تیم تکواندوی کابل عنوان قهرمانی چهارمین دوره رقابت‌های آزاد تکواندو ولایت غزنی در بخش پومسه را به دست آورد. این رقابت‌ها با حضور ورزشکارانی از ولایت‌های مختلف کشور و به مناسبت گرامی‌داشت از افتخارآفرینی محسن رضایی، کاپیتان تیم ملی تکواندوی افغانستان، برگزار شد.
در بخش پومسه، تیم کابل با اجرای نمایش‌های فنی و هماهنگ، با کسب ۱۰امتیاز مقام نخست را به دست آورد. تیم میدان‌وردک با ۸امتیاز دوم و تیم هلمند با ۴امتیاز در جایگاه سوم قرار گرفتند.
عبدالغفور بهرام از تیم تکواندوی کابل نیز به‌عنوان بهترین مربی این بخش معرفی شد.
در رده سنی نوجوانان، تیم غزنی (ب) با کسب ۲۴امتیاز قهرمان شد. تیم پنجشیر با ۱۴امتیاز مقام دوم، ننگرهار با ۱۰امتیاز مقام سوم و پروان با ۷امتیاز مقام چهارم را به دست آوردند.
در این رده، احمد سهیل از پنجشیر با کسب ۱۵۲امتیاز به‌عنوان بهترین مبارز انتخاب شد و رومل جلالی از تیم غزنی (ب) نیز عنوان بهترین مربی را از آن خود کرد.
در بخش جوانان نیز تیم غزنی (ب) با کسب ۲۷امتیاز بر سکوی نخست ایستاد. پنجشیر با ۲۲امتیاز دوم، هرات با ۱۶امتیاز سوم و بلخ با ۱۰امتیاز چهارم شدند.
عاطف از ولایت پنجشیر با کسب ۱۳۳امتیاز به‌عنوان بهترین مبارز رده جوانان معرفی شد و رومل جلالی از تیم غزنی (ب) عنوان بهترین مربی این بخش را نیز به دست آورد.
فدراسیون تکواندو افغانستان برترین‌های چهارمین دوره رقابت‌های آزاد تکواندو ولایت غزنی «جام محسن رضایی» را معرفی کرد. این رقابت‌ها به مناسبت گرامی‌داشت از محسن رضایی، نخستین دارنده مدال طلای افغانستان در رقابت‌های قهرمانی تکواندوی آسیا، برگزار شد.
در این مسابقات ورزشکارانی از ولایت‌های مختلف کشور در بخش کیوروگی (مبارزه) با یکدیگر رقابت کردند.
در بخش نوجوانان و در روز نخست، در وزن اول، میلاد احمد از تیم تکواندوکاران غزنی B مقام نخست را به دست آورد، علی‌رضا از غزنی C دوم شد و سید سمیع‌الله از غزنی A و مرتضی از لوگر به‌صورت مشترک در جایگاه سوم قرار گرفتند.
در وزن سوم، حبیب‌الله از غزنی B اول، امیرحسین از هرات دوم، وکیل احمد از هلمند سوم و علیدالله از پنجشیر چهارم شدند. در وزن پنجم نیز احمد سهیل از پنجشیر مقام نخست را کسب کرد و علی محسنی از غزنی A، ابوذر از کاپیسا و علی‌رضا از پنجشیر به ترتیب در جایگاه‌های دوم تا چهارم قرار گرفتند.
در وزن هفتم، جمیل‌الدین از ننگرهار اول، سید سلیمان از پنجشیر دوم، امید از هرات سوم و سید هارون از کاپیسا چهارم شدند. در وزن نهم نیز شعیب از تیم تکواندوکاران پنجشیر مقام نخست را به دست آورد.
در روز دوم رقابت‌های نوجوانان، در وزن دوم احمدالله از غزنی A اول، مهدی یعقوبی از غزنی C دوم، امیرعلی از غزنی A سوم و محسن از هرات چهارم شدند. در وزن چهارم نیز ادریس از پروان مقام نخست را کسب کرد و خلیل احمد از ننگرهار، بلال از کاپیسا و احسان‌الله از پنجشیر در جایگاه‌های دوم تا چهارم قرار گرفتند.
