افزایش سرقت‌های مسلحانه در هرات نگرانی باشندگان را برانگیخته است

به گفته عفو بین‌الملل، حقوق بشر نباید به «ابزار معامله» با طالبان تبدیل شود.

عفو بین‌الملل به پرونده فریدون توفان اشاره کرده است، فردی که چند هفته پیش برای تثبیت هویت نزد نماینده طالبان در آلمان برده شد و اکنون با خطر اخراج روبه‌رو است.

همزمان، رسانه‌های آلمان از برنامه حکومت برای گسترش اخراج شهروندان افغان خبر داده‌اند. رادیوی سراسری آلمان گزارش داد که دست‌کم شش افغان بدون سابقه جرمی در معرض اخراج قرار دارند.

این رسانه به نقل از عفو بین‌الملل نوشت که دست‌کم یکی از افغان‌هایی که از سال ۲۰۲۴ از آلمان به افغانستان اخراج شده بود، پس از بازگشت کشته شده است.

روزنامه برلینر سایتونگ نیز نوشت که طالبان پیش‌تر برای گرفتن امتیازهای دیپلوماتیک، از جمله اعزام دیپلومات‌های بیشتر به آلمان، یک پرواز اخراج را متوقف کرده بود. این روزنامه همکاری برلین با طالبان را موضوعی حساس و مناقشه‌برانگیز توصیف کرد.

بر اساس برنامه تازه حکومت آلمان، اخراج شهروندان افغانستان دیگر تنها به افراد دارای محکومیت جرمی یا تهدید امنیتی محدود نخواهد بود. پولیس فدرال نیز به وزارت داخله ایالت هسن اطلاع داده است که محدودیت پیشین برای معرفی شهروندان افغان به‌منظور اخراج برداشته شده است.

این سیاست با انتقاد احزاب و نهادهای مدافع حقوق پناهجویان روبه‌رو شده است. کلارا بونگر، سخنگوی امور داخلی حزب چپ، گفت اخراج به افغانستان به‌تدریج به یک روند عادی تبدیل می‌شود و با تعهدات حقوق بشری آلمان در تضاد است.

تیمو شرنبرگ، مدیر شورای پناهندگان ایالت هسن، نیز لغو این محدودیت را «غیرمسئولانه» خواند و گفت هدف آن ایجاد نگرانی و افزایش فشار بر افغان‌های ساکن آلمان است.

حمایت برخی ایالت‌ها از گسترش اخراج‌ها

در مقابل، شماری از مقام‌های ایالتی از سیاست تازه حکومت حمایت کرده‌اند.

بئاته مایسنر، وزیر عدلیه و مهاجرت ایالت تورینگن، از اخراج مردان مجرد افغان که حکم قطعی ترک آلمان را دارند، پشتیبانی کرد. به گفته او، کسانی که شاغل‌اند و هزینه زندگی خود را تأمین می‌کنند، نباید اخراج شوند، مگر اینکه پس از اطلاع از تصمیم اخراج، کار خود را آغاز کرده باشند.

بر اساس آمار وزارت مهاجرت تورینگن، تا ۳۰ جون، ۵۲۳ شهروند افغانستان در این ایالت حکم قطعی ترک آلمان داشتند که اخراج ۴۰۸ نفر آنان به‌طور موقت به تعویق افتاده بود.

مایسنر گفت دادگاه‌های اداری در بسیاری از این پرونده‌ها تأیید کرده‌اند که مانع قانونی برای اخراج وجود ندارد و ادامه تعویق اخراج قابل توجیه نیست.

رنه ویلکه، وزیر امور اجتماعی ایالت براندنبورگ، نیز گفت این ایالت علاوه بر مجرمان، افرادی را که «چشم‌اندازی برای ماندن ندارند» اخراج خواهد کرد.

در ایالت زاکسن، آرمین شوستر، وزیر داخله، گسترش اخراج‌ها را «راه درست» خواند و گفت این سیاست شامل افرادی نیز می‌شود که برای ادغام تلاش نکرده‌اند، از کمک‌های اجتماعی استفاده می‌کنند یا در شناسایی هویت خود همکاری ندارند.

