فرانسه: در مورد حقوق زنان افغان با کسی مصالحه نمیکنیم
ایزابل روم، سفیر ویژه فرانسه در امور حقوق بشر، گفت وضعیت زنان و دختران افغانستان پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت باید همچنان در اولویت جامعه جهانی باقی بماند.
ایزابل روم، سفیر ویژه فرانسه در امور حقوق بشر، گفت وضعیت زنان و دختران افغانستان پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت باید همچنان در اولویت جامعه جهانی باقی بماند.
خانم روم روز دوشنبه در نشستی درباره وضعیت زنان افغانستان در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل گفت که فرانسه نقض نظاممند حقوق زنان و دختران از سوی طالبان را محکوم میکند و تاکید کرد: «ما در مورد حقوق دختران و زنان افغان به هیچ وجه مصالحه نمیکنیم.»
روم قانون امر به معروف طالبان را نمونه دیگری از «حمله نظاممند به حقوق زنان و دختران» خواند و گفت که فرانسه تلاش خواهد کرد حقوق زنان در قطعنامههای مربوط به افغانستان در سازمان ملل بهطور مشخص بازتاب یابد.
نماینده ویژه فرانسه افزود که کشورش همراه با پنج کشور دیگر، وضعیت حقوق زنان و دختران افغانستان را به دادگاه کیفری بینالمللی ارجاع داده است.
او گفت که فرانسه از ایجاد سازوکار تحقیقاتی برای افغانستان در شورای حقوق بشر حمایت کرده و به پشتیبانی از فعالیت آن ادامه خواهد داد. به گفته او، هدف این سازوکار «دستیابی به حقیقت و عدالت و مبارزه با مصونیت از مجازات» است.
او افزود: «در میان انبوه خبرهای تکاندهندهای که هر روز با آن روبهرو میشویم، نباید وضعیت دشوار زنان افغان را فراموش کنیم.»
روم از جامعه جهانی خواست نقض حقوق زنان افغان را افشا کند و عاملان آن را پاسخگو قرار دهد.
او در پایان گفت: «حقوق زنان هرگز نباید موضوعی ثانوی یا مشروط باشد. حقوق زنان بخشی جداییناپذیر از یک نظم بینالمللی عادلانه، باثبات و پایدار است.»
نصیر احمد فایق، نماینده افغانستان در سازمان ملل، گفت که طالبان تنها یکی از طرفهای سیاسی افغانستان است و نمیتواند بهتنهایی نماینده تنوع جامعه و خواستهای مردم این کشور باشد.
او تاکید کرد که جامعه جهانی باید نگاه خود به زنان افغانستان را تغییر دهد و آنان را نه فقط قربانی، بلکه بخشی از نیروهای سیاسی و تصمیمگیرندگان آینده کشور بداند.
فایق روز دوشنبه در نشستی با محور «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل گفت که پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، افغانستان همچنان با بحرانهای عمیق سیاسی، بشری، اقتصادی، اجتماعی و حقوق بشری روبهرو است.
او گفت که با وجود ادامه تلاشهای دیپلوماتیک در چارچوب سازوکارهای مختلف بینالمللی، هنوز راهحل سیاسی «پایدار، عادلانه و فراگیر» برای افغانستان به دست نیامده است.
نماینده افغانستان در سازمان ملل تاکید کرد که زنان باید بهطور مستقیم و معنادار در هر روند سیاسی آینده درباره افغانستان حضور داشته باشند. او گفت: «زنان افغانستان نباید فقط قربانیانی دیده شوند که به حمایت نیاز دارند. آنان بازیگران سیاسی و رهبران جامعهاند.»
فایق افزود که مشارکت زنان نباید به حضور نمادین یا مشورتهای جدا از روند اصلی سیاسی محدود شود. به گفته او، اگر افغانستان قرار است از وضعیت کنونی عبور کند، زنان باید «در همان میز تصمیمگیری حضور داشته باشند؛ جایی که تصمیمها گرفته میشوند.»