در وزن ششم، محمد سلیمان از غزنی B قهرمان شد و احمد فرزاد از پنجشیر، دل‌آغا از هلمند و دستگیر از هلمند به ترتیب دوم تا چهارم شدند. در وزن هشتم احمدالله از پروان و در وزن دهم رحمت‌الله از پنجشیر مقام نخست را به دست آوردند.
برترین‌های رده جوانان
در رده جوانان نیز ورزشکاران در وزن‌های مختلف به رقابت پرداختند. در وزن اول، عاطف از پنجشیر اول، سعدی از هرات دوم، اجمل رحیمی از پروان سوم و جلال از هرات چهارم شدند.
در وزن دوم، ابوالفضل از هرات مقام نخست را کسب کرد و رحمن حیدری از غزنی B، یوسف عمری از بلخ و سمیر انوری از پنجشیر به ترتیب در جایگاه‌های دوم تا چهارم قرار گرفتند.
در وزن سوم، محمد افضل از غزنی B قهرمان شد و نوید تیموری از هرات، علی‌بابا از غزنی A و پیمان از سمنگان در رده‌های دوم تا چهارم ایستادند.
در وزن چهارم، سمیع‌الله از غزنی B مقام نخست را به دست آورد و صبور احمدی از هرات، سید اکرام از پکتیا و ربیع‌الله از ننگرهار به ترتیب دوم تا چهارم شدند.
در وزن پنجم، خواجه محمد عزیز از پنجشیر اول، مجیب‌الرحمن از بلخ دوم، محمد زبیر از پکتیا سوم و سباوون از پروان چهارم شدند.
در وزن ششم، احمد سید احمد رضایی از غزنی B به مقام نخست رسید و نجیب‌الله از پنجشیر، شهیر ناصری از غزنی A و احمد شکیب از غزنی C به ترتیب جایگاه‌های دوم تا چهارم را به دست آوردند.
در وزن هفتم، کرزی از تخار قهرمان شد و ساحل امینی از پنجشیر، خالدالرحمن از پکتیا و احسان‌الله از پنجشیر در رده‌های دوم تا چهارم قرار گرفتند.
در وزن هشتم نیز محمد ادریس از بلخ مقام نخست را کسب کرد و حسین ابراهیمی از غزنی B، عبدالرحمن از پنجشیر و انعام‌الله از ننگرهار به ترتیب دوم تا چهارم شدند.
موهای بلند و فرفری مارک کوکوریا، مدافع اسپانیایی، در سال‌های اخیر مورد توجه قرار گرفته؛ اما پشت این ظاهر متفاوت، داستانی عاطفی نهفته است. کوکوریا موهایش را بلند نگه می‌دارد تا پسر بزرگش، ماتئو که مبتلا به اوتیسم است، بتواند در میان بازیکنان در زمین، پدرش را به‌راحتی تشخیص دهد.
این ویژگی ظاهری کوکوریا در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفت؛ هرچند این پرسش پیش از آن نیز، به‌ویژه در یورو ۲۰۲۴، بارها مطرح شده بود که چرا این مدافع اسپانیایی حتی در حساس‌ترین مسابقات موهایش را نمی‌بندد یا کوتاه نمی‌کند. اکنون مشخص است که این تصمیم تنها به سلیقه شخصی یا سبک ظاهری او ارتباط ندارد.
کوکوریا که یکی از مهره‌های مهم اسپانیا در مسیر قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۶ بود، بارها به دلیل مدل موهایش با تمسخر و انتقاد روبه‌رو شده است. برخی حتی معتقد بودند چنین ظاهری برای یک فوتبالیست حرفه‌ای مناسب نیست و او باید موهایش را کوتاه کند. با این حال، این مدافع ۲۸ ساله بارها تأکید کرده است که موهایش برای او معنای ویژه‌ای دارد؛ زیرا به ماتئو کمک می‌کند تا پدرش را در زمین فوتبال سریع‌تر پیدا کند.
