روند سبز از حمله به نیروهای طالبان در پنجشیر و کاپیسا خبر داد

برخی مالکان و باشندگان شهرک امید سبز روز سه‌شنبه به افغانستان اینترنشنال گفتند که در یک هفته گذشته، ماموران وزارت عدلیه طالبان خانه‌های شماری از مالکان مقیم خارج از افغانستان را بررسی و در مواردی مهر و قفل کرده‌اند. به گفته منابع، خانواده‌های برخی از این مالکان که در داخل افغانستان زندگی می‌کنند نیز برای تخلیه خانه‌ها تحت فشار قرار گرفته‌اند.

یکی از باشندگان شهرک گفت که در یک هفته گذشته دست‌کم سه بار خانه‌های مردم از سوی افراد وزارت عدلیه بررسی شده و خانه‌هایی که مالکان‌شان در محل حضور نداشته‌اند، قفل شده‌اند.

به گفته یکی از منابع، چند روز پیش به خانواده‌های ساکن در شماری از این خانه‌ها دستور داده شده است وسایل‌شان را بیرون کنند و خانه‌ها را به ماموران طالبان تحویل دهند.

منابع همچنین مدعی‌اند که در یکی از موارد، افراد طالبان با حضور پولیس زن وارد یک خانه شده و خانواده ساکن در آن را بیرون کرده‌اند.

یکی از مالکان شهرک گفت که خانه او نیز گرفته شده است. او افزود: «حتی اگر پدر، مادر، برادر و خواهر در خانه باشند، آنها را بیرون می‌کنند.» به گفته او، به خانواده‌اش گفته شده است که این خانه‌ها «به کسان دیگری توزیع می‌شود.»

منابع محلی همچنین می‌گویند که وزارت عدلیه طالبان اسناد مربوط به شهرک را از دفتر وابسته به حاجی غلام‌نبی، مسئول شهرک، به دست آورده و از آن برای شناسایی خانه‌ها و دریافت کرایه استفاده می‌کند.

این اقدامات در ادامه روندی انجام می‌شود که وزارت عدلیه طالبان پیشتر در چارچوب آن به باشندگان شهرک امید سبز دستور داده بود خانه‌های‌شان را تخلیه کنند و کرایه را به مالکان نپردازند. طالبان همچنین شماری از دفاتر رهنمای معاملات در این شهرک را قفل کرده بود.

منابع محلی در ماه‌های گذشته گفته بودند که ماموران وزارت عدلیه خانه‌های خالی را شناسایی کرده و در برخی موارد کنترول آنها را در دست گرفته‌اند.

به گفته منابع، به شماری از کرایه‌نشینان نیز گفته شده است که از این پس کرایه خانه را به جای مالک، به حساب تعیین‌شده از سوی طالبان پرداخت کنند.

وزارت عدلیه طالبان در ششم ثور اعلام کرد که محکمه اختصاصی رسیدگی به قضایای زمین‌های غصب‌شده دولتی، بیش از ۱۵۰۷ جریب زمین شهرک امید سبز را «امارتی» تشخیص داده است.

این وزارت گفته بود که زمین‌های یادشده در پنج قطعه کادستری به نام دولت ثبت بوده و به اشخاص حقیقی یا حکمی انتقال نیافته است.

وزارت عدلیه در ۱۲ اسد بار دیگر اعلام کرد که این فیصله نهایی است و کمیسیون جلوگیری از غصب زمین مکلف به اجرای آن است.

محمدنبی خلیلی، مالک شهرک، این تصمیم را رد کرده و گفته است که شهرک بر اساس قباله‌های شرعی، اسناد رسمی مالکیت و مجوزهای قانونی ساخته شده است. او خواستار بررسی بی‌طرفانه این پرونده شده است.

شماری از باشندگان شهرک نیز می‌گویند که برای خانه‌های‌شان قباله و اسناد مالکیت دارند و خواهان بررسی دوباره این اسناد هستند.

شهرک امید سبز در نواحی ششم و سیزدهم کابل قرار دارد و حدود ۱۵۰۰ جریب زمین را دربر می‌گیرد. این شهرک از مناطق بزرگ مسکونی غرب کابل است و بیشتر باشندگان آن را عمدتاً هزاره‌ها تشکیل می‌دهند.

دو مقام امریکایی به اسوشیتدپرس گفتند که مارکو روبیو، وزیر خارجه امریکا، قرار است ماندن افغان‌ها در اردوگاه السیلیه را برای ۹ ماه دیگر تمدید کند. قرار بود این مرکز روز چهارشنبه، هشتم میزان بسته شود.