وزیر داخله ایالت زاکسن-آنهالت نیز اعلام کرد آماده‌سازی برای گسترش اخراج‌ها آغاز شده و تمرکز آن بر مردان جوان و مجردی است که حکم قطعی ترک آلمان دارند و از کمک‌های اجتماعی زندگی می‌کنند.

منتقدان محمدظاهر شاه می‌گویند که دوره طولانی سلطنت او نتوانست افغانستان را به توسعه پایدار برساند و فرصت‌های مهم تاریخی از دست رفت. در مقابل، شماری از هوادارانش او را پادشاهی می‌دانند که با سیاست احتیاط و بی‌طرفی، افغانستان را در یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ جهان، از درگیرشدن در رقابت‌های قدرت‌های بزرگ و منازعات منطقه‌ای دور نگه داشت.

دکتر سید مخدوم رهین، وزیر پیشین اطلاعات و فرهنگ افغانستان، عضو شورای روم و نماینده دفتر ظاهر شاه در اجلاس بن، در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال، از شخصیت، سیاست خارجی، شیوه حکومت‌داری و زندگی شخصی آخرین پادشاه افغانستان روایت کرده است.

شاه با تدبیر

مخدوم رهین می‌گوید که محمدظاهر شاه یکی از «باتدبیرترین» پادشاهان افغانستان بود، پادشاهی دانشمند و خردمند که به باور او، جامعه افغانستان نتوانست ارزش‌های فکری و رهبری او را به‌درستی درک کند.

100%

او می‌گوید: «پادشاه دانشمند و خردمند بود، اما مردم قدر دانایی و خرد او را ندانستند.»

به گفته رهین، ظاهر شاه در کشوری فقیر سلطنت می‌کرد، اما تلاش داشت افغانستان را با وجود محدودیت‌های اقتصادی و مشکلات داخلی، به عنوان کشوری «آبرومند و باعزت» در جهان معرفی کند.

سیاست بی‌طرفی میان شرق و غرب

رهین می‌گوید یکی از ویژگی‌های مهم دوره ظاهر شاه، حفظ سیاست بی‌طرفی افغانستان در میان رقابت‌های جهانی بود.

به گفته او، ظاهر شاه در کنار توجه به مسائل داخلی، در سیاست خارجی نیز تلاش کرد میان قدرت‌های بزرگ تعادل ایجاد کند. او می‌گوید: «با وجود ماجراهای جهانی و تنش میان شرق و غرب، سیاست بی‌طرفانه حفظ شد.»

رهین روایت می‌کند که ظاهر شاه در برابر برخی فشارهای خارجی نیز مقاومت کرد، از جمله زمانی که اتحاد شوروی خواهان به رسمیت شناختن حکومت کمونیستی کوبا از سوی افغانستان بود.

او همچنین می‌گوید ظاهر شاه هیچ‌گاه حاضر نشد به خواست برخی کشورهای عربی، نام «خلیج فارس» را تغییر دهد و یا به دلیل فشار همسایه غربی از روابط با جهان عرب فاصله بگیرد.

به باور رهین، این تعادل در سیاست خارجی پس از کودتای ۱۳۵۲ خورشیدی از میان رفت و افغانستان وارد دوره‌ای از بحران‌های سیاسی و امنیتی شد.

حفظ تعادل در روابط با پاکستان و هند

رهین از خاطره‌ای از رئیس تشریفات دوره جمهوریت یاد می‌کند که نشان‌دهنده حساسیت ظاهر شاه در روابط منطقه‌ای بود.

به گفته او، زمانی که سفیر پاکستان برای دیدار نزد شاه آمده بود، ظاهر شاه از رئیس تشریفات خواست در جلسه بماند.

رهین می‌گوید بعداً شاه توضیح داد که اگر او در جلسه نمی‌بود، احتمالاً سفیر پاکستان درباره هند صحبت می‌کرد، اما حضور یک فرد دیگر باعث شد چنین بحثی مطرح نشود. شاه به رئیس تشریفات گفته است که سفیر پاکستان فکر کرد تو نفر امنیت ملی هستی!