او همچنین بر ضرورت یافتن یک راهحل سیاسی جامع و پایدار تاکید کرد و گفت که عدالت، پاسخگویی، بهرسمیتشناختن قربانیان، گفتوگو و آشتی ملی باید در کنار یکدیگر دنبال شوند.
فایق گفت: «اگر نیمی از جمعیت کنار گذاشته شود، هیچ مصالحهای نمیتواند معتبر و قابل اعتماد باشد.»
او افزود که بدون عدالت و پاسخگویی نیز نمیتوان به یک راهحل سیاسی پایدار رسید و صلح زمانی دوام خواهد داشت که مردم افغانستان در تعیین آینده سیاسی کشور خود نقش واقعی داشته باشند.
نماینده افغانستان در سازمان ملل همچنین پرسید که چگونه میتوان زنان افغان را بهعنوان «بازیگران سیاسی، نه ناظران» وارد روندهای سیاسی کرد و چگونه میتوان دیدگاههای قربانیان، جامعه مدنی و گروههای مختلف سیاسی، قومی و مذهبی را در آینده سیاسی افغانستان بازتاب داد.
فایق گفت که کشورهای عضو سازمان ملل و شرکای منطقهای باید برای فراهم کردن زمینه یک روند سیاسی «فراگیر، افغانستانمحور و به رهبری افغانها» کمک کنند.
او تاکید کرد: «آینده افغانستان در نهایت باید توسط مردم افغانستان تعیین شود.»
فایق همچنین گفت که هیچ توافق سیاسیای که با حذف، اجبار و ایجاد ترس شکل گرفته باشد، پایدار نخواهد بود. به گفته او، روندهای بینالمللی درباره افغانستان نیز بدون مشارکت افغانها، بهویژه زنان، نمیتواند اعتبار لازم را داشته باشد.
کنشگران زن افغان در نشستی در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد از کشورهای جهان خواستند که به جای ابراز نگرانی محض و طرح وعدههای تکراری، برای تأمین عدالت، پاسخگویی و مشارکت زنان افغانستان در روندهای سیاسی اقدام عملی کند.
میترا مهران، گیسو یاری و اصیلا وردک، از سخنرانان افغان این نشست، تأکید کردند که زنان افغانستان باید در مرکز هر روند سیاسی درباره آینده این کشور قرار داشته باشند.
میترا مهران، فعال حقوق زن گفت: «ما میدانیم چه چیزهایی برای ما نتیجه داده، چه چیزهایی ناکام بوده و برای آینده افغانستان چه میخواهیم.»
مهران تاکید کرد که هر روند سیاسی که بدون در نظر گرفتن خواستهها و دیدگاههای زنان افغانستان شکل بگیرد، از همان ابتدا با خطر ناکامی روبهرو است.
او همچنین از جامعه جهانی خواست از هرگونه تعامل سیاسی و دیپلوماتیک با طالبان که به عادیسازی روابط یا مشروعیتبخشی به این گروه بینجامد، خودداری کند. مهران گفت: «اگر وارد یک روند سیاسی شویم، اما آپارتاید جنسیتی را به رسمیت نشناسیم، به ریشه مشکل نمیپردازیم و فقط با پیامدهای آن برخورد میکنیم.»
گیسو یاری، فعال حقوق زن نیز گفت که در پنج سال گذشته بیش از ۲۰۰ فرمان، قانون و دستور طالبان بر زندگی زنان و دختران افغانستان اثر گذاشته و محدودیتها تقریباً همه عرصههای زندگی آنان را دربر گرفته است.
او افزود که زنان و دختران در افغانستان با وجود این محدودیتها، به آموزش مخفیانه، سازماندهی، اعتراض، ثبت موارد نقض حقوق بشر و دادخواهی ادامه دادهاند. به گفته او، در همین حال بخشی از جامعه جهانی به سمت عادیسازی روابط با طالبان حرکت کرده است.