در حال حاضر یک هزار و ۳۹ پناهجو افغان در این اردوگاه به سر می‌برند و در انتظار انتقال به امریکا هستند. بخشی از آنان در سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ به عنوان مترجم یا در بخش‌های دیگر با نیروهای امریکایی کار کردند و شماری دیگر اعضای خانواده نظامیان امریکایی هستند.

براساس آمار سازمان «افغان‌ایوک»، بیش از ۷۰ درصد ساکنان اردوگاه را زنان و کودکان تشکیل می‌دهند.

تمدید فعالیت اردوگاه به این معنا نیست که سرنوشت این افغان‌ها روشن شده است. حکومت امریکا همچنان در تلاش است کشورهایی را پیدا کند که حاضر به پذیرش آنان باشند. مارکو روبیو در ماه جون به کانگرس گفته بود که واشنگتن در این باره با چند کشور گفت‌وگو می‌کند.

پیشتر نام جمهوری دموکراتیک کنگو نیز به عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی برای انتقال شماری از این افغان‌ها مطرح شده بود.

وزارت خارجه امریکا گفته است که می‌کوشد برای این افراد راه‌حلی پیدا کند تا بتوانند در خارج از افغانستان زندگی تازه‌ای آغاز کنند. این وزارت افزوده است که در ۹ ماه آینده نیز تلاش برای انتقال داوطلبانه ساکنان اردوگاه السیلیه ادامه خواهد یافت.

با این حال، احتمال انتقال این افراد به امریکا بسیار اندک به نظر می‌رسد. دونالد ترامپ پس از بازگشت به کاخ سفید، برنامه اسکان مجدد افغان‌ها را که در دوره جو بایدن راه‌اندازی شده بود، متوقف کرد. حکومت ترامپ همچنان سفر شهروندان افغانستان به امریکا را ممنوع کرده است.

به گفته سازمان افغان‌ایواک، از اکتوبر ۲۰۲۵ تاکنون تنها پنج افغان از طریق برنامه‌های پذیرش پناهجویان وارد امریکا شده‌اند.

شان وندایور، رئیس افغان‌ایواک، تمدید فعالیت اردوگاه را برای ساکنان آن یک خبر مثبت دانسته است. به گفته او، این تصمیم دست‌کم نگرانی از بازگرداندن فوری آنان به افغانستان را کاهش می‌دهد. با این حال، وندایور تاکید کرده است که برای حل این بحران باید یک راه‌حل دایمی پیدا شود.

فعالان حامی انتقال افغان‌ها به امریکا هشدار داده‌اند که اگر کشور دیگری حاضر به پذیرش این افراد نشود، بازگشت آنان به افغانستان می‌تواند خطرناک باشد. بسیاری از ساکنان اردوگاه به دلیل همکاری گذشته‌شان با نیروهای امریکایی، ممکن است در صورت بازگشت با تهدید طالبان روبه‌رو شوند.

این مرکز از طالبان خواست خبرنگار آوا را فورا آزاد کرده و این خبرگزاری را دوباره بازگشایی کند.

منابع روز دوشنبه به افغانستان اینترنشنال گفتند که ماموران طالبان مرکز فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی «تبیان» و دفتر خبرگزاری آوا را در غرب کابل بسته است و شماری از مسئولان و کارمندان این نهاد فرهنگی و رسانه‌ای را نیز بازداشت کرده‌اند.

به گفته منابع، سید عبدالعظیم مجاهدزاده، سید گل‌آقا مصطفوی و سید حسین محسنی از جمله افراد بازداشت‌شده‌ و شماری دیگر از کارکنان این مرکز نیز موفق به فرار شده‌اند.

• 

  طالبان یک مرکز فرهنگی را در غرب کابل بست و شماری از افراد را بازداشت کرد

منابع به مرکز خبرنگاران افغانستان نیز گفته‌اند که ضامن علی چاوشی، خبرنگار آوا، و پنج کارمند مرکز تبیان که از سوی وزارت عدلیه احضار شده بودند، سوم میزان پس از حضور در ساختمان این وزارت در کابل بازداشت شدند.

طالبان تاکنون درباره دلیل بستن دفتر آوا و بازداشت خبرنگار و کارکنان این رسانه و مرکز تبیان توضیحی ارائه نکرده‌ است. این رسانه و مرکز به جمهوری اسلامی نزدیک بود و از اداره طالبان حمایت می‌کرد.

مرکز فرهنگی و اجتماعی تبیان در سال ۱۳۷۰ خورشیدی تأسیس شد و بیش از سه دهه در زمینه‌های فرهنگی، آموزشی و رسانه‌ای فعالیت کرده است. خبرگزاری صدای افغان (آوا) نیز از دل فعالیت‌های رسانه‌ای این مرکز شکل گرفته است.