سازندگی با منابع محدود

رهین می‌گوید در دوره سلطنت ظاهر شاه، پروژه‌های عمرانی در افغانستان با امکانات محدود اقتصادی به اجرا درآمد.

او می‌افزاید که درآمدهای اصلی افغانستان در آن زمان بیشتر از صادرات قره‌قل، سنگ لاجورد و میوه خشک تأمین می‌شد، اما با همین منابع محدود، پروژه‌هایی مانند ساخت بندهای برق، مکاتب و تأسیسات عام‌المنفعه انجام شد.

به گفته او، در آن دوره، مکتب‌ها حتی به مناطق دوردست کشور نیز گسترش یافت.

دوره دموکراسی؛ «جزیره‌ای در میان استبداد منطقه»

مخدوم رهین دوره قانون اساسی دهه ۱۳۴۰ خورشیدی را یکی از دوره‌های مهم دموکراسی در تاریخ افغانستان می‌داند.

او می‌گوید: «افغانستان جزیره‌ای از دموکراسی بود، در حالی که در اطراف آن نظام‌های اقتدارگرا وجود داشتند. در شمال اتحاد شوروی، در چین حکومت مائو و در ایران نظام امنیتی ساواک حاکم بود.»

به باور رهین، دهه دموکراسی افغانستان دوره‌ای «بی‌سابقه و تاریخی» بود. به گفته او، در این دوره فضای اجتماعی و سیاسی آن با حضور افراد «با معاشرت، نجیب و فقیرمشرب» همراه بود.

زندگی ساده و رد شایعات درباره تجمل‌گرایی

رهین زندگی شخصی ظاهر شاه را ساده و به دور از تجمل توصیف می‌کند.

او می‌گوید: «تجمل در زندگی پادشاه نبود.»

به گفته رهین، مخالفان سیاسی ظاهر شاه، به‌ویژه اعضای حزب دموکراتیک خلق افغانستان، درباره زندگی او تبلیغات منفی می‌کردند، در حالی که به باور او، ساده‌ترین سرگرمی پادشاه رفتن به کاریزمیر، رسیدگی به گل‌ها و ترکاری‌ها و گفت‌وگو با دهقانان بود.

او می‌گوید ظاهر شاه حتی در دوران تبعید در روم نیز در خانه‌ای معمولی زندگی می‌کرد، صبح‌ها قدم می‌زد و به کبوترها دانه می‌داد.

بخشندگی و مخالفت با اعدام

رهین از تلاش‌های ظاهر شاه برای کاهش اعدام‌ها نیز یاد می‌کند.

او داستانی را نقل می‌کند که بر اساس آن، ظاهر شاه برای گرفتن رضایت خانواده‌ای که فرزندشان کشته شده بود، شخصاً به خانه آنان رفت و از آنان خواست قاتل را ببخشند.

به گفته رهین، خانواده مقتول پس از دیدار با پادشاه، رضایت دادند.

سوءقصد در روم؛ نجات با قوطی سیگار

رهین همچنین از سوءقصد به ظاهر شاه در دوران تبعیدش در ایتالیا یاد می‌کند.

به گفته او، فردی که خود را خبرنگار معرفی کرده بود، با عنوان آوردن تحفه نزد شاه رفت و سپس با خنجر به او حمله کرد، اما خنجر به قوطی سیگار در جیب شاه برخورد کرد و جان او نجات یافت.

رهین می‌گوید مهاجم بازداشت شد، اما درباره انگیزه و ریشه این سوءقصد اطلاعات بیشتری منتشر نشد.

رهین از وزیر داخله وقت ایتالیا روایت می‌کند که گفته بود: «سیگار برای همه مضر است اما برای پادشاه افغانستان مفید بود»، چرا که خنجر مهاجم دقیقاً به قوطی سیگار فلزی در جیب سینه شاه خورد و مانع از جان باختن او شد.

با این حال، شاه به دلیل نزاکت‌های سیاسی و عدم تمایل شخصی، هرگز اجازه نداد جزئیات و ریشه‌های این سوءقصد رسانه‌ای و افشا شود.

