منابع آگاه: درگیری در نسی بدخشان به دستور تاج‌میر جواد آغاز شد

رئیس فیفا به همین دلیل در میان بسیاری از کشورهای این قاره محبوبیت دارد. با این حال، سابقه انتخابات فیفا نشان می‌دهد که فدراسیون‌های افریقایی بارها برخلاف موضع رسمی CAF رأی داده‌اند.

در سال ۱۹۹۸، CAF از نامزدی لنارت یوهانسون، رییس وقت یوفا، حمایت کرد؛ اما بیشتر فدراسیون‌های افریقایی در نهایت به سپ بلاتر رأی دادند. چهار سال بعد نیز هنگامی که عیسی حیاتو، رییس وقت CAF، برابر بلاتر نامزد شد، بسیاری از کشورهای افریقایی از بلاتر حمایت کردند.

حتی در انتخابات سال ۲۰۱۶ نیز با وجود حمایت CAF از شیخ سلمان بن ابراهیم آل‌خلیفه، بسیاری از اعضای این کنفدراسیون به اینفانتینو رأی دادند و او در دور دوم به ریاست فیفا رسید.

حمایت اعضای افریقایی از نامزدی مراکش برای میزبانی جام جهانی ۲۰۲۶ نیز به‌طور کامل یکپارچه نبود و ۱۱ کشور افریقایی به پیشنهاد مشترک کانادا، مکزیک و امریکا رأی دادند.

موضع افریقا هنوز قطعی نیست

در حال حاضر، نشانه‌ها از حمایت قابل توجه افریقا از اینفانتینو حکایت دارد؛ اما شماری از روسای فدراسیون‌های این قاره ترجیح داده‌اند در مورد بحران اخیر موضع علنی نگیرند و منتظر مشخص شدن رقیب اینفانتینو در انتخابات سال آینده باشند.

تمام فدراسیون‌های افریقایی در کانگرس فیفا در ماه اپریل از نامزدی مجدد اینفانتینو حمایت کرده بودند، اما این موضع پیش از افشای طرح او برای واگذاری بخشی از حقوق تجاری جام‌های جهانی آینده به سرمایه‌گذاران خصوصی اعلام شده بود.

با این حال، کشورهایی مانند جمهوری دموکراتیک کانگو، مصر، موریتانیا، مراکش و نیجر رسماً حمایت خود را از اینفانتینو اعلام کرده‌اند. مَثورن دو چاکوس، رییس فدراسیون فوتبال بنین و عضو کمیته اجرایی CAF، نیز گفته است دلیلی برای عدم حمایت از اینفانتینو نمی‌بیند.

انتخابات ریاست فیفا در ۱۷مارچ ۲۰۲۷ در مراکش برگزار می‌شود. در صورتی که تنها دو نامزد در رقابت باشند، پیروز انتخابات به دست‌کم ۱۰۶رأی از مجموع ۲۱۱ رأی نیاز خواهد داشت.

با وجود نفوذ CAF، خود این کنفدراسیون در انتخابات ریاست فیفا حق رأی ندارد و هر یک از ۲۱۱ فدراسیون عضو فیفا به صورت مستقل یک رأی در اختیار دارند؛ موضوعی که باعث می‌شود حمایت رسمی CAF الزاماً به معنای رأی یکپارچه افریقا به اینفانتینو نباشد.

الیان پلتیه، خبرنگار نیویارک تایمز، نوشته است که طالبان در آستانه پنجمین سالگرد حاکمیت خود با تنش با پاکستان، حملات تازه گروه‌های مخالف مسلح، بیکاری گسترده، انزوای بین‌المللی و افزایش نارضایتی داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

به نوشته این روزنامه، هنوز روشن نیست که این چالش‌ها تا چه اندازه می‌توانند بقای حاکمیت طالبان را تهدید کنند، اما این تحولات تصویری را که طالبان از امنیت و ثبات در افغانستان ارائه می‌کنند، زیر سوال برده است.

نیویارک تایمز نوشته است که طالبان کنترول سختگیرانه‌ای بر جامعه افغانستان اعمال می‌کنند. دختران و زنان با محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند که در هیچ کشور دیگری مشابه آن دیده نمی‌شود، اقلیت‌های مذهبی شاهد بسته شدن اجباری عبادتگاه‌های خود هستند و منتقدان سرکوب می‌شوند.