مرکز تبیان و خبرگزاری آوا در ۷ جدی ۱۳۹۶ هدف یک حمله انتحاری قرار گرفتند. این حمله هنگام برگزاری یک نشست در محل فعالیت این دو نهاد در کابل رخ داد و در پی آن ده‌ها نفر کشته و زخمی شدند. گروه داعش مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت.

مرکز خبرنگاران افغانستان می‌گوید این اقدام در ادامه برخورد طالبان با رسانه‌هایی صورت گرفته است که این گروه آنها را وابسته به احزاب یا جریان‌های سیاسی می‌داند.

وزارت عدلیه طالبان در ۵ اسد نیز رادیو صدای اصلاح را بست و در ۲ سرطان، شماری از کارکنان تلویزیون تمدن را بازداشت کرد.

• 

  طالبان نشرات رادیو «صدای اصلاح» را متوقف کرد

مرکز خبرنگاران افغانستان گفته است: «بسته‌شدن آوا و بازداشت ضامن علی چاوشی، تازه‌ترین تشدید در سرکوب سیستماتیک رسانه‌های مستقل از سوی طالبان است.»

مرکز خبرنگاران افغانستان می‌گوید طالبان از زمان بازگشت به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر رسانه‌ها اعمال کرده‌است. این مرکز بازداشت و زندانی‌شدن نزدیک به ۳۰۰ خبرنگار و کارمند رسانه‌ای را مستند کرده و می‌گوید ده‌ها رسانه نیز در پی اتهام‌ها یا افزایش محدودیت‌ها تعطیل شده‌اند.

او گفت: «بزرگ‌ترین مشکل مجاهدین این بود که آمرین و رهبران زیادی داشتند. در جامعه اسلامی باید یک رهبر وجود داشته باشد تا همه از او پیروی کنند.»

نورالله نوری افزود که تعدد رهبران باعث اختلافات گسترده، خون‌ریزی و کشته شدن هزاران نفر شد.

مقامات طالبان در این نشست با انتقاد از رهبران مجاهدین گفتند که تعدد رهبران پس از سقوط حکومت کمونیستی افغانستان، کشور را به جنگ داخلی کشاند. آنان مدعی شدند که همین اختلافات زمینه ظهور طالبان و شکل‌گیری «امارت اسلامی» را فراهم کرد.

شماری از مقام‌های طالبان روز دوشنبه در مراسمی به مناسبت ششم میزان، سالروز تسلط دور نخست این گروه بر کابل، از حاکمیت اول طالبان تجلیل کردند و در سخنرانی‌های خود، رهبران و گروه‌های مجاهدین را مسئول جنگ‌های داخلی دهه هفتاد خورشیدی دانستند.

پس از سقوط حکومت مورد حمایت شوروی به رهبری نجیب‌الله در سال ۱۹۹۲، گروه‌های مختلف مجاهدین وارد کابل شدند. اما اختلاف میان احزاب جهادی بر سر تقسیم قدرت، پایتخت را به صحنه جنگ‌های خونین داخلی تبدیل کرد؛ جنگ‌هایی که هزاران کشته و زخمی برجا گذاشت و بخش‌هایی از کابل را ویران کرد.

وزیر سرحدات طالبان گفت که پس از ورود مجاهدین به کابل، جنگ‌های داخلی آغاز شد و در برخی ولایت‌ها چندین نفر هم‌زمان خود را والی یا مسئول حکومت می‌دانستند.

او تاکید کرد که در پی این بحران‌ها، ملا محمد عمر، بنیان‌گذار طالبان، تصمیم گرفت برای پایان دادن به آنچه او «شر و فساد» خواند، تحریک طالبان را ایجاد کند.

ملا خیرالله خیرخواه، والی طالبان در میدان وردک، نیز در این مراسم گفت که فراموش کردن مبارزات طالبان در دهه هفتاد «جفا» خواهد بود. او مدعی شد که افغانستان در آن زمان بر مبنای قوم، منطقه و مذهب تقسیم شده بود و مردم از جنگ‌های داخلی خسته شده بودند.

خیرخواه افزود که طالبان از مدارس دینی سربرآوردند و با شعار پایان دادن به جنگ‌های داخلی و تأمین امنیت وارد میدان شدند. او همچنین گروه‌های مجاهدین را مسئول پامال شدن «عزت، مال و سرزمین مردم» در دوران جنگ‌های داخلی دانست.