امریکا ابرقدرت است، اما ابرقدرت بد اخلاق

رهین یک خاطره از دیدارش با ظاهر شاه در سال ۲۰۰۳ در کابل، هم‌زمان با حمله امریکا به عراق، نیز روایت می‌کند. او می‌گوید که «روزی به دیدار شاه در کابل رفتم. شاه ناراحت و غمگین بود و از وی پرسیدم، چه اتفاقاتی افتاده است. شاه گفت که آمده بودند که حمله امریکا به عراق را تایید کنم.»

رهین می‌گوید وقتی به او گفت که «امریکا یک ابرقدرت است»، ظاهر شاه پاسخ داد: «بلی، ابرقدرت است، اما ابرقدرت بداخلاق.» شاه با گفتن این جمله اتاق را ترک کرد.

ایستادگی بر زبان فارسی در بغداد

رهین همچنین روایتی از عزیزالدین خان پوپلزایی نقل می‌کند.

به گفته او، در نمایشگاه خطاطی در بغداد، از آدرس افغانستان عزیزالدین خان پوپلزایی شرکت کرده بود. او بیانیه خود را به زبان فارسی ترتیب کرده بود. صدام حسین به دلیل اختلاف با ایران اجازه سخنرانی به زبان فارسی را نمی‌داد. پوپلزایی موضوع را با ظاهر شاه در میان گذاشت و شاه خواستار بازگشت او به کابل شد.

رهین می‌گوید پس از اطلاع صدام حسین از این تصمیم، اجازه داده شد نماینده افغانستان سخنرانی خود را به زبان فارسی ارائه کند.

.محمدظاهر شاه در ۱ اسد ۱۳۸۶ در کابل درگذشت. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۷۳ پادشاه افغانستان بود و پس از کودتای محمدداوود خان، نزدیک به سه دهه را در تبعید سپری کرد.

عبدالحمید، کشاورز ۵۶ ساله در ولایت بغلان که نزدیک به دو دهه به کشاورزی مشغول است، به خبرگزاری شینهوا گفت: «باران‌ها امسال در زمان نامناسب باریدند. نخست گندم را از بین بردند و بعد به بادنجان رومی، خربزه و تربوز آسیب رساندند.»

او می‌گوید پس از این بارندگی‌ها، آفات و بیماری‌های تازه‌ای در مزارعش ظاهر شده‌اند. به گفته او، افزایش پشه‌ها و انواع کرم‌های خاکی باعث از بین رفتن بخشی از محصولات شده است.

عبدالحمید می‌گوید که سال گذشته از فروش محصولاتش ۴۵۰ هزار افغانی درآمد داشت، اما از آغاز سال جاری تاکنون تنها حدود ۳۰ هزار افغانی فروش داشته است.

غلام محی‌الدین، کشاورز ۶۷ ساله از ولسوالی خنجان بغلان، نیز به شینهوا گفت که گرمای شدید و افزایش دما، حاصل گندم و برنج او را به‌طور چشمگیری کاهش داده است.

او که هزینه زندگی خانواده ۱۲ نفره‌اش را از راه کشاورزی تأمین می‌کند، می‌گوید که تابش شدید آفتاب محصولات را در برابر آفات و بیماری‌ها آسیب‌پذیرتر کرده و میزان برداشت را پایین آورده است.

در ولایت قندوز نیز کشاورزان از پیامدهای گرمای شدید و بارندگی‌های نابهنگام شکایت دارند.

عزیزالله، کشاورز ولسوالی خان‌آباد، می‌گوید که این وضعیت به محصولات گندم و خربزه او آسیب رسانده است. به گفته او، درآمدش از چهار جریب زمین از ۳۰۰ هزار افغانی در سال گذشته به حدود ۲۰۰ هزار افغانی در سال جاری کاهش یافته است.

بازمحمد، کشاورز دیگری در حومه شهر قندوز، نیز می‌گوید که گرمای شدید و گسترش آفات، بخش بزرگی از محصولات خربزه، بادنجان رومی، بامیه و دیگر سبزیجات او را از بین برده و باعث کاهش قابل توجه حاصلات شده است.

کارشناسان می‌گویند افزایش دما مقاومت گیاهان را در برابر بیماری‌ها و آفات کاهش می‌دهد و شرایط را برای گسترش عوامل بیماری‌زا فراهم می‌کند. به گفته آنان، در صورت ادامه روند کنونی، تولید محصولات کشاورزی در بسیاری از مناطق افغانستان با تهدید جدی روبه‌رو خواهد شد.