یاری گفت: «به جای اینکه از طرف ما صحبت کنید، به ما فرصت بدهید ما صدای خود را به جهان برسانیم.»
او همچنین تاکید کرد که مقاومت زنان افغانستان نباید نادیده گرفته شود و گفت: «اجازه ندهید محرومیت زنان و دختران افغان به یک وضعیت عادی و پذیرفتهشده تبدیل شود.»
اصیلا وردک، فعال حقوق زن و دیپلومات پیشین افغان، نیز با اشاره به پنج سال گذشته گفت: «پنج سال گذشته است. دیگر از ما نپرسید چه کاری میتوانید برای ما انجام دهید. ما بارها گفتهایم چه میخواهیم. اکنون وقت عمل است.»
وردک از سازمان ملل خواست که حضور زنان افغانستان را در همه روندهای سیاسی مربوط به این کشور تضمین کند. او گفت که زنان باید از تعیین دستورکار و تصمیمگیری تا اجرای روندها، نقش واقعی و معنادار داشته باشند.
او همچنین خواستار تقویت سازوکارهای پاسخگویی، حفظ شواهد نقض حقوق بشر، فراهم کردن فرصتهای آموزشی و بورسیه برای زنان و دختران افغان، حمایت از دانشجویان افغان در خارج از کشور و تامین بودجه مستقیم و چندساله برای نهادهای زنمحور افغان شد.
وردک تاکید کرد که اسناد و شواهد نقض حقوق زنان نباید فقط در آرشیفها باقی بماند. او گفت: «شواهد باید به جایی برسند و آنجا عدالت است.»
این فعال حقوق زن همچنین از کشورهای عضو سازمان ملل خواست تعاملهای پراکنده با طالبان را به یک رویکرد هماهنگ چندجانبه تبدیل کنند و معیارهای مشخصی درباره آموزش، اشتغال، آزادی رفتوآمد و مشارکت عمومی زنان تعیین کنند.
سخنرانان این نشست تاکید کردند که وضعیت زنان و دختران افغانستان تنها یک مسئله داخلی نیست، بلکه آزمونی برای میزان پایبندی جامعه جهانی به حقوق بشر، برابری جنسیتی، عدالت و پاسخگویی است.
هلن مکنتی، وزیر امور خارجه ایرلند روز دوشنبه گفت که دولتها درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان به اندازه کافی صحبت کرده و اکنون زمان اقدام عملی است. او در نشستی درباره وضعیت زنان و دختران افغان گفت که تمام حقوق اساسی زنان و دختران در افغانستان سلب شده است.
او گفت: «باید از هر تریبونی که در اختیار داریم، چه سیاسی و چه در عرصههای دیگر، استفاده کنیم؛ نه فقط برای اعلام همبستگی، بلکه برای اقدام در برابر فجایعی که در حال وقوع است.»
وزیر خارجه ایرلند افزود: «بارها گفته شده که تقریباً همه حقوق اساسی زنان و دختران در افغانستان از آنان سلب شده است. درباره این وضعیت به اندازه کافی صحبت کردهایم. اکنون زمان اقدام است.»
او تاکید کرد که زنان افغان باید در مرکز تصمیمگیریها باشد و تجربه نشان داده است که حضور آنان در روندهای تصمیمگیری میتواند به نتایج بهتری منجر شود.
تحریم طالبان
وزیر خارجه ایرلند با اشاره به تحریمهای بینالمللی علیه مقامهای طالبان گفت که کشورش از سازوکارهای سازمان ملل برای جلوگیری از اقداماتی استفاده کرده است که میتوانست زمینه سفر برخی اعضای تحریمشده طالبان را فراهم کند.
او پرسید: «زنان افغان حتی اجازه سفر ندارند. چگونه ممکن است اعضای طالبان که تحت تحریم هستند، اجازه سفر داشته باشند؟»
خانم مکنتی گفت که جامعه جهانی باید موضوع پاسخگویی عاملان نقض حقوق بشر در افغانستان را نیز جدی بگیرد.
