مقام ایرانی: امسال از قاچاق ۱۸۰ میلیارد تومان در مرز دوغارون جلوگیری شد
حسن رحیمیزاده، مدیرکل گمرک مرزی دوغارون اعلام کرد که از شروع سال تاکنون ۱۸۰ میلیارد تومان پول قاچاق، معادل حدود ۸۴.۴ میلیون افغانی، در این مرز کشف و ضبط شده است. او گفت ۹۰ درصد مبالغ کشف شده مربوط به شهروندان افغانستان بوده است.
این مقام ایرانی روز دوشنبه، ۳۰ سنبله به خبرگزاری دولتی جمهوری اسلامی (ایرنا) گفت که میزان کشف پول قاچاق در مرز دوغارون در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته ۱۵ برابر افزایش یافته است.
حسن رحیمیزاده گفت: «۶۰ درصد از این میزان وجه رایج کشور در بار مسافران خروجی از دوغارون به سمت افغانستان جاسازی شده بود و ۴۰ درصد دیگر آن در ناوگان حملونقل ایرانی و افغانستان کشف شده است.»
مدیرکل گمرک مرزی دوغارون افزود که ۹۰ درصد مبالغ کشفشده از شهروندان افغانستان بهدست آمده است.
او تاکید کرد که ورود و خروج هرگونه کالای قاچاق از گذرگاه رسمی دوغارون ممنوع است و با متخلفان «برابر قانون برخورد جدی» خواهد شد.
این اظهارات درحالی مطرح شده است که بر اساس گزارشی که پیشتر افغانستان اینترنشنال منتشر کرد، روزانه صدها هزار دالر از مسیر هرات به ایران قاچاق میشود.
در بخشی از این گزارش به نقل از منابع معتبر آمده است که ایران از قاچاق دالر به این کشور استقبال میکند.
بازگشت صالح محمد ریگستانی، فرمانده عمومی جبهه مقاومت ملی، به افغانستان برای ادامه جنگ با طالبان، موجی از واکنشها را در میان مردم، مقامهای پیشین، چهرههای سیاسی، فرهنگی و فرماندهان مخالف طالبان برانگیخته است.
جبهه مقاومت ملی روز دوشنبه با نشر ویدیویی اعلام کرد که آقای ریگستانی به افغانستان بازگشته و در کوهپایههای هندوکش حضور دارد. او در این ویدیو گفت که «مقاومت ادامه دارد» و جبهههای دیگری نیز در نقاط مختلف کشور علیه طالبان میجنگند.
در پی انتشار این ویدیو، شماری از چهرههای سیاسی و نظامی مخالف طالبان از این اقدام استقبال کردهاند.
یک روز پس از حضور آقای ریگستانی، احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان، صالح محمد ریگستانی را به حیث فرمانده عمومی عملیاتی ستاد نظامی این جبهه گماشت.
رنگین دادفر سپنتا، وزیر خارجه پیشین افغانستان، با نشر پیامی نوشت: «ریگستانی بر فراز هندوکش!» او ضمن تمجید از بازگشت این فرمانده جبهه مقاومت گفت که هرچند جنگطلب نیست، اما فداکاری او برای «وطن، آزادی و باورهایش» شایسته درود و ستایش است.
امرالله صالح، معاون پیشین ریاست جمهوری افغانستان، نیز حضور ریگستانی در هندوکش را نقطه عطفی در کارنامه او توصیف کرد. او نوشت که اگر تا دیروز ریگستانی به عنوان یک چهره مبارز شناخته میشد، امروز به «نماد شجاعت و فداکاری» تبدیل شده است. صالح حضور او در میدان نبرد را پیامی برای مخالفان طالبان دانست و گفت که اراده، اساس هر مبارزه است.
خالد امیری، یکی از فرماندهان جبهه مقاومت ملی، بازگشت ریگستانی را «مایه افتخار و دلگرمی» نیروهای این جبهه خواند و از او به عنوان سنگرداری یاد کرد که در فراز و نشیبهای سالهای گذشته بر تعهد خود پایدار مانده است.
همزمان، سمیع حامد، شاعر و فعال فرهنگی، در واکنشی کوتاه نوشت که ریگستانی «اهل مبارزه راهبردی» است و تا زمان مناسب فرا نرسد، دست به اقدام نمیزند؛ پیامی که از سوی برخی کاربران به عنوان اشارهای به اهمیت زمانی بازگشت او تعبیر شده است.
