یک عکس، دو افسانه، ۱۹ سال انتظار؛ از آغوش اسطوره تا جام جهانی، قصه عجیب مسی و یامال
روزنامه «اکیپ» فرانسه در گزارشی به یکی از شگفتانگیزترین و ماندگارترین عکسهای تاریخ فوتبال پرداخته است؛ تصویری که امروز، پس از نزدیک به دو دهه، معنایی فراتر از یک قاب ساده پیدا کرده و به نمادی از پیوند عجیب سرنوشت در دنیای فوتبال تبدیل شده است.
به نوشته این روزنامه، گاهی سرنوشت چنان سناریویی مینویسد که حتی بزرگترین نویسندگان سینما و ادبیات نیز توان خلق چنین داستانی را ندارند. رویارویی تیمهای ملی آرژانتین و اسپانیا در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک مسابقه فوتبال نیست؛ بلکه تقابل دو نسل و دو ستارهای است که مسیر زندگیشان ۱۹ سال پیش، در گوشهای کوچک و در رویدادی کاملاً اتفاقی، به یکدیگر پیوند خورد.
در دسامبر سال ۲۰۰۷، زمانی که لامین یامال تنها یک نوزاد پنجماهه بود، همراه با مادرش در قرعهکشی خیریه یونیسف (UNICEF) برنده شد. جایزه این قرعهکشی، حضور در یک برنامه عکاسی مشترک با باشگاه بارسلونا بود؛ برنامهای که قرار نبود چیزی فراتر از یک پروژه تبلیغاتی معمولی باشد؛ اما بعدها به یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ فوتبال تبدیل شد.
در همان روزها، لیونل مسی بازیکنی ۲۰ ساله و تازهنفس بود که هنوز در آغاز مسیر درخشش جهانیاش قرار داشت و کسی نمیدانست این نام جوان، روزی به بزرگترین اسطوره فوتبال جهان تبدیل خواهد شد.
خوان مونفورت، عکاس مستقل این پروژه، با وسایلی بسیار ساده ــ از جمله تشت یا لگن پلاستیکی دخترش، یک مرغابی پلاستیکی، صابون و حوله ــ به محل تمرین بارسلونا رفت. او هرگز تصور نمیکرد تصویری که آن روز ثبت میکند، نزدیک به دو دهه بعد به یکی از نمادینترین عکسهای تاریخ فوتبال تبدیل شود.
لیونل مسی؛ نابغهای که نگهداشتن نوزاد را بلد نبود
مونفورت درباره پشت صحنه این عکس میگوید:
«کار بسیار دشواری بود. مسی پسری بسیار درونگرا و خجالتی بود. او تازه از رختکن تمرین بیرون آمده بود و ناگهان خودش را در اتاقی دید که یک تشت پلاستیکی آب و یک نوزاد در آن قرار داشت. مسی اصلاً نمیدانست باید چه کار کند؛ حتی نمیدانست چگونه یک نوزاد را در آغوش بگیرد.»
در تصاویر ثبتشده از آن روز، دستپاچگی، خجالت و لبخندهای معذب مسی کاملاً آشکار است. ستارهای که بعدها میلیونها نفر را با جادوی فوتبالش شگفتزده کرد، در آن لحظه تنها یک جوان ۲۰ ساله بود که با یک نوزاد کوچک و یک موقعیت غیرمنتظره روبهرو شده بود.
اما آن نوزاد کوچک، سالها بعد مسیر دیگری را طی کرد. او با تماشای هنرنماییهای مسی بزرگ شد، رؤیای فوتبال را دنبال کرد و در ۱۵ سالگی به آکادمی و سپس تیم نخست بارسلونا رسید؛ همان باشگاهی که روزی در آن، در آغوش مسی قرار گرفته بود.