او افزود: «ما باید در محافل سیاسی، در میان سناتورها، وزیران و همه کسانی که در موقعیت تصمیمگیری قرار دارند، واکنش نشان دهیم و اقدام کنیم.» او همچنین گفت: «باید بسترهایی ایجاد کنیم تا صدای زنان شنیده شود.»
وزیر خارجه ایرلند افزود که کشورش با پیشنهاد اعزام هیئتهایی برای تعامل با طالبان موافق نیست و چنین اقدامی را در شرایط کنونی گامی به سوی عادیسازی روابط با این گروه میداند. او گفت: «چه چیزی تغییر کرده است؟ چه اتفاقی افتاده که حالا بخواهیم به شیوهای که مطرح شده با طالبان تعامل کنیم؟»
مکنتی افزود: «به هیچ وجه نباید طالبان را به رسمیت بشناسیم.»
او تاکید کرد که ایرلند به جای این کار، باید با شرکای مورد اعتماد در داخل افغانستان همکاری کند تا کمکها و حمایتهای لازم به مردم برسد.
خشمگین بودن کافی نیست
مکنتی گفت که تصاویر و گزارشهای مربوط به وضعیت زنان افغانستان، چه در محافل عمومی و چه در گفتوگوهای خصوصی، باعث خشم و شوک جهان شده است، اما واکنش عاطفی به تنهایی کافی نیست.
او گفت که مقامهای بینالمللی باید برای تغییر وضعیت زنان افغانستان اقدام کنند.
وزیر خارجه ایرلند تاکید کرد که جامعه جهانی باید سازوکارهایی ایجاد کند تا صدای زنان افغان شنیده شود و آنان در تصمیمگیریها درباره آینده کشورشان نقش داشته باشند.
او گفت یکی از مهمترین چالشهای ماههای آینده، یافتن راهی برای پاسخگو کردن عاملان نقض حقوق بشر و تبدیل موضعگیریهای سیاسی به اقدام عملی برای بهبود وضعیت زنان و دختران افغانستان است.
فولکر تورک، کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل، گفت که حقوق زنان و دختران باید در مرکز تعامل جامعه جهانی با طالبان باشد. او افزود که جهان هنوز به اندازه کافی درباره نقض حقوق بشر در افغانستان و پیامدهای آن برای زنان موضع نگرفته است.
تورک این اظهارات را روز دوشنبه در نشستی درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل ابراز داشت.
او گفت: «اگر کشوری تعهدات کاملاً مشخصی داشته باشد و این تعهدات را به آشکارترین شکل نقض کند و در عمل یک نظام آپارتاید جنسیتی ایجاد کرده باشد، این موضوع به مسئلهای در سطح نگرانیهای بینالمللی تبدیل میشود.»
تورک با تاکید بر استفاده از اصطلاح «آپارتاید جنسیتی» افزود: «باید آنچه واقعاً در افغانستان اتفاق میافتد را نشان دهیم و با نام مشخص بیان کنیم.»
او با اشاره به بیش از ۲۰۰ فرمان و دستور طالبان گفت: «نمیتوان نیمی از جمعیت را با دستکم ۲۰۰ فرمان سرکوب کرد؛ فرمانهایی که عملاً انقیاد و سلطه بر زنان و دختران از سوی مقامات بالفعل، یعنی طالبان، را عادیسازی کردهاند و پیامدهای بسیار گستردهای داشتهاند.»
کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل گفت که جامعه جهانی علاوه بر افزایش توجه بینالمللی، باید در نحوه تعامل با افغانستان نیز ثبات و انسجام بیشتری داشته باشد. او گفت: «این تعامل نمیتواند فقط درباره بازگشت پناهجویان باشد. نمیتواند فقط درباره کمکهای بشردوستانه باشد و نمیتواند فقط درباره عادیسازی روابط باشد.»