آصف آشنا، فعال سیاسی، نیز بازگشت ریگستانی به هندوکش را «سلامی به پیشواز آزادی» خواند. او حضور یک سیاستمدار و فرمانده نظامی باتجربه در صفوف مقاومت را برای مردمی که زیر حاکمیت طالبان زندگی میکنند، «امیدبخش» توصیف کرد و درباره پیامدهای سیاسی و نظامی این تحول برای طالبان و جبهه مقاومت پرسشهایی مطرح کرد.
از سوی دیگر، ظاهر اغبر، سفیر افغانستان در تاجیکستان، بازگشت ریگستانی به سنگرهای هندوکش را «تجلی عشق به میهن و وفاداری به آرمان آزادی» دانست. او این اقدام را الگویی برای آزادیخواهان خواند و گفت که شجاعت و ایستادگی ریگستانی در حافظه تاریخی افغانستان ماندگار خواهد شد.
بازگشت ریگستانی پس از سالها دوری از میدانهای نبرد، در حالی با استقبال شماری از چهرههای ضد طالبان روبهرو شده که جبهه مقاومت ملی آن را نشانه ادامه مبارزه مسلحانه علیه حکومت طالبان عنوان کرده است.
طالبان تاکنون به این اظهارات و حضور دوباره این فرمانده ارشد جبهه مقاومت واکنشی نشان ندادهاند. بازگشت آقای ریگستانی همچنین در شبکههای اجتماعی با واکنشهای گستردهای روبهرو شده است.
شماری از کاربران این اقدام را ادامه راه احمدشاه مسعود و احیای مقاومت ضد طالبان دانسته و از آن استقبال کردهاند. در مقابل، برخی دیگر ابراز نگرانی کرده و گفتهاند که بازگشت فرماندهان مخالف طالبان به میدان نبرد میتواند به تداوم جنگ، افزایش خشونت و قربانی شدن بیشتر افغانها منجر شود. این گروه تأکید کردهاند که افغانستان بیش از چهار دهه جنگ را تجربه کرده و نیازمند راهحلهای سیاسی برای پایان بحران است. در همین حال، بخشی از پیام ویدیویی آقای صالح محمد ریگستانی که در آن از مبارزات زنان افغانستان زیر حاکمیت طالبان قدردانی کرده و به آنان به سبک نظامی ادای سلام کرده بود، با استقبال شماری از فعالان حقوق زنان روبهرو شده است.
ژاله ظفری، فعال حقوق زنان مقیم لندن، در واکنش به بازگشت او به هندوکش نوشت: «وه چه خوب آمدی، صفا کردی... درود فرمانده باوقار! خداوند پشت و پناه تو و همرزمان مبارز و همیشه در سنگرت باشد. راهت سبز و هموار، بازویت توانا، حوصلهات فراخ و شمشیرت بران.»
برخی از فعالان زن نیز حمایت صریح ریگستانی از مبارزات زنان را نشانه همسویی بخشی از جریانهای ضد طالبان با مطالبات زنان برای آزادی، آموزش و مشارکت در زندگی عمومی توصیف کردهاند. نیلاب مبارز، فعال حقوق زنان، با اشاره به پیامدهای جنگ در افغانستان نوشت: «جنگ وحشت است.» او با یادآوری کشته شدن فهیم دشتی و اشاره به رنج خانوادهها و همرزمان احمد شاه مسعود، از جمله احمد مسعود، صالح محمد ریگستانی و امرالله صالح، تأکید کرد که درد و خسارتهای ناشی از جنگ قابل درک است، اما اکنون زمان «انتقام حقوقی» و پیگیری مطالبات از راههای سیاسی و مدنی است، نه گسترش جنگ و ویرانی بیشتر.
برخی از شرکتکنندگان نشستی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل گفتند که کاهش خشونت مسلحانه در افغانستان را نمیتوان صلح دانست، در حالی که زنان از آموزش، سیاست و حیات عمومی کنار گذاشته شدهاند.
آنان گفتند که صلح پایدار بدون مشارکت زنان و جامعه افغانستان ممکن نیست.