کلائودیا رودریگس، شریک زندگی کوکوریا، در مستند «Married to the Game» که از آمازون پرایم پخش شده، درباره شرایط زندگی پسرشان گفته است که تغییرات مداوم در زندگی روزمره برای ماتئو دشوار است. سفر، تغییر محل اقامت، برنامه غذایی، ساعت‌های متفاوت، دوری از مکتب و جلسه‌های درمانی، همگی می‌توانند برای او چالش‌برانگیز باشند.
رودریگس می‌گوید خانواده در تصمیم‌های روزمره همواره شرایط ماتئو را در نظر می‌گیرند و گاهی حتی از انجام برخی برنامه‌ها صرف‌نظر می‌کنند، زیرا ممکن است برای او مناسب نباشد. به گفته او، حضور ماتئو نگاه اعضای خانواده به زندگی را تغییر داده و به آنها درس‌های زیادی آموخته است.
کوکوریا نیز درباره زمانی که خانواده با تشخیص اوتیسم ماتئو روبه‌رو شدند، گفته است: «وقتی به شما می‌گویند فرزندتان اوتیسم دارد، هیچ پدر و مادری برای شنیدن چنین خبری آماده نیست. ما مجبور شدیم چیزهای زیادی یاد بگیریم.»
کوکوریا و رودریگس که از سال ۲۰۱۸ با یکدیگر آشنا شده‌اند، سه فرزند به نام‌های ماتئو، ریو و بلا دارند. رودریگس در سال‌های فعالیت حرفه‌ای کوکوریا، از دوران حضور او در برایتون و چلسی تا انتقالش به رئال مادرید، همواره یکی از نزدیک‌ترین حامیان او بوده است.
موهای بلند و فرفری کوکوریا حالا دیگر تنها یک ویژگی ظاهری نیست؛ بلکه بخشی از هویت او و نشانه‌ای برای پسرش است. این مدافع اسپانیایی نیز می‌گوید به این ظاهر عادت کرده و قصد ندارد موهایش را کوتاه کند؛ موهایی که زمانی هدف تمسخر قرار می‌گرفتند، اکنون به یکی از محبوب‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نشانه‌های او در میان هواداران فوتبال تبدیل شده‌اند.
جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی اسپانیا پس از پیروزی ۱-۰ مقابل آرژانتین در فینال به پایان رسید؛ تورنمنتی که برای نخستین بار با حضور ۴۸ تیم و به میزبانی مشترک امریکا، کانادا و مکسیکو برگزار شد و رکوردهای متعددی را به ثبت رساند.
در ادامه، مهم‌ترین نکات این رقابت‌ها از نگاه خبرگزاری رویترز آمده است:
در آستانه دیدار نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ میان اسپانیا و آرژانتین، فضای منطقه یا گذر «روکافوندا» در شهر ماتارو، زادگاه و محل رشد لامین یامال، سرشار از شور و هیجان است. ساکنان این منطقه، رویارویی ستاره ۱۹ ساله اسپانیا با لیونل مسی را لحظه‌ای تاریخی و مایه افتخار خود می‌دانند.
به گزارش رویترز، زمین فوتبالی که یامال سال‌های کودکی‌اش را در آن سپری کرد، این روزها بار دیگر پر از کودکان و نوجوانانی است که با الهام از او فوتبال بازی می‌کنند و رؤیای رسیدن به بزرگ‌ترین صحنه‌های فوتبال جهان را در سر دارند.
«کبا»، نوجوان ۱۸ ساله سنگالی‌تبار که در این محله زندگی می‌کند، درباره فینال جام جهانی گفت: «حالا که زمان رویارویی این دو نفر فرا رسیده، واقعاً باورکردنی نیست.» او به علاقه و تحسین همیشگی یامال نسبت به لیونل مسی اشاره داشت؛ بازیکنی که سال‌ها الگوی فوتبالی این ستاره جوان اسپانیا بوده است.