کارشناسان اقلیم می‌گویند که تغییرات اقلیمی در افغانستان تنها به افزایش میانگین دما محدود نمی‌شود، بلکه الگوی بارندگی را نیز دگرگون کرده است. در سال‌های اخیر، بارش‌های شدید و نابهنگام، دوره‌های طولانی خشکسالی و موج‌های گرمای بی‌سابقه، فصل‌های کشت را برهم زده و باعث کاهش حاصل و آسیب به محصولات کشاورزی شده است.

به گفته کارشناسان، افزایش دما همچنین شرایط را برای تکثیر آفات و بیماری‌های گیاهی فراهم می‌کند. بسیاری از حشرات و عوامل بیماری‌زا در هوای گرم‌تر سریع‌تر رشد و تولیدمثل می‌کنند و گیاهانی که به دلیل گرما و کمبود آب ضعیف شده‌اند، در برابر این آفات آسیب‌پذیرتر می‌شوند. در نتیجه، کاهش حاصل تنها ناشی از خشکسالی یا گرما نیست، بلکه از ترکیب این عوامل با گسترش آفات و بیماری‌های گیاهی ناشی می‌شود.

بخش بزرگی از جمعیت افغانستان برای تأمین معیشت به کشاورزی وابسته است و تشدید بحران اقلیمی، امنیت غذایی، درآمد خانواده‌ها و ثبات جوامع روستایی را با خطر مواجه کرده است.

بر اساس گزارش یوناما، خشکسالی و کمبود آب همچنان از مهم‌ترین تهدیدهای اقلیمی افغانستان به شمار می‌رود و بیش از نیمی از جمعیت کشور را تحت تأثیر قرار داده است.

همچنین، بر پایه آمار اداره ملی آمادگی مبارزه با حوادث طالبان، تنها در سه ماه گذشته بیش از ۳۲ هزار جریب زمین کشاورزی در اثر رویدادهای طبیعی آسیب دیده یا به‌طور کامل از بین رفته است.

آقای شاهین سیگنال برقراری روابط را به واشنگتن فرستاد. شاهین روز پنج‌شنبه در گفت‌وگو با رادیو امید، رسانه وابسته به طالبان، گفت: «ما سیاست متوازن داریم. با در نظرداشت ارزش‌ها و اصول خود، با تمام کشورها روابط می‌خواهیم.»

او افزود افغانستان برای بازسازی و توسعه اقتصادی به همکاری کشورهای مختلف نیاز دارد و به همین دلیل طالبان خواهان حفظ و گسترش روابط با جامعه جهانی است.

شاهین در ادامه گفت که طالبان در مبارزه با گروه‌های مسلح به هیچ کشوری متکی نبوده است. او گفت: «ما مستقلانه با این گروه‌ها مقابله می‌کنیم.» منظور او از «گروه‌های فتنه‌گر» شاخه خراسان داعش بود.

رادیو امید مدعی شد که امریکا خواهان همکاری با طالبان در زمینه مبارزه با گروه‌های شبه‌نظامی است، اما مقام‌های امریکایی تاکنون چنین ادعایی را تأیید نکرده‌اند.

اظهارات شاهین پس از آن مطرح می‌شود که وزارت خارجه امریکا روز چهارشنبه به صدای امریکا گفته بود طالبان «به‌طور پیوسته» در اجرای تعهدات خود برای مبارزه با تروریسم ناکام بوده‌ است.

وزارت خارجه امریکا افزوده است که در نتیجه این ناکامی، افغانستان بار دیگر به پناهگاهی امن برای گروه‌های افراطی و سکویی برای برنامه‌ریزی و اجرای حملات تروریستی تبدیل شده است. این وزارت‌خانه همچنین گفته است طالبان اجازه داده‌ است خشونت‌هایی که به بی‌ثباتی منطقه دامن می‌زند، ادامه یابد.