این نشست روز دوشنبه با محور «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد.
عادله راز، سفیر پیشین افغانستان در امریکا گفت که پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، ممکن است افغانستان از برخی جهات آرامتر شده باشد، اما کاهش خشونت به معنای صلح نیست.
او گفت: «صلح یعنی بتوانید به مکتب بروید، یعنی آینده داشته باشید و در تصمیمهایی که درباره زندگی و کشور ما گرفته میشود، صدا و نقش داشته باشید.»
فرشته سخی، فعال حقوق زن، نیز وضعیت کنونی افغانستان را نمونهای از «صلح منفی» دانست، وضعیتی که به گفته او، در آن جنگ گسترده متوقف شده، اما مشارکت سیاسی، عدالت و فراگیری وجود ندارد.
سخی گفت: «آنچه در افغانستان رخ میدهد، فقط مربوط به امروز نیست. پیامدهای آن میتواند به نسلهای آینده منتقل شود.»
او هشدار داد که ادامه خشونت و محرومیت زنان میتواند به عادیشدن خشونت در جامعه و خانوادهها و افزایش شکافهای اجتماعی منجر شود..
میترا مهران، فعال حقوق زن، نیز خواستار بهرسمیتشناختن «آپارتاید جنسیتی» در حقوق بینالملل شد و گفت که زنان افغانستان از نخستین دوره حاکمیت طالبان در سال ۱۹۹۶ خواهان بهرسمیتشناختن چنین وضعیتی بودهاند.
مهران گفت: «برای من بهعنوان یک فعال، مسئله فقط پاسخگو کردن طالبان نیست. جامعه بینالمللی نیز باید در برابر تعهدات اخلاقی و حقوقی خود نسبت به زنان افغانستان پاسخگو باشد.»
او گفت که افغانستان به آزمونی برای میزان پایبندی جامعه جهانی به تعهداتش در قبال حقوق زنان تبدیل شده است.
میترا الکوزی، فعال حقوق زن، گفت که محرومیت زنان از سیاست و زندگی عمومی نباید فقط بهعنوان مسئله حقوق زنان دیده شود، بلکه موضوعی سیاسی است که آینده افغانستان را شکل میدهد.
او گفت: «زنان افغان باید بهعنوان طرف سیاسی در گفتوگوهای مربوط به آینده افغانستان حضور داشته باشند.»
الکوزی افزود که حذف سیستماتیک زنان از سیاست و زندگی عمومی فقط نقض حقوق فردی آنان نیست، بلکه تعیین میکند چه کسانی حق دارند در تعریف آینده افغانستان نقش داشته باشند.
مشتاق رحیم، فعال افغان، گفت که تمرکز بیش از حد جامعه جهانی بر طالبان، مشروعیت این گروه و نحوه تعامل با آن، باعث شده است خود جامعه افغانستان کمتر مورد توجه قرار گیرد.
او گفت: «امروز یک ملت و یک جامعه کامل به دلیل تمرکز بیش از حد بر رژیم طالبان نادیده گرفته میشود.»
رحیم افزود که جامعه افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت متوقف نشده و بهویژه نسل جوان همچنان در حال تغییر است، اما با محدودیتهای گسترده در زمینه آموزش، کار و مشارکت اجتماعی روبهرو است.
او هشدار داد که نگاه صرفاً «رژیممحور» به افغانستان، جامعهای را نادیده میگیرد که همزمان با بحران اقتصادی و یکی از بزرگترین بحرانهای بشردوستانه جهان روبهرو است.
ملانی ورویر، سفیر پیشین ایالات متحده در امور زنان در سطح جهان، نیز گفت که تعامل با طالبان با حمایت از مردم افغانستان یکسان نیست.
ورویر گفت: «تعامل با طالبان نباید باعث عادیشدن سرکوب سیستماتیک و حذف نیمی از جمعیت افغانستان شود.»
او افزود که هرگونه تعامل ضروری با طالبان باید بهگونهای انجام شود که به عادیسازی روابط و در نهایت بهرسمیتشناختن این گروه و سیاستهای آن منجر نشود.
ورویر همچنین از برخی دیدارهای اخیر کشورهای اروپایی با طالبان انتقاد کرد و گفت که در این گفتوگوها، جای جامعه افغانستان و بهویژه زنان خالی است.