نبرد دو نسل در فینال جام جهانی ۲۰۲۶
اکنون، مسی ۳۹ ساله در قامت یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ فوتبال، به دنبال دفاع از میراث خود و کسب دومین جام جهانی پیاپی است. در سوی دیگر، لامین یامال ۱۹ ساله قرار دارد؛ بازیکنی که پس از درخشش در یورو ۲۰۲۴، به یکی از امیدهای اصلی فوتبال اسپانیا تبدیل شده و بسیاری او را وارث بخشی از جایگاه مسی در دنیای فوتبال میدانند.
یامال مدتی پیش، پس از دیدن آن عکس تاریخی، با لبخند گفته بود:
«من کمی بزرگ شدهام و لئو هم همینطور. امیدوارم روزی در فینال مقابل او قرار بگیرم.»
اکنون این رؤیا به واقعیت تبدیل شده است؛ رویاروییای که نه فقط یک مسابقه فوتبال، بلکه داستانی از گذر زمان، تغییر نسلها و پیوند شگفتانگیز سرنوشت است.
پدر لامین یامال این اتفاق را «دیداری منحصربهفرد میان دو افسانه» توصیف کرده است؛ دو بازیکنی که داستانشان ۱۹ سال پیش، با یک عکس ساده آغاز شد؛ عکسی که شاید در آن روز هیچکس نمیدانست روزی به یکی از زیباترین روایتهای فوتبال جهان تبدیل خواهد شد.
دود ناشی از آتشسوزیهای گسترده جنگلی در کانادا بخشهای وسیعی از شمالشرق ایالات متحده را فرا گرفته و باعث صدور هشدارهای صحی شده است. هر چند پیشبینی شده است که تا زمان برگزاری فینال جام جهانی شرایط بهبود یابد؛ اما آلودگی هوا این دیدار را تهدید میکند.
انتظار میرود بیش از ۸۰هزار تماشاگر برای تماشای دیدار نهایی جام جهانی میان آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، و اسپانیا، قهرمان اروپا، در ورزشگاه روباز نیویورک–نیوجرسی حضور یابند. همچنین پیشبینی میشود حدود ۵۰هزار نفر دیگر این مسابقه را از طریق نمایش عمومی در سنترال پارک منهتن دنبال کنند.
شهر نیویورک از اوایل هفته جاری تحت تأثیر دود ناشی از این آتشسوزیها قرار گرفته است. مقامهای محلی با صدور هشدار از باشندگان خواستهاند از انجام فعالیتهای سنگین در فضای باز خودداری کنند و در صورت حضور در بیرون، زمان بیشتری را به استراحت اختصاص دهند.
بر اساس ارزیابی چندین سامانه سنجش کیفیت هوا، کیفیت هوای ایالت نیوجرسی، محل برگزاری مسابقه، روز پنجشنبه در وضعیت «ناسالم برای گروههای حساس» قرار داشت.
الکس داسیلوا، هواشناس مؤسسه اکیوودر، در گفتوگو با رویترز گفت: «در مناطقی که غلظت دود بیشتر است، احتمال بروز مشکلات تنفسی افزایش مییابد. افرادی که حساسیت بیشتری دارند یا از بیماریهای تنفسی رنج میبرند، بهتر است تا حد امکان در فضای بسته بمانند.»
او افزود: «روز شنبه بارندگی قابل توجهی پیشبینی میشود که به پراکنده شدن بخش عمده دود کمک خواهد کرد. همچنین صبح روز یکشنبه یک جبهه هوای سرد وارد منطقه میشود و انتظار میرود باقیمانده دود را نیز از منطقه خارج کند.»
کتی هوکول، والی ایالت نیویورک، روز پنجشنبه اعلام کرد که دود ناشی از آتشسوزیهای کانادا شرایط ناسالمی را برای کیفیت هوا در سراسر این ایالت ایجاد کرده است.
او گفت: «دود ناشی از آتشسوزیهای جنگلی کانادا امروز نیز نیویورک را دربر خواهد گرفت. انتظار میرود کیفیت هوا بدتر شود و بخش بزرگی از ایالت با شرایط بسیار ناسالم روبهرو باشد. اگر امکان دارد، در خانه بمانید.»