گزارش‌های بین‌المللی چه می‌گویند؟

ادعای طالبان درباره مبارزه با شبه‌نظامیان در حالی مطرح می‌شود که گزارش‌های سازمان ملل و ارزیابی‌های امنیتی کشورهای منطقه، از ادامه فعالیت گروه‌های متعدد تروریستی در افغانستان حکایت دارد.

بر اساس گزارش‌های کمیته نظارت بر تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل، بین ۲۳ تا ۲۵ گروه تروریستی در افغانستان حضور دارند. شاخه خراسان داعش، القاعده، تحریک طالبان پاکستان، انصارالله تاجیکستان و جنبش اسلامی اوزبیکستان از جمله این گروه‌ها هستند. سازمان ملل گزارش داده است که القاعده همچنان روابط خود را با مقام‌های طالبان حفظ کرده است.

در هفته‌های اخیر نیز مقام‌های روسیه، پاکستان، تاجیکستان و ایران بار دیگر نسبت به تهدید ناشی از فعالیت این گروه‌ها در افغانستان هشدار داده‌اند.

سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، گفته است شاخه خراسان داعش در تلاش است از افغانستان به‌عنوان پایگاهی برای گسترش فعالیت‌های خود و تهدید کشورهای آسیای میانه استفاده کند. همچنین الکساندر زویف، سرپرست دفتر مبارزه با تروریسم سازمان ملل، شاخه خراسان داعش و تحریک طالبان پاکستان را فعال‌ترین گروه‌های تروریستی مستقر در افغانستان معرفی کرده است.

طالبان همواره این گزارش‌ها را رد کرده‌ است. ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، اخیراً در واکنش به اظهارات وزیر خارجه روسیه مدعی شد که فعالیت داعش در افغانستان سرکوب شده و این گروه دیگر «حضور فیزیکی» در کشور ندارد.

با وجود این، امریکا، سازمان ملل و شماری از کشورهای منطقه همچنان نسبت به حضور گروه‌های افراطی در افغانستان و پیامدهای امنیتی آن برای منطقه ابراز نگرانی می‌کنند.

ارتش پاکستان روز پنجشنبه اول اسد گزارش عفو بین‌الملل را بی‌اساس خواند.

سازمان عفو بین‌الملل روز چهارشنبه اعلام کرد که حمله هوایی پاکستان به مرکز درمان و توان‌بخشی امید در کابل در ۲۶ حوت ۱۴۰۴ که دست‌کم ۲۶۹ غیرنظامی را کشت، باید به‌عنوان یک جنایت جنگی احتمالی بررسی شود.

این سازمان تأکید کرد که هیچ مدرکی نیافته است که ادعای نظامیان پاکستان درباره استفاده از این مرکز برای نگهداری سلاح، مهمات یا دیگر اهداف نظامی را تأیید کند.

• 

  عفو بین‌الملل: حمله پاکستان به مرکز درمان معتادان به‌عنوان جنایت جنگی بررسی شود

رد ادعای عفو بین‌الملل و محدودیت‌های کاری یوناما

ارتش پاکستان، اعتبار تحقیقات عفو بین‌الملل و نمایندگی سازمان ملل در افغانستان (یوناما) را زیر سؤال برد. ارتش پاکستان می‌گوید ادعای هدف قرار گرفتن یک مرکز ۲۰۰۰ بستری با حضور بیش از ۴ هزار بیمار، همراه و پرسنل، با واقعیت‌های میدانی همخوانی ندارد.

ارتش پاکستان به افغانستان اینترنشنال گفت اگر چنین رویدادی با این حجم از تلفات رخ می‌داد، باید صدها ویدیو و تصویر از سوی بیماران و شهروندان با گوشی‌های همراه یا دوربین‌های مداربسته منتشر می‌شد.

ارتش تاکید کرد که نبود «حتی یک قطعه فیلم یا تصویر» از این محل، بزرگ‌ترین گواه بر رد ادعای عفو بین‌الملل است. ارتش پاکستان گفت بررسی تنها ۶۰ عکس و ۱۱ مصاحبه از سوی عفو بین‌الملل برای چنین مرکز بزرگی، از نظر آماری کاملاً غیرقابل اتکا است.