او درباره گفتوگوهای سازمان ملل با طالبان نیز گفت که زنان افغان از بحثهای مربوط به اقتصاد و تجارت کنار گذاشته شدهاند، در حالی که تصمیمگیری در این حوزهها مستقیماً بر زندگی آنان اثر میگذارد.
کاترین یاکوبسدوتیر، نخستوزیر پیشین ایسلند، گفت که وضعیت زنان و دختران در افغانستان یکی از شدیدترین بحرانهای جنسیتی در جهان است و جامعه جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.
او هشدار داد که عادیشدن وضعیت افغانستان میتواند پیامدهایی فراتر از این کشور داشته باشد و آنچه در افغانستان رخ میدهد، بخشی از روند گستردهتر عقبگرد حقوق زنان در جهان است.
شرکتکنندگان این نشست تاکید کردند که صلح در افغانستان فقط با کاهش جنگ سنجیده نمیشود و بدون آموزش، مشارکت سیاسی، عدالت و حضور زنان در تصمیمگیریها، نمیتوان از صلح پایدار سخن گفت.
نصیر احمد فایق، نماینده افغانستان در سازمان ملل، گفت که طالبان تنها یکی از طرفهای سیاسی افغانستان است و نمیتواند بهتنهایی نماینده تنوع جامعه و خواستهای مردم این کشور باشد.
او تاکید کرد که جامعه جهانی باید نگاه خود به زنان افغانستان را تغییر دهد و آنان را نه فقط قربانی، بلکه بخشی از نیروهای سیاسی و تصمیمگیرندگان آینده کشور بداند.
فایق روز دوشنبه در نشستی با محور «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل گفت که پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، افغانستان همچنان با بحرانهای عمیق سیاسی، بشری، اقتصادی، اجتماعی و حقوق بشری روبهرو است.
او گفت که با وجود ادامه تلاشهای دیپلوماتیک در چارچوب سازوکارهای مختلف بینالمللی، هنوز راهحل سیاسی «پایدار، عادلانه و فراگیر» برای افغانستان به دست نیامده است.
نماینده افغانستان در سازمان ملل تاکید کرد که زنان باید بهطور مستقیم و معنادار در هر روند سیاسی آینده درباره افغانستان حضور داشته باشند. او گفت: «زنان افغانستان نباید فقط قربانیانی دیده شوند که به حمایت نیاز دارند. آنان بازیگران سیاسی و رهبران جامعهاند.»
فایق افزود که مشارکت زنان نباید به حضور نمادین یا مشورتهای جدا از روند اصلی سیاسی محدود شود. به گفته او، اگر افغانستان قرار است از وضعیت کنونی عبور کند، زنان باید «در همان میز تصمیمگیری حضور داشته باشند؛ جایی که تصمیمها گرفته میشوند.»
او همچنین بر ضرورت یافتن یک راهحل سیاسی جامع و پایدار تاکید کرد و گفت که عدالت، پاسخگویی، بهرسمیتشناختن قربانیان، گفتوگو و آشتی ملی باید در کنار یکدیگر دنبال شوند.
فایق گفت: «اگر نیمی از جمعیت کنار گذاشته شود، هیچ مصالحهای نمیتواند معتبر و قابل اعتماد باشد.»
او افزود که بدون عدالت و پاسخگویی نیز نمیتوان به یک راهحل سیاسی پایدار رسید و صلح زمانی دوام خواهد داشت که مردم افغانستان در تعیین آینده سیاسی کشور خود نقش واقعی داشته باشند.
نماینده افغانستان در سازمان ملل همچنین پرسید که چگونه میتوان زنان افغان را بهعنوان «بازیگران سیاسی، نه ناظران» وارد روندهای سیاسی کرد و چگونه میتوان دیدگاههای قربانیان، جامعه مدنی و گروههای مختلف سیاسی، قومی و مذهبی را در آینده سیاسی افغانستان بازتاب داد.
فایق گفت که کشورهای عضو سازمان ملل و شرکای منطقهای باید برای فراهم کردن زمینه یک روند سیاسی «فراگیر، افغانستانمحور و به رهبری افغانها» کمک کنند.
او تاکید کرد: «آینده افغانستان در نهایت باید توسط مردم افغانستان تعیین شود.»