در سالهای اخیر، دود ناشی از آتشسوزیهای جنگلی شمال کانادا در فصل تابستان بارها مناطق وسیعی از ایالات متحده را تحت تأثیر قرار داده است.
داسیلوا همچنین تأکید کرد که تماشاگران بهتر است در روز پیش از برگزاری مسابقه، حضور خود در فضای باز را تا حد امکان محدود کنند. با این حال، به گفته او، تا زمان آغاز دیدار نهایی در ساعت ۳:۰۰بعدازظهر به وقت شرق امریکا (۱۹:۰۰ به وقت گرینویچ) در روز یکشنبه، خطر ناشی از آلودگی هوا بهمراتب کمتر خواهد بود.
او افزود: «این وضعیت تا اندازهای یادآور رویدادهای سال ۲۰۲۳ است که دود ناشی از آتشسوزیها باعث تعویق برخی رقابتهای ورزشی شد. با نزدیک شدن به پایان هفته، انتظار میرود این توده دود بهتدریج از منطقه خارج شود.»
رویای قهرمانی، رقابت تاریخی و خاطرات تلخ گذشته؛ دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ میان انگلستان و آرژانتین تنها یک مسابقه فوتبال نیست، بلکه تقابل دو نگاه متفاوت به هویت ملی است؛ هویتی که در طول دههها با فوتبال شکل گرفته و تغییر کرده است.
فوتبال در آرژانتین از دهه ۱۹۲۰ به یکی از عناصر اصلی تعریف شخصیت ملی تبدیل شد؛ در حالی که انگلستان در سالهای اخیر مسیر متفاوتی را پیموده و از تصویری سنتی و محدود از ملیت، به تیمی چندفرهنگی و فراگیر تبدیل شده است.
در آرژانتین، ریشههای هویت فوتبالی با مفهوم «پیهبه» (Pibe) گره خورده است؛ تصویری از بازیکنی خیابانی، باهوش، خلاق و اهل ابتکار که با تکنیک و زیرکی بر محدودیتها غلبه میکند.
جاناتان ویلسون، نویسنده کتاب «فرشتگان با چهرههای کثیف؛ تاریخ فوتبال آرژانتین»، میگوید توصیفی که در سال ۱۹۲۸ از یک فوتبالیست آرژانتینی منتشر شد، شباهت زیادی به تصویری داشت که بعدها از دیگو مارادونا ساخته شد؛ بازیکنی کوتاهقامت، سرسخت، باهوش و دارای روحیه مبارزه.
این فرهنگ فوتبالی در جامعهای شکل گرفت که در آغاز قرن بیستم با موج گسترده مهاجرت روبهرو بود. مهاجرانی از ایتالیا، اسپانیا و اروپای شرقی ساختار اجتماعی آرژانتین را تغییر دادند و فوتبال به یکی از معدود زمینههایی تبدیل شد که گروههای مختلف مردم میتوانستند در آن احساس هویت مشترک کنند.
حتی امروز نیز مفهوم «پیهبه» در فوتبال آرژانتین زنده است. برخی رفتارهای امیلیانو مارتینز، دروازهبان این تیم، از جمله جنگ روانی و اعتمادبهنفس بالای او در لحظات حساس، نمونهای از همان روحیه خیابانی و زیرکانه دانسته میشود.
در مقابل، هویت فوتبالی انگلستان در دهههای اخیر دستخوش تغییر بزرگی شده است. تیمی که زمانی با مفاهیمی مانند سنت، گذشته امپراتوری و احساس برتری فرهنگی شناخته میشد، امروز نماینده جامعهای چندفرهنگی است که بازیکنانی با پیشینههای مختلف در آن نقش اصلی دارند.
ساندر کاتوالا، مدیر اندیشکده «آینده بریتانیا»، معتقد است تیم ملی انگلستان در نیمقرن گذشته به شکل عمیقی نگاه جامعه به مفهوم «انگلستانی بودن» را تغییر داده است.