در عین حال، این گزارش می‌افزاید که طالبان همچنان مالیات جمع‌آوری می‌کنند، پروژه‌های زیربنایی از جمله جاده‌ها، بندها و کانال‌ها را پیش می‌برند و پس از بسته شدن مرز پاکستان در سال گذشته، تجارت خود را بیش از پیش به ایران، هند و کشورهای آسیای مرکزی از جمله اوزبیکستان گسترش داده‌اند.

به نوشته نیویارک تایمز، در ماه‌های اخیر نشانه‌های بحران بیش از پیش آشکار شده است. این روزنامه گزارش داده که پاکستان که زمانی حامی طالبان به شمار می‌رفت، در ماه‌های اخیر ده‌ها حمله هوایی در افغانستان انجام داده و طالبان را به پناه دادن به شبه‌نظامیان مسئول حملات در خاک پاکستان متهم کرده است.

بر پایه این گزارش، سازمان ملل متحد اعلام کرده است که از ماه اکتبر تاکنون ۵۰۰ غیرنظامی در نتیجه این حملات کشته شده‌اند.

در مقابل، طالبان نیز پاکستان را به حمایت از گروه‌های مسلح مخالف خود متهم کرده‌اند؛ گروه‌هایی که به گفته طالبان به مواضع این گروه در ولایت بدخشان حمله کرده‌اند و برای یک عملیات گسترده آماده می‌شوند.

نیویارک تایمز نوشته است که مشخص نیست پاکستان تا چه اندازه از گروه‌های ضد طالبان حمایت می‌کند، اما سطح بی‌اعتمادی میان دو طرف به اندازه‌ای افزایش یافته که یک دیپلومات ارشد غربی به این روزنامه گفته است: «این منطقه به یک جنگ نیابتی دیگر نیاز ندارد.»

این روزنامه همچنین به بحران انسانی و اقتصادی افغانستان اشاره کرده و نوشته است که از جنوری ۲۰۲۵ تاکنون نزدیک به چهار میلیون افغان از ایران و پاکستان به‌گونه اجباری بازگردانده شده‌اند؛ رویدادی که از آن به عنوان یکی از بزرگ‌ترین موارد بازگشت معکوس مهاجران در دهه‌های اخیر یاد شده است.

به نوشته نیویارک تایمز، کاهش کمک‌های بشردوستانه میلیون‌ها افغان را با ناامنی غذایی بیشتر مواجه کرده است.

این گزارش همچنین به آمار یونسکو اشاره می‌کند که بر اساس آن، طالبان ۲.۴ میلیون دختر افغان را از آموزش متوسطه محروم کرده‌اند.

تحلیلگران به نیویارک تایمز گفته‌اند که افزایش تنش با پاکستان، جمعیت گسترده جوانان بیکار و نبود فرصت‌های اقتصادی می‌تواند زمینه افراط‌گرایی و بی‌ثباتی بیشتر را در افغانستان فراهم کند.

نیویارک تایمز در پایان نوشته است که هرچند طالبان در پنج سال گذشته به حدود دو دهه جنگ در افغانستان پایان داده، اما صلحی که پس از بازگشت طالبان به قدرت شکل گرفته، همچنان شکننده است و اکنون با خطرهای جدی روبه‌رو شده است.

او برای چند راننده ریکشا و تاکسی دست بلند کرد، اما هیچ‌کدام حاضر نشدند او را سوار کنند. آرزو می‌گوید: «هر بار که می‌گفتم می‌خواهم به بازار بروم، جواب می‌دادند که بدون محرم نمی‌توانیم زنان را انتقال بدهیم. می‌گفتند اگر مأموران امر به معروف ما را ببینند، برای‌مان دردسر ایجاد می‌شود.»

سرانجام یکی از رانندگان ریکشا در بدل کرایه‌ای بیشتر از معمول پذیرفت او را به بازار ببرد؛ اما به گفته آرزو، حتی آن راننده نیز تا پایان مسیر احساس امنیت نداشت.

او می‌گوید: «چند بار پشت سرش را نگاه کرد و می‌گفت خدا کند با گشت‌های امر به معروف روبه‌رو نشویم.»

آرزو می‌گوید در تمام مسیر تا بازار فقط چهار زن را دید که همراه محرم خود سوار بر موترسایکل بودند و در جایی رفت‌وآمد می‌کردند؛ در غیر آن، چنین به نظر می‌رسید که در این شهر هیچ زنی حضور ندارد.