فایق همچنین گفت که هیچ توافق سیاسیای که با حذف، اجبار و ایجاد ترس شکل گرفته باشد، پایدار نخواهد بود. به گفته او، روندهای بینالمللی درباره افغانستان نیز بدون مشارکت افغانها، بهویژه زنان، نمیتواند اعتبار لازم را داشته باشد.
کنشگران زن افغان در نشستی در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد از کشورهای جهان خواستند که به جای ابراز نگرانی محض و طرح وعدههای تکراری، برای تأمین عدالت، پاسخگویی و مشارکت زنان افغانستان در روندهای سیاسی اقدام عملی کند.
میترا مهران، گیسو یاری و اصیلا وردک، از سخنرانان افغان این نشست، تأکید کردند که زنان افغانستان باید در مرکز هر روند سیاسی درباره آینده این کشور قرار داشته باشند.
میترا مهران، فعال حقوق زن گفت: «ما میدانیم چه چیزهایی برای ما نتیجه داده، چه چیزهایی ناکام بوده و برای آینده افغانستان چه میخواهیم.»
مهران تاکید کرد که هر روند سیاسی که بدون در نظر گرفتن خواستهها و دیدگاههای زنان افغانستان شکل بگیرد، از همان ابتدا با خطر ناکامی روبهرو است.
او همچنین از جامعه جهانی خواست از هرگونه تعامل سیاسی و دیپلوماتیک با طالبان که به عادیسازی روابط یا مشروعیتبخشی به این گروه بینجامد، خودداری کند. مهران گفت: «اگر وارد یک روند سیاسی شویم، اما آپارتاید جنسیتی را به رسمیت نشناسیم، به ریشه مشکل نمیپردازیم و فقط با پیامدهای آن برخورد میکنیم.»
گیسو یاری، فعال حقوق زن نیز گفت که در پنج سال گذشته بیش از ۲۰۰ فرمان، قانون و دستور طالبان بر زندگی زنان و دختران افغانستان اثر گذاشته و محدودیتها تقریباً همه عرصههای زندگی آنان را دربر گرفته است.
او افزود که زنان و دختران در افغانستان با وجود این محدودیتها، به آموزش مخفیانه، سازماندهی، اعتراض، ثبت موارد نقض حقوق بشر و دادخواهی ادامه دادهاند. به گفته او، در همین حال بخشی از جامعه جهانی به سمت عادیسازی روابط با طالبان حرکت کرده است.
یاری گفت: «به جای اینکه از طرف ما صحبت کنید، به ما فرصت بدهید ما صدای خود را به جهان برسانیم.»
او همچنین تاکید کرد که مقاومت زنان افغانستان نباید نادیده گرفته شود و گفت: «اجازه ندهید محرومیت زنان و دختران افغان به یک وضعیت عادی و پذیرفتهشده تبدیل شود.»
اصیلا وردک، فعال حقوق زن و دیپلومات پیشین افغان، نیز با اشاره به پنج سال گذشته گفت: «پنج سال گذشته است. دیگر از ما نپرسید چه کاری میتوانید برای ما انجام دهید. ما بارها گفتهایم چه میخواهیم. اکنون وقت عمل است.»
وردک از سازمان ملل خواست که حضور زنان افغانستان را در همه روندهای سیاسی مربوط به این کشور تضمین کند. او گفت که زنان باید از تعیین دستورکار و تصمیمگیری تا اجرای روندها، نقش واقعی و معنادار داشته باشند.
او همچنین خواستار تقویت سازوکارهای پاسخگویی، حفظ شواهد نقض حقوق بشر، فراهم کردن فرصتهای آموزشی و بورسیه برای زنان و دختران افغان، حمایت از دانشجویان افغان در خارج از کشور و تامین بودجه مستقیم و چندساله برای نهادهای زنمحور افغان شد.
وردک تاکید کرد که اسناد و شواهد نقض حقوق زنان نباید فقط در آرشیفها باقی بماند. او گفت: «شواهد باید به جایی برسند و آنجا عدالت است.»
این فعال حقوق زن همچنین از کشورهای عضو سازمان ملل خواست تعاملهای پراکنده با طالبان را به یک رویکرد هماهنگ چندجانبه تبدیل کنند و معیارهای مشخصی درباره آموزش، اشتغال، آزادی رفتوآمد و مشارکت عمومی زنان تعیین کنند.