پس از قهرمانی انگلستان در جام جهانی ۱۹۶۶، هویت فوتبالی این کشور بیشتر با حس نوستالژی ملیگرایانه و خاطرات جنگ جهانی دوم پیوند داشت؛ اما در دهه ۱۹۹۰، با میزبانی یورو ۱۹۹۶ و شکلگیری شعار معروف «فوتبال به خانه برمیگردد»، نگاه تازهای به تیم ملی ایجاد شد؛ نگاهی که بیشتر بر امید، اتحاد و تجربه مشترک هواداران تأکید داشت.
امروز بازیکنانی مانند جود بلینگهام، که ریشهای چندفرهنگی دارد، نماد این تغییر هستند. او نه تنها یکی از مهمترین ستارههای انگلستان در جام جهانی ۲۰۲۶ است، بلکه تصویری تازه از جامعه این کشور ارائه میدهد.
البته مسیر تغییر بدون چالش نبوده است. پس از شکست انگلستان در فینال یورو ۲۰۲۰، بازیکنان سیاهپوست تیم به دلیل از دست دادن پنالتیها با موجی از توهینهای نژادپرستانه روبهرو شدند؛ موضوعی که واکنش گسترده اجتماعی و سیاسی به همراه داشت.
اکنون، در آستانه رویارویی دوباره انگلستان و آرژانتین، فوتبال بار دیگر نقش خود را بهعنوان آینه هویت ملی دو کشور نشان میدهد؛ یک طرف با میراث «پیهبه»، خلاقیت و روحیه خیابانی، و طرف دیگر با تصویری تازه از جامعهای متنوع و در حال تغییر. این بار اما تنها یک چیز اهمیت دارد: کدام هویت فوتبالی راه خود را به فینال جام جهانی باز خواهد کرد؟
تقابل انگلستان و آرژانتین همواره یکی از پرحاشیهترین و خاطرهانگیزترین رقابتهای تاریخ جام جهانی بوده است؛ مسابقهای که بارها از مرز فوتبال فراتر رفته و به بخشی از تاریخ سیاسی و فرهنگی دو کشور تبدیل شده است.
در آستانه دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، خبرگزاری رویترز با افرادی که از نزدیک شاهد مهمترین لحظههای این رقابت بودهاند، گفتوگو کرده است.
یکی از نخستین فصلهای این رقابت به جام جهانی ۱۹۶۶ بازمیگردد؛ زمانی که آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین، پس از دریافت کارت سرخ حاضر به ترک زمین نشد و اعتراضهایش به یکی از جنجالیترین صحنههای تاریخ جام جهانی تبدیل شد.
رکس گوار، خبرنگار رویترز که آن مسابقه را از نزدیک تماشا کرده بود، میگوید:
«همه از اتفاقی که برای راتین افتاد شوکه شده بودیم. او مدام از داور توضیح میخواست و وقتی بالاخره زمین را ترک کرد، خاطرهای فراموشنشدنی رقم خورد. بعد از بازی نیز آلف رمزی، سرمربی انگلستان، بازیکنان آرژانتین را "حیوان" خطاب کرد؛ اتفاقی که هنوز در حافظه فوتبال آرژانتین باقی مانده است.»
بیست سال بعد، در جام جهانی ۱۹۸۶ مکسیکو، این دو تیم بار دیگر مقابل هم قرار گرفتند؛ دیداری که تنها چهار سال پس از جنگ فالکلند (مالویناس) برگزار شد و حساسیتی فراتر از فوتبال داشت.
گری هرشورن، عکاس حاضر در ورزشگاه آزتکا، درباره گل معروف به گل «دست خدا» میگوید:
«متأسفانه در سمت دیگر زمین بودم و نه صحنه را دیدم و نه توانستم از آن عکس بگیرم. تازه بعد از مسابقه متوجه شدم چه اتفاق تاریخی رخ داده است.»
رکس گوار که آن زمان خبرنگار رویترز بود نیز اعتراف کرد در لحظه متوجه خطای مارادونا نشده است:
«همه چیز در کسری از ثانیه اتفاق افتاد. یکی از همکارانم گفت توپ با دست وارد دروازه شده است. بعد از بازی نیز جمله معروف مارادونا، "کمی با سر مارادونا و کمی با دست خدا"، از طریق همکارانم به دست من رسید.