محمد محسن هاشمی، معاون ریاست نظارت و تعقیب فرامین و احکام طالبان، نیز گفت که این گروه برای از بین بردن اختلافات داخلی به وجود آمد. او مدعی شد که تفرقه‌افکنان همواره در صفوف طالبان ناکام بوده‌اند و این گروه توانسته وحدت داخلی خود را حفظ کند.

عبدالغیاث قانع، از مقام‌های حکومت نخست طالبان، نیز در این نشست گفت که حفاظت از نظام کنونی طالبان «همانند جهاد فرض است.»

طالبان در این مراسم بار دیگر از جنگ‌های داخلی دهه هفتاد به عنوان یکی از دلایل اصلی ظهور خود یاد کردند.

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان با یکی از شدیدترین بحران‌های تأمین مالی در تاریخ خود روبه‌روست و در پی کاهش کمک‌ها از سوی امریکا و دیگر کشورها، با کسری بودجه پنج میلیارد و ۷۸۹ میلیون دالر مواجه شده است.

بر اساس گزارش تازه این نهاد، منابع مالی در دسترس آن از سال ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ حدود ۲۴ درصد کاهش یافته و تا ماه جون تنها ۳۲ درصد از هشت میلیارد و ۵۰۵ میلیون دالر بودجه مورد نیاز برای سال ۲۰۲۶ تأمین شده بود.

سازمان ملل در ماه ثور اعلام کرد امریکا ۱.۸ میلیارد دالر کمک بشردوستانه جدید اختصاص داده است؛ در آن زمان حدود ۲۳۹ میلیون نفر در جهان به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشتند.

100%

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان پیش‌بینی کرده است شمار افراد تحت پوشش مأموریت این نهاد تا پایان سال به ۱۳۱ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر برسد. این رقم در پایان سال گذشته ۱۲۹ میلیون و ۴۰۰ هزار نفر بود.

این نهاد در گزارش ۲۶ صفحه‌ای خود، پیامدهای کاهش بودجه بر ثبت پناهندگان، برنامه‌های حمایت از کودکان و خدمات به بازماندگان خشونت جنسیتی را تشریح کرد و هشدار داد: «از یک آستانه مشخص که پایین‌تر برویم، سیستم کوچک نمی‌شود، بلکه از کار می‌افتد.»

در چاد، که میزبان پناهجویان گریخته از جنگ سودان است، ثبت‌نام ۳۱۹ هزار نفر با تاخیر روبه‌رو شده و ۲۰۰ هزار زن و دختر نیز ممکن است دسترسی خود را به فضاهای امن و برنامه‌های پیشگیری از دست بدهند.

در سودان نیز پس از آن‌که فعالیت‌های ثبت‌نام در پنج ماه نخست سال متوقف شد، حدود ۱۴۰ هزار پناهنده و پناهجو تا میانه سال ۲۰۲۶، ثبت‌نشده باقی مانده بودند.

سازمان ملل پارسال و در پی افت کمک‌های بین‌المللی، بودجه درخواستی برنامه‌های بشردوستانه خود را برای سال ۲۰۲۶ به ۲۳ میلیارد دالر، کمتر از نصف رقم درخواستی سال قبل، کاهش داد.

100%

کاهش کمک به بازگشت‌کنندگان به افغانستان

در افغانستان، کمک نقدی کمیساریای عالی سازمان ملل به افرادی که به این کشور بازمی‌گردند، از ۳۷۵ دالر به ۱۷۰ دالر برای هر نفر کاهش یافته است.

تنها در سال جاری بیش از یک میلیون نفر به‌صورت اجباری یا داوطلبانه از کشورهای همسایه، از جمله ایران و پاکستان، به افغانستان بازگشته‌اند.

این نهاد اعلام کرد پس از کاهش ۳۳ درصدی نیروی انسانی خود در سال ۲۰۲۵، تعطیلی دفاتر در ۱۴۰ نقطه و توقف فعالیت در ۱۵ کشور در مقایسه با سال ۲۰۲۴، صرفه‌جویی بیشتر نیز نمی‌تواند کمبود منابع مالی را جبران کند.

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، قبلا اعلام کرده بود شمار افرادی که بر اثر جنگ و آزار و اذیت از خانه‌های خود رانده شده‌اند از ۱۲۲ میلیون نفر فراتر رفته است.

این کمیساریا هشدار داد کاهش منابع مالی به‌تدریج نظام حمایت از پناهندگان را فرسوده می‌کند و خطر ثبت‌نشدن آنها و محروم ماندن بازماندگان خشونت جنسیتی از حمایت‌های مورد نیاز را افزایش می‌دهد.