سخنرانان این نشست تاکید کردند که وضعیت زنان و دختران افغانستان تنها یک مسئله داخلی نیست، بلکه آزمونی برای میزان پایبندی جامعه جهانی به حقوق بشر، برابری جنسیتی، عدالت و پاسخگویی است.
هلن مکنتی، وزیر امور خارجه ایرلند روز دوشنبه گفت که دولتها درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان به اندازه کافی صحبت کرده و اکنون زمان اقدام عملی است.
او در نشستی درباره وضعیت زنان و دختران افغان گفت که تمام حقوق اساسی زنان و دختران در افغانستان سلب شده است.
او گفت: «باید از هر تریبونی که در اختیار داریم، چه سیاسی و چه در عرصههای دیگر، استفاده کنیم؛ نه فقط برای اعلام همبستگی، بلکه برای اقدام در برابر فجایعی که در حال وقوع است.»
وزیر خارجه ایرلند افزود: «بارها گفته شده که تقریباً همه حقوق اساسی زنان و دختران در افغانستان از آنان سلب شده است. درباره این وضعیت به اندازه کافی صحبت کردهایم. اکنون زمان اقدام است.»
او تاکید کرد که زنان افغان باید در مرکز تصمیمگیریها باشد و تجربه نشان داده است که حضور آنان در روندهای تصمیمگیری میتواند به نتایج بهتری منجر شود.
تحریم طالبان
وزیر خارجه ایرلند با اشاره به تحریمهای بینالمللی علیه مقامهای طالبان گفت که کشورش از سازوکارهای سازمان ملل برای جلوگیری از اقداماتی استفاده کرده است که میتوانست زمینه سفر برخی اعضای تحریمشده طالبان را فراهم کند.
او پرسید: «زنان افغان حتی اجازه سفر ندارند. چگونه ممکن است اعضای طالبان که تحت تحریم هستند، اجازه سفر داشته باشند؟»
خانم مکنتی گفت که جامعه جهانی باید موضوع پاسخگویی عاملان نقض حقوق بشر در افغانستان را نیز جدی بگیرد.
او افزود: «ما باید در محافل سیاسی، در میان سناتورها، وزیران و همه کسانی که در موقعیت تصمیمگیری قرار دارند، واکنش نشان دهیم و اقدام کنیم.» او همچنین گفت: «باید بسترهایی ایجاد کنیم تا صدای زنان شنیده شود.»
وزیر خارجه ایرلند افزود که کشورش با پیشنهاد اعزام هیئتهایی برای تعامل با طالبان موافق نیست و چنین اقدامی را در شرایط کنونی گامی به سوی عادیسازی روابط با این گروه میداند. او گفت: «چه چیزی تغییر کرده است؟ چه اتفاقی افتاده که حالا بخواهیم به شیوهای که مطرح شده با طالبان تعامل کنیم؟»
مکنتی افزود: «به هیچ وجه نباید طالبان را به رسمیت بشناسیم.»
او تاکید کرد که ایرلند به جای این کار، باید با شرکای مورد اعتماد در داخل افغانستان همکاری کند تا کمکها و حمایتهای لازم به مردم برسد.
خشمگین بودن کافی نیست
مکنتی گفت که تصاویر و گزارشهای مربوط به وضعیت زنان افغانستان، چه در محافل عمومی و چه در گفتوگوهای خصوصی، باعث خشم و شوک جهان شده است، اما واکنش عاطفی به تنهایی کافی نیست.
او گفت که مقامهای بینالمللی باید برای تغییر وضعیت زنان افغانستان اقدام کنند.
وزیر خارجه ایرلند تاکید کرد که جامعه جهانی باید سازوکارهایی ایجاد کند تا صدای زنان افغان شنیده شود و آنان در تصمیمگیریها درباره آینده کشورشان نقش داشته باشند.
او گفت یکی از مهمترین چالشهای ماههای آینده، یافتن راهی برای پاسخگو کردن عاملان نقض حقوق بشر و تبدیل موضعگیریهای سیاسی به اقدام عملی برای بهبود وضعیت زنان و دختران افغانستان است.