تورک تاکید کرد که نگاه جامع به حقوق بشر باید بخش جداییناپذیر این گفتوگوها باشد. او افزود: «حقوق بشری زنان و دختران در افغانستان باید در مرکز این بحث قرار گیرد، زیرا این موضوع بر همه ما تاثیر میگذارد.»
تورک گفت که جامعه جهانی نباید برابری جنسیتی را تنها در حد شعار مطرح کند. او افزود: «ما نمیتوانیم صرفاً به برابری جنسیتی در حد شعار و حرف بسنده کنیم، بلکه باید آن را در عمل تحقق ببخشیم.»
«مسیر پاسخگویی و دادخواهی بسیار مهم است»
تورک در بخش دیگری از سخنانش، پاسخگویی عاملان نقض حقوق بشر در افغانستان را از موضوعات اساسی دانست. او گفت: «بدون هیچ تردیدی، مسیر پاسخگویی و دادخواهی بسیار مهم است.»
کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل به قرارهای بازداشت دادگاه کیفری بینالمللی علیه رهبر طالبان و رئیس دادگاه عالی این گروه اشاره کرد. او گفت: «دادگاه کیفری بینالمللی علیه رهبر عالی و رئیس دادگاه عالی طالبان، دو قرار بازداشت صادر کرده است.»
تورک در عین حال از آنچه «تضعیف شدید نظام عدالت کیفری بینالمللی» خواند ابراز نگرانی کرد و به تحریمهای اعمالشده علیه دادگاه کیفری بینالمللی اشاره کرد. او گفت: «من بهشدت نگرانم، زیرا این دادگاه ابزاری است که جامعه جهانی دقیقاً برای چنین مواردی در اختیار دارد.»
تورک ابراز امیدواری کرد افرادی که علیه آنان قرار بازداشت صادر شده است، بازداشت و در برابر عدالت قرار گیرند.
سازوکار مستقل تحقیقاتی برای افغانستان
کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل همچنین بر اهمیت سازوکار مستقل تحقیقاتی برای افغانستان تاکید کرد و گفت که مستندسازی و حفظ شواهد برای پاسخگویی در آینده ضروری است.
او گفت: «باید به مستندسازی، نظارت، گردآوری شواهد و حفظ شواهد ادامه دهیم تا هر سازوکار پاسخگویی که در آینده ایجاد میشود، بتواند بر پایه این شواهد اقدام کند.»
تورک هشدار داد که اگر به یک نظام اجازه داده شود بدون پاسخگویی به اقدامات خود ادامه دهد، جامعه جهانی وارد «مسیر بسیار خطرناکی» خواهد شد.
او گفت: «اگر اجازه دهیم یک کشور با چنین نوعی از نظام، بدون پاسخگویی به اقدامات خود ادامه دهد، وارد یک مسیر بسیار خطرناک میشویم.»
عقبگرد جنسیتی تنها به افغانستان محدود نیست
تورک گفت که بحران حقوق زنان در افغانستان باید در چارچوب گستردهتری از آنچه «عقبگرد جنسیتی» در جهان خواند، دیده شود.
او گفت: «متأسفانه این روند تنها به افغانستان محدود نمیشود. ما شاهد یک عقبگرد گسترده جنسیتی هستیم که بسیار سازمانیافته و بهخوبی تامین مالی میشود، گویی برخی تلاش میکنند عقربههای زمان را به عقب برگردانند.»
او تاکید کرد که جامعه جهانی باید از همان ابتدا در برابر این روند مقاومت کند.
تورک گفت: «افغانستان تقریباً به نمادی از این تلاش تبدیل شده است؛ تلاشی برای اطمینان از اینکه یکی از بزرگترین جنبشهای حقوق بشری، یعنی فمینیسم و رهایی زنان و دختران، تحت هیچ شرایطی به عقب رانده نشود.»
او در پایان گفت که پاسخگویی در افغانستان بخشی از یک مسئله بزرگتر در جهان امروز است.
