریخی آنخل دیماریا در سائوپائولو، سوییس بار دیگر برای رسیدن به نیمهنهایی باید از سد همان رقیب قدیمی؛ آرژانتین و لیونل مسی عبور کند.
کاخ سفید از نحوه مدیریت محدودیتهای ویزای تیم ملی فوتبال ایران در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ دفاع و اعلام کرد که استقرار کاروان ایران در شهر تیخوانای مکسیکو، بهجای آریزونای امریکا، تصمیمی بود که به سود همه طرفها تمام شد.
اندرو جولیانی، مدیر اجرایی کارگروه جام جهانی کاخ سفید، گفت با وجود اعتراضهای فدراسیون فوتبال ایران در مرحله گروهی و پس از حذف این تیم از مسابقات، هماهنگیهای مرزی میان امریکا و مکسیکو بدون مشکل انجام شد و روند حضور تیم ایران در رقابتها بهخوبی مدیریت شد.
جولیانی در گفتوگو با خبرنگاران اظهار داشت: «مهم است که گفته شود ایران خودش تیخوانا را بهعنوان محل اقامت انتخاب کرد. ما از این تصمیم استقبال کردیم. مکسیکو نیز از این انتخاب راضی بود و خود مسئولان ایرانی هم اعلام کردند که از این تصمیم خشنود هستند.»
او افزود: «هدف کارگروه جام جهانی کاخ سفید این بود که با رویکردی منطقی، شرایطی فراهم شود تا ورزشکاران در زمین مسابقه از فرصت برابر برخوردار باشند.»
پیشتر، کلودیا شینبائوم، رئیسجمهور مکسیکو، اعلام کرده بود که دولت این کشور با اسکان تیم ملی ایران در مکسیکو موافقت کرده است. او همچنین گفته بود که ایالات متحده تمایلی به میزبانی تیم ایران نداشت.
جولیانی همچنین مدعی شد این تصمیم باعث شد افرادی که به گفته او با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ارتباط دارند، نتوانند از جام جهانی بهعنوان راهی برای ورود به امریکا استفاده کنند.
صدور دیرهنگام ویزا و محدودیت برای اعضای کادر فنی
بر اساس گزارش رویترز، امریکا تنها ۱۰ روز پیش از نخستین مسابقه ایران، ویزای تمام بازیکنان تیم ملی را صادر کرد، اما برای شماری از اعضای کادر مدیریتی و اجرایی تیم، از جمله برخی مسئولان کلیدی، مجوز ورود صادر نشد.
در آغاز رقابتها، تیم ملی ایران تنها یک روز پیش از هر مسابقه اجازه ورود به خاک امریکا را داشت؛ موضوعی که امیر قلعهنویی، سرمربی ایران، از آن بهعنوان نشانهای از «مظلومترین تیم جام جهانی» یاد کرده بود.
جولیانی در دفاع از این محدودیتها گفت شرایط سفر ایران با سایر تیمها مقایسه شده است.
او اظهار داشت: «در لسآنجلس، ایران یک روز زودتر وارد امریکا شد. برای مقایسه، تیم ملی امریکا از اورنج کانتی با اتوبوس مسافتی طولانیتر از پرواز ایران را طی کرد.»
به گفته او، برای سومین دیدار ایران در شهر سیاتل، به دلیل طولانیتر بودن مسیر پرواز، اجازه داده شد کاروان ایران دو روز پیش از مسابقه وارد امریکا شود تا «اصل برابری» رعایت شود.
با این حال، وزارت امنیت داخلی امریکا تأکید کرده بود که اعضای تیم ملی ایران باید بلافاصله پس از پایان مسابقات، خاک امریکا را ترک کنند.
تیم ملی ایران پس از حذف از مرحله گروهی، در پیامی از مردم شهر تیخوانا بهدلیل میزبانی و حمایتشان قدردانی کرد و نوشت: «مکسیکو برای ما به خانه دوم و تیم دوم تبدیل شد.»
تیمهای ملی فوتبال انگلستان و ناروی بامداد شنبه در یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ به مصاف هم میروند؛ دیداری که از یک سو انگلستان را با فشار پایان دادن به ۶۰ سال انتظار برای قهرمانی جهان روبهرو کرده و از سوی دیگر، ناروی با اتکا به ارلینگ هالند به دنبال ادامه شگفتیسازی خود است.
هالند که با هفت گل یکی از ستارههای جام جهانی بوده، نقش اصلی را در صعود ناروی به جمع هشت تیم برتر ایفا کرده است. مهاجم ۲۵ ساله با دو گل مقابل برازیل در مرحله یکهشتم نهایی، تیمش را به نخستین حضور در یکچهارم نهایی جام جهانی پس از ۲۸ سال رساند.
با این حال، انگلستان از نظر تجربه حضور در مراحل پایانی تورنمنتهای بزرگ شرایط بهتری دارد. شاگردان توماس توخل در هشت سال گذشته سه بار به یکچهارم نهایی یا بالاتر در جام جهانی و دو بار نیز به مراحل پایانی جام ملتهای اروپا رسیدهاند، اما همچنان تنها قهرمانی تاریخ خود را در جام جهانی ۱۹۶۶ در کارنامه دارند.
هالند پیش از این مسابقه، با لحنی طنزآمیز تلاش کرد فشار روانی را به رقیب منتقل کند. او گفت: «همه باید فشار را روی بازیکنان انگلستان بگذارید. آنها یکی از مدعیان اصلی قهرمانی هستند.»
جان استونز، مدافع انگلستان و همتیمی سابق هالند در لیگ برتر، در واکنش به این اظهارات گفت: «برای ناروی همان احترامی را قائل هستیم که برای هر حریف دیگری داریم. کیفیت آنها، بهویژه هالند، را میشناسیم اما تاکنون نمایشهای دفاعی بسیار خوبی داشتهایم.»
موفقیت ناروی تنها به درخشش هالند و مارتین اودگارد محدود نشده است. بازیکنان این تیم بارها بر همدلی و اتحاد موجود در اردوی خود تأکید کردهاند. مورتن تورسبی، هافبک ناروی، گفت: «در تیم ما انرژی منفی وجود ندارد. سالهاست کنار هم هستیم و رابطه بسیار خوبی با یکدیگر داریم.»
در سوی مقابل، انگلستان نیز پس از پیروزی دشوار برابر مکزیک در حالی که بخش زیادی از مسابقه را ۱۰ نفره دنبال کرد، روحیه بالایی دارد؛ هرچند این پیروزی هزینه سنگینی برای آنها داشت و جَرل کوانساه به دلیل دریافت کارت قرمز، با محرومیت دو جلسهای مواجه شد؛ موضوعی که گزینههای توخل در سمت راست خط دفاعی را محدود کرده است.
انگلستانیها همچنان به درخشش هری کین، کاپیتان و مهاجم گلزن خود، امیدوارند. کین تاکنون شش گل در جام جهانی به ثمر رسانده و در کنار جود بلینگهام، یکی از مهرههای کلیدی سهشیرها محسوب میشود.
کریستیان تورستودت، هافبک ناروی، درباره این مسابقه گفت: «انگلستان تیمی منسجم است، اما ما هم بازیکنانی داریم که میتوانند در لحظات بزرگ سرنوشت بازی را تغییر دهند. وقتی دو تیم قدرتمند مقابل هم قرار میگیرند، معمولاً همین لحظههای حساس نتیجه را رقم میزنند.»