از سوی دیگر، ارتش پاکستان گفت که گزارش عفو بین‌الملل متکی بر یافته‌های یوناما است در حالی‌که به گفته ارتش، عملکرد یوناما به دلیل محدودیت‌های طالبان به‌شدت محدود شده است.

اتهام نفوذ دستگاه استخباراتی هند در عفو بین‌الملل

ارتش پاکستان، حضور ایزابل لاسه به عنوان سرپرست معاونت عفو بین‌الملل در جنوب آسیا را یک «مانور فریبکارانه» خواند و مدعی شد که مدیریت اصلی این دفتر بر عهده سمریتی سینگ، شهروند هند است.

عفو بین‌الملل در این مورد واکنشی نشان نداده است.

ارتش پاکستان گفت که سمریتی سینگ پیشتر در رسانه‌های مرتبط با دستگاه اطلاعاتی هند فعالیت داشته و به دلیل وابستگی به شبکه‌های متصل به وزارت دفاع هند، از نام ایزابل لاسه استفاده کرده تا «گزارشی سفارشی» را علیه پاکستان منتشر کند.

پاکستان کارکنان دفتر جنوب آسیای این سازمان را متمایل به روایت دولت هند متهم کرد و گفت که عفو بین‌الملل «جانبداری و جرایم طالبان را سفیدنمایی» می‌کند.

ایزابل لاسه، یکی از مقام‌های سازمان عفو بین‌الملل، در یک اعلامیه خبری، حمله پاکستان به شفاخانه درمانی در در کابل را نقض جدی حقوق بشردوستانه بین‌المللی خواند و از پاکستان خواست درباره حمله به این مرکز، تحقیقاتی شفاف، مستقل و بی‌طرفانه انجام دهد و نتایج آن را علنی کند.

او گفت: «حمله به مرکز امید نقض جدی حقوق بشردوستانه بین‌المللی است و ممکن است جنایت جنگی محسوب شود. با توجه به اینکه این محل بیش از یک دهه به عنوان یک مرکز درمانی شناخته می‌شد، این حمله نشان‌دهنده شکست جدی در برنامه‌ریزی نظامی پاکستان است؛ شکستی که به کشته شدن شمار زیادی از غیرنظامیان انجامید.»

واکنش وزارت خارجه پاکستان
سخنگوی وزارت خارجه پاکستان روز پنجشبه اول اسد، در نشست خبری، با اشاره به گزارش عفو بین‌الملل گفت که «هیچ دولت مسئولی نمی‌تواند در برابر هدف قرار گرفتن مداوم غیرنظامیان و نیروهای امنیتی خود بی‌تفاوت بماند.»

طاهر اندرابی گفت که تمامی حملات نظامی پاکستان در راستای اعمال حق دفاع از خود، بر پایه اصول ضروری و به‌عنوان آخرین گزینه صورت گرفته است.

او افزود که این حملات صرفاً و منحصراً علیه تروریست‌ها و پایگاه‌های پشتیبانی آنان در داخل خاک افغانستان هدایت شده‌اند.

سخنگوی وزارت خارجه پاکستان گفت که پاسخ پاکستان متناسب با سطح تهدید بوده و در آن اصول تفکیک، احتیاط و تناسب به‌دقت رعایت شده است.

طاهر اندرابی از سازمان عفو بین‌الملل و جامعه جهانی خواست تا توجه و بررسی‌های دقیق خود را معطوف به «حمایت‌های مداوم رژیم طالبان از گروه‌های تروریستی کنند.»

سخنگوی وزارت خارجه پاکستان تاکید کرد که اسلام‌آباد از جامعه بین‌المللی می‌خواهد تا رژیم طالبان را نسبت به عدم پایبندی به تعهداتش بر اساس قطعنامه‌های مربوطه شورای امنیت سازمان ملل، توافق‌نامه دوحه و سایر تعهدات مرتبط مبنی بر جلوگیری از استفاده از خاک افغانستان به عنوان بستری برای تروریسم، پاسخگو سازد.

او گفت که پاکستان حق خود را برای اتخاذ تمامی اقدامات لازم جهت حفاظت از حاکمیت، تمامیت ارضی و امنیت و سلامت شهروندانش محفوظ می‌دارد.