در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه نیز یک اتفاق جنجالی دیگر به این رقابت تاریخی اضافه شد؛ جایی که دیوید بکام پس از درگیری با دیگو سیمئونه با کارت سرخ از زمین اخراج شد و انگلستان در نهایت در ضربات پنالتی شکست خورد.
نایجل مارتین، دروازهبان ذخیره انگلستان در آن مسابقه، معتقد است اخراج بکام تصمیمی سختگیرانه بود.
او گفت:
«به نظر من کارت سرخ بکام ناعادلانه بود. شدت آن برخورد هرگز در حد اخراج نبود. پس از حذف تیم، انتقادهایی که از او شد بسیار سنگین و بیرحمانه بود؛ در حالی که او واقعاً از این اتفاق ناراحت و ویران شده بود.»
مارتین همچنین پیروزی یک بر صفر انگلستان در جام جهانی ۲۰۰۲ با گل پنالتی بکام را نوعی انتقام از شکست سال ۱۹۹۸ توصیف کرد.
اکنون، با رویارویی دوباره انگلستان و آرژانتین در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، فصل تازهای به یکی از ماندگارترین و پرالتهابترین رقابتهای تاریخ فوتبال جهان اضافه خواهد شد.
رقابتهای تنیس ویمبلدون یکی از معتبرترین تورنمنتهای تنیس جهان و یکی از گرنداسلمها است که هر سال در لندن برگزار میشود. در این مطلب، فهرست کامل قهرمانان بخش انفرادی مردان این رقابتها مشخص شده است.
۲۰۲۶ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست الکساندر زورف (آلمان) ۲۰۲۵ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست کارلوس آلکاراس (اسپانیا) ۲۰۲۴ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان) ۲۰۲۳ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان) ۲۰۲۲ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست نیک کیریوس (استرالیا) ۲۰۲۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست ماتئو برتینی (ایتالیا) ۲۰۲۰ – مسابقات به دلیل همهگیری ویروس کرونا لغو شد.
۲۰۰۹ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۸ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۰۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۶ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۵ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۴ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۳ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارک فیلیپوسیس (استرالیا)
۲۰۰۲ – لیتون هیوئیت (استرالیا) با شکست دیوید نالبندیان (آرژانتین)
۲۰۰۱ – گوران ایوانیسویچ (کرواسیا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۲۰۰۰ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۱۹۹۹ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست آندره آغاسی (امریکا)
۱۹۹۸ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۷ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست سدرک پیولین (فرانسه)
۱۹۹۶ – ریچارد کرایچک (هالند) با شکست مال واشنگتن (امریکا)
۱۹۹۵ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۴ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۳ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست جیم کوریر (امریکا)
۱۹۹۲ – آندره آغاسی (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۱ – مایکل اشتیخ (آلمان) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۰ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۹ – بوریس بکر (آلمان) با شکست استفان ادبرگ (سویدن)
۱۹۸۸ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۷ – پات کش (استرالیا) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۶ – بوریس بکر (آلمان) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا) ۱۹۸۵ – بوریس بکر (آلمان) با شکست کوین کورن (امریکا) ۱۹۸۴ – جان مکانرو (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۸۳ – جان مکانرو (امریکا) با شکست کریس لوئیس (نیوزیلند) ۱۹۸۲ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست جان مکانرو (امریکا) ۱۹۸۱ – جان مکانرو (امریکا) با شکست بیورن بورگ (سویدن) ۱۹۸۰ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جان مکانرو (امریکا) ۱۹۷۹ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست راسکو تَنر (امریکا) ۱۹۷۸ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۷۷ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۷۶ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی) ۱۹۷۵ – آرتور اَش (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا) ۱۹۷۴ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۷۳ – یان کودش (چکسلواکیا) با شکست آلکس متروولی (اتحاد شوروی) ۱۹۷۲ – استن اسمیت (امریکا) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی) ۱۹۷۱ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست استن اسمیت (امریکا) ۱۹۷۰ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۶۹ – رود لیور (استرالیا) با شکست جان نیوکامب (استرالیا) ۱۹۶۸ – رود لیور (استرالیا) با شکست تونی روچ (استرالیا)
دوران پیش از عصر آزاد تنیس (Pre-Open Era)
۱۹۶۷ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست ویلهلم بونگرت (آلمان) ۱۹۶۶ – مانوئل سانتانا (اسپانیا) با شکست دنیس رالستون (امریکا) ۱۹۶۵ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا) ۱۹۶۴ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا) ۱۹۶۳ – چاک مککینلی (امریکا) با شکست فرد استول (استرالیا) ۱۹۶۲ – رود لیور (استرالیا) با شکست مارتی مالیگان (استرالیا) ۱۹۶۱ – رود لیور (استرالیا) با شکست چاک مککینلی (امریکا) ۱۹۶۰ – نیل فریزر (استرالیا) با شکست رود لیور (استرالیا) ۱۹۵۹ – آلکس اولمدو (امریکا) با شکست رود لیور (استرالیا) ۱۹۵۸ – اشلی کوپر (استرالیا) با شکست نیل فریزر (استرالیا) ۱۹۵۷ – لو هود (استرالیا) با شکست اشلی کوپر (استرالیا) ۱۹۵۶ – لو هود (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۵۵ – تونی ترابرت (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک) ۱۹۵۴ – یاروسلاو دروبنی (مصر) با شکست کن روزول (استرالیا) ۱۹۵۳ – ویک سیکساس (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک) ۱۹۵۲ – فرانک سدگمن (استرالیا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر) ۱۹۵۱ – دیک ساویت (امریکا) با شکست کن مکگرگور (استرالیا) ۱۹۵۰ – بادج پتی (امریکا) با شکست فرانک سدگمن (استرالیا) ۱۹۴۹ – تد شرودر (امریکا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر) ۱۹۴۸ – باب فالکنبرگ (امریکا) با شکست جان برومویچ (استرالیا) ۱۹۴۷ – جک کریمر (امریکا) با شکست تام براون (امریکا) ۱۹۴۶ – ایو پترا (فرانسه) با شکست جف براون (استرالیا) ۱۹۴۰تا ۱۹۴۵ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۳۹ – بابی ریگز (امریکا) با شکست الوود کوک (امریکا) ۱۹۳۸ – دانلد بادج (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا) ۱۹۳۷ – دانلد بادج (امریکا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان) ۱۹۳۶ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان) ۱۹۳۵ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان) ۱۹۳۴ – فرد پری (بریتانیا) با شکست جک کرافورد (استرالیا) ۱۹۳۳ – جک کرافورد (استرالیا) با شکست السورث واینز (امریکا) ۱۹۳۲ – السورث واینز (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا) ۱۹۳۱ – سیدنی وود (امریکا) با پیروزی بدون برگزاری بازی نهایی (Walkover) برابر فرانک شیلدز (امریکا)
۱۹۳۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست ویلمر آلیسون (امریکا) ۱۹۲۹ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه) ۱۹۲۸ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست هانری کوشه (فرانسه) ۱۹۲۷ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه) ۱۹۲۶ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست هاوارد کینزی (امریکا) ۱۹۲۵ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه) ۱۹۲۴ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست رنه لاکوست (فرانسه) ۱۹۲۳ – بیل جانستون (امریکا) با شکست فرانک هانتر (امریکا) ۱۹۲۲ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست رندالف لایست (استرالیا)
از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۲۱، رقابتهای انفرادی مردان ویمبلدون با سیستم «چلنج راوند» برگزار میشد؛ به این معنا که قهرمان سال گذشته بهصورت مستقیم به دیدار نهایی راه مییافت و برنده مرحله «تمامی مدعیان» برای رویارویی با او رقابت میکرد. در این دوره، بیشتر قهرمانان از بریتانیا بودند، مگر آنکه کشور دیگری در کنار نام آنان ذکر شده باشد.