او به افغانستان اینترنشنال گفت: «چند زن که حجاب سیاه عربی پوشیده بودند، از سوی کارمندان امر به معروف متوقف شده بودند و از آنان پرسیده می‌شد که چرا محرم همراه خود ندارند. زنان آن‌قدر ترسیده بودند که حتی جرأت صحبت کردن هم نداشتند.»

به گفته او، به ویژه در بازارهایی که اجناس مربوط به زنان در آن به فروش می‌رسد، حضور مأموران امر به معروف گسترده‌تر است و زنان بیشتر مورد بازخواست قرار می‌گیرند.

آرزو می‌افزاید بسیاری از زنان یا محرم ندارند یا مردان خانواده به دلیل اشتغال نمی‌توانند آنان را همراهی کنند؛ اما با وجود این، هنگام رفت‌وآمد با مشکلات جدی روبه‌رو می‌شوند.

او می‌گوید: «اگر نزدیک عصر یا شب شود، دیگر به سختی می‌توان تاکسی یا ریکشا پیدا کرد. راننده‌ها می‌گویند برای ما مشکل ایجاد می‌شود.»

چهره دگرگون‌شده شهر

تجربه روزانه آرزو از خانه تا بازار، بخشی از زندگی روزمره بسیاری از زنان قندهار است. محدودیت‌های طالبان بر ابعاد مختلف زندگی زنان، از حضور اجتماعی گرفته تا صحت، کار، آموزش و وضعیت اقتصادی، تأثیر گذاشته است.

به گفته منابع صحی، در دوران نظام جمهوری حدود ۵۰۰ زن در بخش‌های صحی و پرستاری در قندهار مشغول کار بودند، اما اکنون این رقم به نزدیک ۱۰۰ نفر کاهش یافته است.

جمیله که پیش‌تر در یک مرکز صحی در ولسوالی دند قندهار به عنوان قابله کار می‌کرد، اکنون بیکار است.

او به افغانستان اینترنشنال گفت: «سال‌ها کار کردم، اما حالا نه تنها از حرفه خود دور مانده‌ام، بلکه تأمین هزینه‌های زندگی خانواده نیز برایم دشوار شده است.»

شفاخانه حوزوی میرویس قندهار هر روز میزبان صدها بیمار است؛ اما منابع صحی می‌گویند کمبود پزشکان متخصص زن، گزینه‌های درمانی زنان را به شدت محدود کرده است.

به گفته این منابع، از میان سه پزشک متخصص زن که پیش‌تر در این شفاخانه فعالیت می‌کردند، اکنون تنها یک متخصص زن باقی مانده است.

یافته‌های افغانستان اینترنشنال نشان می‌دهد که محتسبان وزارت امر به معروف طالبان هر روز از مراکز صحی خصوصی و کلینیک‌های این شهر بازدید می‌کنند و به پزشکان توصیه می‌کنند زنان را بدون حضور محرم معاینه و درمان نکنند.

طالبان به پزشکان هشدار داده‌اند که اگر زنی بدون محرم شرعی به کلینیک مراجعه کند، باید یا بازگردانده شود و یا تا حضور محرم منتظر بماند.

یکی از پزشکان که به دلیل نگرانی‌های امنیتی نخواست نامش فاش شود، گفت: «تقریباً هر روز محتسبان می‌آیند و درباره معاینه زنان، کار پزشکان مرد و حتی درباره ریش و پوشش پرسش می‌کنند.»

براساس اطلاعات کارمندان ریاست معارف قندهار، در دوران نظام جمهوری شمار معلمان و کارمندان زن در این ولایت به حدود دو هزار نفر می‌رسید، اما اکنون بسیاری از آنان از وظایف‌شان کنار گذاشته شده‌اند و شمارشان به چند صد نفر کاهش یافته است.

100%

پوشیدن چادری؛ شرط بیرون شدن از خانه
در قندهار و بسیاری از شهرهای دیگر، زنان اکنون برای جلوگیری از بازخواست و محدودیت‌ها، چادری می‌پوشند و تلاش می‌کنند دست‌کم دو یا سه نفره رفت‌وآمد کنند.