تورک افزود: «موضوع پاسخگویی در افغانستان در واقع بخشی از یک تصویر بسیار بزرگتر است؛ تصویری از آنچه امروز در جهان تجربه میکنیم.»
ملاله یوسفزی از رهبران جهان خواست زنان و دختران افغانستان را فراموش نکنند و برای پایان دادن به سرکوب آنان اقدام کنند. او گفت که زنان افغان با وجود حذف از زندگی عمومی، همچنان در برابر آنچه «آپارتاید جنسیتی طالبان» خواند، مقاومت میکنند.
یوسفزی روز دوشنبه در نشستی با عنوان «زنان و دختران در افغانستان؛ پنج سال مقاومت، همبستگی و جستوجوی پاسخگویی» که از سوی دولت ایرلند و صندوق ملاله در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد، گفت که پنج سال زندگی زیر محدودیتهای گسترده طالبان، نسلی از دختران افغان را از آینده محروم کرده است.
او گفت که زنان و دختران افغانستان از زندگی عمومی کنار زده شدهاند، اما همچنان در برابر آنچه «نظام سرکوبگر طالبان و آپارتاید جنسیتی» خواند، مقاومت میکنند.
یوسفزی گفت که در گفتوگو با دختران افغان با دانشآموزانی روبهرو شده که در مکتبهای مخفی و زیرزمینی به آموزش ادامه میدهند. به گفته او، یکی از این دختران گفته است که حتی خواندن یک کتاب بهتنهایی در اتاقش را نوعی مقاومت میداند.
یوسفزی افزود: «طالبان تکتک حرکات و بخشهای زندگی آنان را کنترول میکنند.»
طالبان نماینده مردم افغانستان نیست
یوسفزی در پاسخ به آنچه تردید برخی رهبران جهان درباره نحوه برخورد با طالبان خواند، گفت که طالبان نماینده مردم افغانستان نیست و از سوی زنان یا مردان این کشور انتخاب نشده است. او گفت: «طالبان در واقع محصول یا پیامد مداخله غرب است و نماینده مردم افغانستان هم نیست.»
یوسفزی تاکید کرد که بحث «آپارتاید جنسیتی» تنها به بیعدالتی علیه زنان افغان محدود نمیشود و پیامدهای آن مردان، پسران و کل جامعه افغانستان را نیز متاثر میکند. او گفت: «نمیتوانیم آیندهای برای افغانستان تصور کنیم که در آن نیمی از جمعیت از پیشرفت بازداشته شده باشند.»
به گفته یوسفزی، محروم کردن زنان و دختران تنها به آنان آسیب نمیزند، بلکه به کل افغانستان زیان میرساند.
یوسفزی گفت که پنج سال سرکوب زنان و دختران زمان طولانی است و جامعه جهانی نباید اقدام برای حمایت از آنان را بیشتر به تعویق بیندازد.
او از رهبران جهان خواست که در برابر وضعیت زنان افغانستان موضع روشنتری اتخاذ کنند و برای حمایت از آنان دست به اقدام عملی بزنند.
یوسفزی گفت که یکی از اقدامات مهم در سطح سیاسی و حقوق بینالمللی، بهرسمیتشناختن «آپارتاید جنسیتی» و گنجاندن آن در معاهده مربوط به جنایت علیه بشریت است.او افزود که چنین اقدامی نه تنها برای زنان و دختران افغانستان، بلکه برای حفاظت از زنان و دختران در سراسر جهان اهمیت دارد.
به گفته یوسفزی، سکوت در برابر آنچه در افغانستان میگذرد، این پیام را میدهد که زنان و دختران در برابر سرکوب سیستماتیک از حمایت کافی برخوردار نیستند. او گفت: «اگر در برابر سرکوب سیستماتیک و سلطه نهادینهشده بر زنان، هیچ حمایت و حفاظتی نداشته باشیم، برابری جنسیتی معنایی نخواهد داشت.»