تقابل یامال و مسی، به‌ویژه پس از انتشار دوباره عکس مشهور دوران نوزادی ستاره اسپانیا در کنار مسی، بیش از پیش مورد توجه رسانه‌ها و هواداران فوتبال قرار گرفته است. در آن تصویر که نزدیک به دو دهه پیش ثبت شد، مسی جوان در جریان یک برنامه خیریه، یامال نوزاد را در آغوش گرفته بود؛ عکسی که امروز به یکی از نمادهای این فینال تبدیل شده است.
در منطقه روکافوندا، جایی که تصویر بزرگی از چهره لامین یامال بر دیوار نقش بسته، خانواده و نزدیکان او نیز با اشتیاق منتظر این مسابقه هستند.
«فاطمه نصراوی»، مادربزرگ یامال، گفت که در فینال از تیم ملی اسپانیا حمایت خواهد کرد و اگر نوه‌اش گل بزند، با تمام وجود شادی خواهد کرد.
«رایان»، پسرخاله ۱۵ ساله یامال نیز گفت: «برای من، لامین فقط یک فوتبالیست نیست؛ او مانند برادر من است، چون با هم بزرگ شده‌ایم.»
لامین یامال که از پدری مراکشی و مادری اهل گینه استوایی در اسپانیا متولد شده، همواره بر ریشه‌های خانوادگی و محل زندگی‌اش تأکید کرده است. او پس از گلزنی، با نشان دادن عدد ۳۰۴ با دستانش، به کود پستی محله روکافوندا ادای احترام می‌کند؛ حرکتی که به امضای ویژه او تبدیل شده است.
این ستاره جوان همچنین در جریان جام جهانی، سربندی با نام «روکافوندا» بر پیشانی بسته، پرچم کشورهای زادگاه پدر و مادرش را روی کفش‌هایش نقش داده و بارها فوتبال را نمادی از همزیستی، تنوع فرهنگی و همگرایی اجتماعی توصیف کرده است.
اکنون نگاه ساکنان روکافوندا، همانند میلیون‌ها هوادار فوتبال در سراسر جهان، به دیدار نهایی جام جهانی دوخته شده است؛ مسابقه‌ای که در آن، ستاره جوان اسپانیا برای نخستین بار در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان، برابر اسطوره دوران کودکی‌اش، لیونل مسی، قرار خواهد گرفت.
روزنامه «اکیپ» فرانسه در گزارشی به یکی از شگفت‌انگیزترین و ماندگارترین عکس‌های تاریخ فوتبال پرداخته است؛ تصویری که امروز، پس از نزدیک به دو دهه، معنایی فراتر از یک قاب ساده پیدا کرده و به نمادی از پیوند عجیب سرنوشت در دنیای فوتبال تبدیل شده است.
به نوشته این روزنامه، گاهی سرنوشت چنان سناریویی می‌نویسد که حتی بزرگ‌ترین نویسندگان سینما و ادبیات نیز توان خلق چنین داستانی را ندارند. رویارویی تیم‌های ملی آرژانتین و اسپانیا در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک مسابقه فوتبال نیست؛ بلکه تقابل دو نسل و دو ستاره‌ای است که مسیر زندگی‌شان ۱۹ سال پیش، در گوشه‌ای کوچک و در رویدادی کاملاً اتفاقی، به یکدیگر پیوند خورد.
در دسامبر سال ۲۰۰۷، زمانی که لامین یامال تنها یک نوزاد پنج‌ماهه بود، همراه با مادرش در قرعه‌کشی خیریه یونیسف (UNICEF) برنده شد. جایزه این قرعه‌کشی، حضور در یک برنامه عکاسی مشترک با باشگاه بارسلونا بود؛ برنامه‌ای که قرار نبود چیزی فراتر از یک پروژه تبلیغاتی معمولی باشد؛ اما بعدها به یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ فوتبال تبدیل شد.
