حتی پس از آنکه طالبان آموزش دختران را ممنوع کردند، فریبا هر روز به مکتب میرفت. این دختر نوجوان با سری افراشته و لبخند بر لب از خانه بیرون میشد و میگفت از معلمهایش خواهد پرسید که چه زمانی دوباره میتواند یونیفورم مکتب را بپوشد اما هر شام اندوهگین و شکستهدل به خانه بازمیگشت.
مادرش که به دلیل ترس از پیامدهای احتمالی نخواست نامش فاش شود، به اسوشیتدپرس گفت: «آنقدر ویران شده بود که دیگر نمیتوانستیم او را بشناسیم. ماهها به همین منوال گذشت.»
شبی خانواده بیخبر از آنچه قرار بود رخ دهد، به خواب رفتند. مادرش میگوید: «فکر نمیکردیم به چنین نقطهای از فروپاشی برسد.» فریبا در حالی که تنها ۱۶ سال داشت، دست به خودکشی زد. او در یادداشتی نوشته بود که دختر بودن در افغانستان بیش از حد دشوار است.
خبرگزاری اسوشیتدپرس نوشت «این موضوع تازهای نیست. دختر یا زن بودن در افغانستانِ زخمی از جنگ، دهههاست دشوار بوده و برای بسیاری از زنان روستایی حتی قرنها».
این وضعیت در نخستین دوره حاکمیت سرکوبگر طالبان، از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، بهمراتب وخیمتر شد و پس از بازگشت دوباره طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، همزمان با خروج ایالات متحده، بار دیگر بهشدت رو به وخامت گذاشت.
به گفته بسیاری از زنان افغان و ناظران بینالمللی، اوضاع همچنان در حال بدتر شدن است. خودکشیهایی مانند مورد فریبا نشانهای از عمق بحران است و بررسی چنین رویدادهایی تصویری از وضعیت کلی زنان در افغانستان و تأثیر آن بر دیگر مسائل مهم اجتماعی ارائه میدهد.
زمانی که طالبان بار دیگر قدرت را به دست گرفتند، وعده دادند که حقوق زنان را رعایت خواهند کرد. اما در عمل، مکاتب را به روی دختران بالاتر از صنف ششم بستند و این تصمیم را با تفسیر خود از شریعت اسلامی توجیه کردند. آنان همچنین آموزشهای پزشکی برای زنان را متوقف کردهاند؛ اقدامی که بهطور مستقیم بر سلامت زنان تأثیر میگذارد.
مقامهای طالبان میگویند در حال کار روی فراهم کردن شرایط برای بازگشت آموزش دختران هستند، اما تاکنون روشن نکردهاند که این شرایط دقیقاً چیست. در همین حال، محکومیتهای بینالمللی بیشتر بر سایر موارد نقض حقوق بشر متمرکز بوده است.
اما این ممنوعیتها تنها مسئله حقوق بشر نیست؛ بلکه به اقتصاد و سلامت عمومی افغانستان نیز آسیب میزند. کارشناسان هشدار میدهند که این سیاستها موجب افزایش ازدواج کودکان، بالا رفتن مرگومیر مادران و تنها از محل ممنوعیت آموزش دختران در مقطع متوسطه، باعث زیان اقتصادی سالانه حدود ۵۰۰ میلیون دالر میشود.
منابع گفتند که سراج حقانی، وزیر داخله طالبان به والی این گروه در کابل دستور داد که این دو خبرنگار را آزاد کند.
نیروهای طالبان در دوم سرطان امسال به دستور وزیر عدلیه این گروه، به دفتر مرکزی تلویزیون تمدن در کابل یورش بردند و نشرات این رسانه متوقف شد. در پی این رویداد، طالبان محمد رحمتی و محمدرضا احسانی را بازداشت کردند.
این دو خبرنگار در نظارتخانه ولایت کابل نگهداری میشدند. طالبان درباره دلیل بازداشت این دو خبرنگار توضیحی ندادهاند.
به گفته منابع، محمد رحمتی و محمدرضا احسانی در ۱۴ سرطان از زندان آزاد شدهاند.
پیشتر، منابع آگاه به افغانستان اینترنشنال گفتند که محمد رحمتی دچار بیماریهای قلبی، دیابت و فشار خون است و وضعیت سلامتی این روزنامهنگار در زندان طالبان وخیم است و او به داور و خدمات پزشکی دسترسی ندارد.
وزارت عدلیه طالبان در جوزای ۱۴۰۳ اعلام کرد که فعالیت تلویزیون خصوصی تمدن به دلیل وابستگی به حزب حرکت اسلامی و استفاده از زمین «غضبشده» دولتی متوقف میشود. این وزارت گفت که رسانههای متعلق به احزاب سیاسی افغانستان حق فعالیت ندارند.
جبهه مقاومت ملی افغانستان در خبرنامهای نوشت که این حمله حوالی ساعت ۱۰:۳۰ پنجشنبهشب در منطقه بند پاشدان شهر هرات انجام شده است. بربنیاد خبرنامه در این حمله به نیروهای جبهه مقاومت آسیبی نرسیده است.
پیش از این منابع محلی در هرات به افغانستان اینترنشنال گفتند پنجشنبهشب در منطقه بند پاشدان صدای شلیکهای پراکنده را شنیدهاند.
جبهات نظامی مخالف طالبان اخیراً حملات خود را در نقاط مختلف افغانستان افزایش دادهاند. جبهه مقاومت در پنجم اسد نیز از حمله به یک پاسگاه طالبان در کرانومنجان بدخشان خبر داده بود.