آرزو که خود تجربه استفاده از چادری را داشته، می‌گوید: «پوشیدن چادری کار آسانی نیست. از یک سو میدان دید را محدود می‌کند و از سوی دیگر در بسیاری موارد باعث تنگی نفس می‌شود. اگر چادری را با دست نگه نداریم، دیدن دشوارتر می‌شود و اگر با دست نگه داریم، احساس خفگی بیشتر می‌شود.»

با وجود محدودیت‌های گسترده بر زنان در قندهار، نیازهای اقتصادی آنان را وادار می‌کند تا برای دریافت کمک‌ها در برابر ریاست اقتصاد، ریاست امور مهاجرین، دفتر هلال احمر و نهادهای دیگر تجمع کنند.

در بسیاری موارد این زنان ساعت‌ها در صف می‌ایستند؛ زیرا نیازهای زندگی راه دیگری برای آنان باقی نگذاشته است.

آرزو می‌گوید طالبان از یک سو زنان را از کار منع کرده‌اند، اما از سوی دیگر برای زنانی که در خیابان‌ها یا در مقابل مراکز توزیع کمک‌ها به تکدی‌گری روی آورده‌اند، راه‌حل و زمینه کار فراهم نکرده‌اند.

او همچنین از یک کارگاه تولیدی زنان در بخشی دیگر از شهر قندهار دیدن کرده و روند کار آنان را از نزدیک مشاهده کرده است.

شماری از زنانی که در خانه‌های خود صنایع دستی و محصولات مختلف تولید می‌کنند، می‌گویند رساندن کالاهای‌شان به بازار دیگر کار آسانی نیست. انتقال اجناس از طریق واسطه‌ها یا فروش چندباره، معمولاً باعث می‌شود محصولات آنان با قیمت پایین‌تر به فروش برسد.

آرزو می‌گوید پس از گفت‌وگو با این زنان دریافت که بسیاری از آنان به همین دلیل اکنون در کارگاه‌های دیگران کار می‌کنند و با وجود محدودیت‌های طالبان، از این طریق بخشی از هزینه‌های خانواده خود را تأمین می‌کنند.

برخی دیگر از زنان تنها با فرزندان‌شان زندگی می‌کنند و مسئولیت تأمین مخارج خانواده نیز بر دوش آنان است.

این زنان می‌گویند نه درآمد ثابت دارند و نه می‌توانند نیازهای اولیه زندگی را به آسانی فراهم کنند.

شماری از زنانی که پیش از این برای ده‌ها زن دیگر زمینه کار فراهم کرده بودند و در بخش‌های خیاطی، صنایع دستی و حرفه‌های مختلف آموزش می‌دادند، می‌گویند محل‌های کارشان اکنون بسته شده است.

به گفته آنان، این وضعیت نه تنها کسب‌وکار خودشان را متوقف کرده، بلکه زنان بسیاری را نیز بیکار ساخته است.

با این حال، برخی زنان با وجود همه محدودیت‌ها تلاش کرده‌اند در خانه‌های خود کار قالین‌بافی، خامک‌دوزی و سایر حرفه‌ها را زنده نگه دارند و همسایه‌های خود را نیز مصروف کار سازند.

اما نبود بازار، محدودیت‌های موجود و وضعیت دشوار اقتصادی مردم باعث شده است که این تلاش‌های کوچک خانوادگی نیز با خطر از بین رفتن روبه‌رو شود.

این زنان یادآوری می‌کنند که در گذشته در نمایشگاه‌ها شرکت می‌کردند، محصولات خود را به فروش می‌رساندند و با مشتریان ارتباط مستقیم داشتند؛ اما اکنون حتی برای مراجعه به داکتر نیز نمی‌توانند به تنهایی از خانه خارج شوند.

آرزو سرانجام به خانه بازگشت؛ اما این سفر چند کیلومتری او، تصویری از زندگی روزمره هزاران زن در قندهار است که برای رفت‌وآمد، کار و ادامه زندگی عادی، هر روز با محدودیت‌ها و موانع تازه روبه‌رو می‌شوند.

چندین هفته پیش از سقوط شهر، نیروهای امنیتی افغانستان و طالبان در اطراف قندهار درگیر نبردهای شدید بودند. طالبان پس از تصرف شماری از ولسوالی‌ها و مسیرهای مهم، مرکز شهر قندهار را از چند جهت محاصره کرده بودند.