تیمهای ملی آرژانتین و سوییس، ۱۲ سال پس از دیدار خاطرهانگیز خود در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، بار دیگر در مرحله حذفی جام جهانی برابر یکدیگر قرار میگیرند؛ دیداری که اینبار در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ برگزار خواهد شد.
آخرین تقابل دو تیم در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ بود؛ مسابقهای که تا وقتهای اضافه بدون گل دنبال شد و سرانجام آنخل دیماریا با گل دقیقه ۱۱۸، مقاومت سوییس را شکست و آرژانتین را راهی مرحله بعد کرد.
اکنون شرایط دو تیم نسبت به ۱۲ سال قبل کاملاً متفاوت است. آرژانتین بهعنوان مدافع عنوان قهرمانی و قهرمان جام جهانی ۲۰۲۲ قطر پا به میدان میگذارد؛ تیمی که همچنان با رهبری لیونل مسی، یکی از مدعیان اصلی فتح جام محسوب میشود.
آرژانتین در مرحله یکهشتم نهایی، در حالی که تا دقیقه ۷۹ با نتیجه ۲ بر صفر از مصر عقب بود، با بازگشتی تماشایی سه گل به ثمر رساند و با پیروزی ۳ بر ۲ به جمع هشت تیم برتر مسابقات راه یافت.
مسی پس از آن مسابقه گفت: «باز هم سختی زیادی کشیدیم؛ اما جام جهانی همین است. همه بازیها دشوار هستند. این تیم هرگز تسلیم نمیشود و تا آخرین لحظه برای پیروزی میجنگد.»
در سوی مقابل، سوییس نیز یکی از شگفتیسازان این دوره از رقابتها بوده است. شاگردان مورات یاکین با شکست کلمبیا در ضربات پنالتی، برای نخستین بار پس از ۷۲ سال به مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی صعود کردند و اکنون امیدوارند برابر مدافع عنوان قهرمانی نیز دست به کار بزرگی بزنند.
از ترکیب دو تیم در دیدار سال ۲۰۱۴، تنها سه بازیکن همچنان حضور دارند؛ لیونل مسی از آرژانتین و گرانیت ژاکا و ریکاردو رودریگز از سوییس.
ژاکا درباره رویارویی دوباره با مسی گفت: «حضور در دوران بازی چنین فوتبالیستی یک افتخار است. در سال ۲۰۱۴ مقابل او بازی کردیم و کیفیت فوقالعادهاش را میشناسیم. البته آرژانتین فقط مسی نیست و تیم بسیار قدرتمندی دارد.»
ریکاردو رودریگز نیز اظهار داشت: «آرژانتین تیم بزرگی است؛ بازیکنان فوقالعاده و سرمربی خوبی دارد. ما سبک بازی آنها را میشناسیم و البته بهترین بازیکن جهان، یعنی مسی، را هم در اختیار دارند.»
مورات یاکین، سرمربی سوییس، معتقد است نمایشهای اخیر آرژانتین مقابل کیپورد و مصر نشان داده که این تیم آسیبپذیر است و میتوان از نقاط ضعف آن استفاده کرد.
او گفت: «مقابل مدافع عنوان قهرمانی قرار میگیریم و این یک فرصت ویژه است. در عین حال، متوجه شدهایم که آرژانتین شکستناپذیر نیست. فکر میکنم از نظر تاکتیکی، مسابقه بسیار جذابی در پیش خواهیم داشت.»
در مقابل، لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، نیز با تمجید از حریف گفت سوییس تیمی با «سابقهای درخشان در جام جهانی» و بازیکنانی باکیفیت است و شاگردانش برای عبور از این مرحله باید یکی از دشوارترین مسابقات خود را پشت سر بگذارند.
اکنون، ۱۲ سال پس از گل تاریخی آنخل دیماریا در سائوپائولو، سوییس بار دیگر برای رسیدن به نیمهنهایی باید از سد همان رقیب قدیمی؛ آرژانتین و لیونل مسی عبور کند.