در همان روزها، لیونل مسی بازیکنی ۲۰ ساله و تازه‌نفس بود که هنوز در آغاز مسیر درخشش جهانی‌اش قرار داشت و کسی نمی‌دانست این نام جوان، روزی به بزرگ‌ترین اسطوره فوتبال جهان تبدیل خواهد شد.
خوان مونفورت، عکاس مستقل این پروژه، با وسایلی بسیار ساده ــ از جمله تشت یا لگن پلاستیکی دخترش، یک مرغابی پلاستیکی، صابون و حوله ــ به محل تمرین بارسلونا رفت. او هرگز تصور نمی‌کرد تصویری که آن روز ثبت می‌کند، نزدیک به دو دهه بعد به یکی از نمادین‌ترین عکس‌های تاریخ فوتبال تبدیل شود.
لیونل مسی؛ نابغه‌ای که نگه‌داشتن نوزاد را بلد نبود
مونفورت درباره پشت صحنه این عکس می‌گوید:
«کار بسیار دشواری بود. مسی پسری بسیار درون‌گرا و خجالتی بود. او تازه از رختکن تمرین بیرون آمده بود و ناگهان خودش را در اتاقی دید که یک تشت پلاستیکی آب و یک نوزاد در آن قرار داشت. مسی اصلاً نمی‌دانست باید چه کار کند؛ حتی نمی‌دانست چگونه یک نوزاد را در آغوش بگیرد.»
در تصاویر ثبت‌شده از آن روز، دستپاچگی، خجالت و لبخندهای معذب مسی کاملاً آشکار است. ستاره‌ای که بعدها میلیون‌ها نفر را با جادوی فوتبالش شگفت‌زده کرد، در آن لحظه تنها یک جوان ۲۰ ساله بود که با یک نوزاد کوچک و یک موقعیت غیرمنتظره روبه‌رو شده بود.
اما آن نوزاد کوچک، سال‌ها بعد مسیر دیگری را طی کرد. او با تماشای هنرنمایی‌های مسی بزرگ شد، رؤیای فوتبال را دنبال کرد و در ۱۵ سالگی به آکادمی و سپس تیم نخست بارسلونا رسید؛ همان باشگاهی که روزی در آن، در آغوش مسی قرار گرفته بود.
نبرد دو نسل در فینال جام جهانی ۲۰۲۶
اکنون، مسی ۳۹ ساله در قامت یکی از بزرگ‌ترین اسطوره‌های تاریخ فوتبال، به دنبال دفاع از میراث خود و کسب دومین جام جهانی پیاپی است. در سوی دیگر، لامین یامال ۱۹ ساله قرار دارد؛ بازیکنی که پس از درخشش در یورو ۲۰۲۴، به یکی از امیدهای اصلی فوتبال اسپانیا تبدیل شده و بسیاری او را وارث بخشی از جایگاه مسی در دنیای فوتبال می‌دانند.
یامال مدتی پیش، پس از دیدن آن عکس تاریخی، با لبخند گفته بود:
«من کمی بزرگ شده‌ام و لئو هم همین‌طور. امیدوارم روزی در فینال مقابل او قرار بگیرم.»
اکنون این رؤیا به واقعیت تبدیل شده است؛ رویارویی‌ای که نه فقط یک مسابقه فوتبال، بلکه داستانی از گذر زمان، تغییر نسل‌ها و پیوند شگفت‌انگیز سرنوشت است.
پدر لامین یامال این اتفاق را «دیداری منحصربه‌فرد میان دو افسانه» توصیف کرده است؛ دو بازیکنی که داستان‌شان ۱۹ سال پیش، با یک عکس ساده آغاز شد؛ عکسی که شاید در آن روز هیچ‌کس نمی‌دانست روزی به یکی از زیباترین روایت‌های فوتبال جهان تبدیل خواهد شد.