شب ۲۱ اسد، پس از درگیری‌های سنگین، طالبان وارد شهر شدند و بخش بزرگی از قندهار را به کنترول خود درآوردند. آن زمان تنها میدان هوایی قندهار در اختیار نیروهای دولتی باقی مانده بود. سقوط زندان قندهار و آزادی صدها زندانی نیز تأثیر بزرگی بر روحیه نیروهای حکومتی گذاشت.

100%

آخرین لحظات سقوط قندهار

روح‌الله خانزاده، والی وقت قندهار که در اوایل سال ۲۰۲۱ از سوی رئیس‌جمهور اشرف غنی تعیین شده بود، پیش‌تر گفته بود که قندهار را به طالبان واگذار نخواهد کرد. اما با پیشروی گسترده طالبان، بخش زیادی از نیروهای دولتی به ساختمان ولایت عقب‌نشینی کردند. بر اساس گزارش‌ها، پس از مشورت با بزرگان قومی، علمای دینی و تاجران، تصمیم گرفته شد قندهار برای جلوگیری از خون‌ریزی بیشتر به طالبان تسلیم شود.

رهبری عملیات تصرف قندهار را یوسف وفا، از چهره‌های قدرتمند طالبان و والی فعلی این گروه در ولایت بلخ، بر عهده داشت. در نهایت، روح‌الله خانزاده شهر را به نمایندگان طالبان واگذار کرد. بخشی از نیروهای دولتی از شهر خارج شدند و شماری دیگر در برابر دریافت تضمین امنیتی، سلاح‌های خود را به زمین گذاشتند.

با وجود سقوط شهر، میدان هوایی قندهار برای چند روز دیگر در اختیار نیروهای دولتی باقی ماند و بخشی از نیروهای مستقر در آن بعداً از راه هوا منتقل شدند. سقوط قندهار اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا این شهر هم دومین شهر بزرگ افغانستان و هم زادگاه و مرکز طالبان محسوب می‌شود.

سقوط لشکرگاه، مرکز ولایت هلمند

تنها چند ساعت پس از سقوط قندهار، مرحله نهایی نبرد در هلمند نیز آغاز شد. لشکرگاه که هفته‌ها زیر فشار طالبان قرار داشت، در ۲۲ اسد سقوط کرد و طالبان کنترول بخش‌های مهم شهر را به دست گرفتند. با خروج برخی مقام‌های ارشد امنیتی و فروپاشی آخرین مقاومت‌ها، لشکرگاه نیز به دست طالبان افتاد.

سقوط هلمند از این جهت مهم بود که این ولایت در طول سال‌های جنگ یکی از اصلی‌ترین میدان‌های نبرد میان طالبان، نیروهای افغان و نیروهای خارجی به شمار می‌رفت.

100%

گستر روند سقوط ولایت‌ها

۱۳ آگست برابر با ۲۲ اسد تنها روز سقوط قندهار و هلمند نبود بلکه در همین روز، طالبان در دیگر نقاط افغانستان نیز به پیشروی‌های سریع خود ادامه دادند. بر اساس گزارش‌ها، در این روز ولایت‌های غور (شهر فیروزکوه)، لوگر، زابل و ارزگان نیز سقوط کردند و مرکز ولایت غور بدون درگیری گسترده به طالبان واگذار شد.

در ولایت لوگر، نیروهای افغان مقاومت کردند؛ اما در نهایت شهر پل‌علم سقوط کرد. در زابل و ارزگان نیز نیروهای محلی پس از وخیم شدن اوضاع، عقب‌نشینی کردند.

مراحل پایانی سقوط نظام جمهوری

سقوط قندهار، هلمند و دیگر ولایت‌های مهم، نشان‌دهنده فروپاشی سریع خطوط دفاعی نظام جمهوری افغانستان بود. تا ۱۳ آگست طالبان مراکز ۱۸ ولایت از ۳۴ ولایت افغانستان را تصرف کرده بودند و حضور خود را در بیش از نیمی از خاک کشور گسترش داده بودند. سقوط پی‌درپی ولایت‌ها، مسیر طالبان به سوی کابل را بیش از پیش هموار کرد.