طالبان راه دسترسی زنان به عدالت را بسته است
یوسفزی گفت که طالبان با در اختیار داشتن نهادهای امنیتی و قضایی، راههای دسترسی زنان به عدالت را محدود کرده و زنانی را که از قوانین این گروه سرپیچی کنند، مجازات میکند.
یوسفزی گفت که زنان ممکن است به دلیل رفتن به پارک، مراجعه به داکتر، بیرون رفتن از خانه یا تلاش برای تامین هزینههای خانواده با مجازات روبهرو شوند.
یوسفزی تاکید کرد که فعالیت در چنین شرایطی برای زنان افغان آسان نیست و جامعه جهانی نباید تمام بار مبارزه را بر دوش آنان بگذارد.
او گفت: «وقتی به زنان افغان گفته میشود شما مقاوم و شجاع هستید، که واقعاً هم هستند، این پرسش مطرح میشود که چرا همه چیز را به خود آنان واگذار کردهایم؟ چرا باید آنان بهتنهایی همه این کارها را انجام دهند؟»
برنده جایزه صلح نوبل تاکید کرد که «وظیفه ماست که در کنار زنان افغان باشیم»
یوسفزی گفت که جامعه جهانی باید به زنان افغان اطمینان دهد که در کنار آنان ایستاده است.
او با اشاره به تجربه شخصی خود گفت که پس از آنکه به دلیل تلاش برای تحصیل هدف حمله طالبان در پاکستان قرار گرفت، داستانش توجه جهانی را جلب کرد، اما تجربه او استثنایی نیست.
یوسفزی گفت که دختران زیادی در افغانستان، پاکستان و دیگر نقاط جهان میخواهند به مکتب بروند و آیندهای برای خود بسازند، اما با خشونت و سرکوب روبهرو هستند.
او افزود که عاملان این سرکوب از قدرت نهادینهشده و خشونت برای خاموش کردن زنان استفاده میکنند.
یوسفزی گفت: «ما نباید ترسو باشیم و نباید اجازه دهیم چنین وضعیتی ادامه پیدا کند.»
«تعهد به برابری جنسیتی باید در عمل دیده شود»
یوسفزی از حمایت کشورهایی از جمله ایرلند، مکسیکو، ایسلند و اسپانیا از زنان افغان قدردانی کرد، اما گفت که هنوز اقدامات بیشتری لازم است.
او تاکید کرد که تعهد به برابری جنسیتی زمانی معنا پیدا میکند که در برابر سرکوب زنان اقدام عملی صورت گیرد.
یوسفزی همچنین گفت که زنان افغان تنها به تریبون نیاز ندارند، بلکه باید در «اتاقهای تصمیمگیری» حضور داشته باشند، جایی که رهبران جهان درباره آینده افغانستان تصمیم میگیرند.
او گفت: «ما باید بیش از طالبان به زنان افغان اعتماد کنیم.»
یوسفزی تاکید کرد که رهبران جهان نباید روابط با طالبان را عادیسازی کنند یا به این گروه مشروعیت و بهرسمیتشناسی بدهند.
او افزود که زنان افغان باید در تصمیمگیری درباره آینده کشورشان حضور داشته باشند و صدای آنان در مرکز سیاستگذاریهای مربوط به افغانستان قرار گیرد.
ملاله یوسفزی در پایان گفت که زنان افغانستان نباید تنها موضوع بحثهای سیاسی و بینالمللی باشند، بلکه باید خود در تصمیمگیریها حضور داشته باشند.
او گفت: «زنان افغان را وارد کنید. اطمینان حاصل کنید که آنان در اتاقهایی حضور دارند که درباره آیندهشان تصمیم گرفته میشود.»
یوسفزی افزود که پنج سال برای شناخت عملکرد طالبان زمان کافی بوده و جامعه جهانی اکنون باید به جای اتکا به وعدههای این گروه، به صدای زنان افغان توجه کند.