چندین هفته پیش از سقوط شهر، نیروهای امنیتی افغانستان و طالبان در اطراف قندهار درگیر نبردهای شدید بودند. طالبان پس از تصرف شماری از ولسوالی‌ها و مسیرهای مهم، شهر را از چند جهت محاصره کرده بودند. شب ۲۱ اسد، پس از درگیری‌های سنگین، طالبان وارد شهر شدند و بخش بزرگی از قندهار را به کنترل خود درآوردند. مقام‌های محلی نیز سقوط شهر را تأیید کردند. در آن زمان تنها میدان هوایی قندهار در اختیار نیروهای دولتی باقی مانده بود. سقوط زندان قندهار و آزادی صدها زندانی نیز تأثیر منفی بزرگی بر روحیه نیروهای حکومتی گذاشت.

100%

آخرین لحظات سقوط قندهار

روح‌الله خان‌زاده، والی وقت قندهار که در اوایل سال ۲۰۲۱ از سوی رئیس‌جمهور اشرف غنی تعیین شده بود، پیش‌تر گفته بود که قندهار را به طالبان واگذار نخواهد کرد. اما با پیشروی گسترده طالبان، بخش زیادی از نیروهای دولتی به ساختمان ولایت عقب‌نشینی کردند. بر اساس گزارش‌ها، پس از مشورت با بزرگان قومی، علمای دینی و تاجران، تصمیم گرفته شد قندهار برای جلوگیری از خون‌ریزی بیشتر به طالبان تسلیم شود.

رهبری عملیات تصرف قندهار را یوسف وفا، از چهره‌های قدرتمند طالبان و والی فعلی این گروه برای ولایت بلخ، بر عهده داشت. در نهایت، روح‌الله خان‌زاده شهر را به نمایندگان طالبان واگذار کرد. بخشی از نیروهای دولتی از شهر خارج شدند و شماری دیگر در برابر دریافت تضمین امنیتی، سلاح‌های خود را زمین گذاشتند.

با وجود سقوط شهر، میدان هوایی قندهار برای چند روز دیگر در اختیار نیروهای دولتی باقی ماند و بخشی از نیروهای مستقر در آن بعداً از راه هوا منتقل شدند. سقوط قندهار اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا این شهر هم دومین شهر بزرگ افغانستان و هم زادگاه و مرکز تاریخی جنبش طالبان محسوب می‌شود.

سقوط لشکرگاه، مرکز هلمند

تنها چند ساعت پس از سقوط قندهار، مرحله نهایی نبرد در هلمند نیز آغاز شد. لشکرگاه که هفته‌ها زیر فشار طالبان قرار داشت، در ۲۲ اسد سقوط کرد و طالبان کنترل بخش‌های مهم شهر را به دست گرفتند. با خروج برخی مقام‌های ارشد امنیتی و فروپاشی آخرین مقاومت‌ها، لشکرگاه نیز به دست طالبان افتاد.

سقوط هلمند از این جهت مهم بود که این ولایت در طول سال‌های جنگ یکی از اصلی‌ترین میدان‌های نبرد میان طالبان، نیروهای افغان و نیروهای خارجی به شمار می‌رفت.

گزارش طاهر قادری «پنج سالگی سقوط قندهار؛ پایتخت غیر رسمی طالبان چه وضعیتی دارد؟» را اینجا بشنوید.

۲۲ اسد؛ روند سقوط گسترش یافت
۱۳آگست یا ۲۲ اسد تنها روز سقوط قندهار و هلمند نبود بلکه در همین روز، طالبان در دیگر نقاط افغانستان نیز به پیشروی‌های سریع خود ادامه دادند. بر اساس گزارش‌ها، در این روز ولایت‌های غور (شهر فیروزکوه)، لوگر، زابل و ارزگان نیز سقوط کردند و مرکز ولایت غور بدون درگیری گسترده به طالبان واگذار شد.

در ولایت لوگر، نیروهای افغان مقاومت کردند؛ اما در نهایت شهر پل‌علم سقوط کرد. در زابل و ارزگان نیز نیروهای محلی پس از وخیم شدن اوضاع، عقب‌نشینی کردند.

مراحل پایانی سقوط نظام جمهوری

سقوط قندهار، هلمند و دیگر ولایت‌های مهم، نشان‌دهنده فروپاشی سریع خطوط دفاعی نظام جمهوری افغانستان بود. تا ۱۳ آگست طالبان مراکز ۱۸ ولایت از ۳۴ ولایت افغانستان را تصرف کرده بودند و حضور خود را در بیش از نیمی از خاک کشور گسترش داده بودند.سقوط پی‌درپی ولایت‌ها، مسیر طالبان به سوی کابل را بیش از پیش هموار ساخت.