کریکت‌بورد افغانستان اعلام کرده است که تیم کریکت زیر ۱۹ سال کشور در چارچوب برنامه‌های آماده‌سازی برای رقابت‌های جام ملت‌های آسیا در سال ۲۰۲۶، در یک سلسله دیدارهای یک‌روزه بین‌المللی (ODI) برابر تیم‌های زیر ۱۹ سال بنگلادیش و عمان رقابت خواهد کرد.
بر اساس برنامه اعلام‌شده، کاروان جوانان افغانستان به تاریخ ۱۰ اکتبر راهی عمان می‌شود و از ۱۳ تا ۲۳ اکتبر، پنج مسابقه یک‌روزه بین‌المللی را در برابر تیم بنگلادیش برگزار خواهد کرد. پس از پایان این دیدارها، ملی‌پوشان جوان افغانستان در روزهای ۲۷ و ۳۰ اکتبر نیز در دو مسابقه یک‌روزه دیگر به مصاف تیم زیر ۱۹ سال عمان خواهند رفت.
این دیدارها بخشی از روند آمادگی تیم افغانستان برای حضور در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا در رده سنی زیر ۱۹ سال است؛ مسابقاتی که قرار است در اوایل ماه نوامبر سال جاری میلادی به میزبانی عمان آغاز شود. برگزاری این بازی‌ها فرصت فراهم می‌کند تا بازیکنان جوان افغانستان پیش از حضور در رقابت‌های قاره‌ای، آمادگی و هماهنگی خود را در میدان مسابقه محک بزنند.
در همین حال، کمیته گزینش کریکت‌بورد افغانستان فهرست بازیکنان دعوت‌شده برای این سفر و مسابقات را نهایی کرده است. بر اساس این فهرست، سهیل خان به‌عنوان کاپیتان تیم ملی زیر ۱۹ سال افغانستان انتخاب شده و این کاروان با ترکیبی متشکل از ۱۵ بازیکن اصلی و سه بازیکن ذخیره در این رقابت‌ها اشتراک خواهد کرد.
فریبا هاشمی، نایب‌قهرمان بازی‌های آسیایی ناگویا و نخستین زن تاریخ ورزش افغانستان که مدال نقره بازی‌های آسیایی کسب کرده است، پس از پایان این رقابت‌ها پیام مهمی فرستاده است؛ پیامی که در آن از فرصت، آزادی، حقوق زنان و آرزویش برای بازگشت به افغانستان و بودن در کنار مردمش سخن گفته است
هاشمی پیش از این نیز پس از کسب مدال نقره در مراسمی گفته بود که مدالش را به زنانی تقدیم می‌کند که بسیاری از داشته‌ها و فرصت‌های خود را از دست داده‌اند. او در پیام تازه خود تأکید کرده است که موفقیتش می‌تواند نشان دهد یک زن، در صورت برخورداری از فرصت و آزادی، تا چه اندازه توانایی پیشرفت دارد.
او نوشته است:
«امروز می‌خواهم دنیا ببیند که یک زن، وقتی به او فرصت داده شود، چه کارهایی می‌تواند انجام دهد.»
هاشمی در ادامه از زنانی یاد کرده که همچنان برای دسترسی به ابتدایی‌ترین حقوق خود تلاش می‌کنند؛ از تحصیل و کار گرفته تا ورزش، دنبال کردن رویاها و زندگی بدون ترس. او تأکید کرده است که این مسئله تنها به خودش مربوط نمی‌شود، بلکه دختران و زنانی را در بر می‌گیرد که به دلیل جنسیت‌شان با محدودیت مواجه‌اند.
او در بخشی از پیامش می‌گوید:
«هر دختری که به او گفته می‌شود چون زن است نمی‌تواند به چیزی برسد؛ هر ورزشکاری که مجبور است برای تمرین کردن هویتش را پنهان کند؛ و هر زنی که به خاطر جرئت دنبال کردن رویایش تهدید می‌شود.»
هاشمی همچنین از تهدیدهایی که به گفته خودش دریافت کرده، سخن گفته و نوشته است:
«حتی به من گفته‌اند: "به خاطر رویایت تو را می‌کشم. اگر ادامه بدهی، به تو شلیک می‌کنم."»
نایب‌قهرمان بازی‌های آسیایی سپس با طرح این پرسش که تا چه زمانی می‌توان فرهنگ، مذهب و سنت را بهانه ادامه این وضعیت قرار داد، بر ضرورت تغییر تأکید کرده است.
به باور هاشمی، زنان افغانستان پیش از این نیز توانایی‌های خود را در عرصه‌های مختلف به اثبات رسانده‌اند و ورزشکاران زن این کشور نشان داده‌اند که در صورت فراهم شدن فرصت، می‌توانند در سطح رقابت با بهترین‌های جهان قرار بگیرند.
او نوشته است:
«زنان افغانستان قبلاً نشان داده‌اند که وقتی به ما فرصت داده شود، چه توانایی‌هایی داریم. ما ورزشکاریم. ما قوی هستیم. ما می‌توانیم در کنار بهترین‌ها بایستیم.»
هاشمی در بخش دیگری از پیام خود، در کنار افتخار به مدال نقره، از احساس درد خود سخن گفته و گلایه‌ای را نیز مطرح کرده است. او می‌گوید کسب چنین موفقیتی برای یک زن افغانستانی، در حالی که کشورش نسبت به آن سکوت می‌کند، برایش دردناک است.
او در ادامه با اشاره به امکانات و حمایت‌هایی که به گفته خودش برای برخی مردان نماینده افغانستان در عرصه ورزش فراهم می‌شود، از احترام، دیده‌شدن، پول، موتر، خانه و حمایت نام برده و پرسیده است که سهم زنان از این حمایت‌ها چیست.
با این حال، هاشمی تأکید کرده که خواسته‌اش گرفتن امکانات از مردان نیست، بلکه آزادی و حق انتخاب برای خودش و زنان افغانستان است.
او می‌گوید:
«من نمی‌خواهم پول، موتر، خانه یا هیچ چیز دیگری از آنها گرفته شود. من فقط چیزی ابتدایی می‌خواهم: آزادی خودم.»
هاشمی در ادامه خواسته‌هایش را چنین بیان کرده است:
«بگذارید بدون ترس زندگی کنم. بگذارید آزادانه حرف بزنم. آزادانه بنویسم. آزادانه تمرین کنم. بگذارید یک زن باشم، بدون اینکه مجبور باشم هویتم را پنهان کنم.»
او همچنین از افرادی که خود را حامی حقوق زنان می‌دانند خواسته است حمایت از زنان را تنها به انتشار مطالب در شبکه‌های اجتماعی محدود نکنند و آن را در عمل نیز نشان دهند.
«فقط درباره آن پست نگذارید؛ در عمل هم از آن حمایت کنید. آزادی ما نباید فقط یک هشتگ باشد.»
هاشمی مدال نقره خود را افزون بر یک دستاورد ورزشی، حامل پیامی برای زنان می‌داند؛ پیامی که در آن بر نقش فرصت در شکوفایی استعداد زنان تأکید شده است.
او نوشته است:
«مدال نقره من موفقیت من است، اما در عین حال یک پیام هم هست: به یک زن فرصت بدهید، و او می‌تواند در کنار بهترین‌ها بایستد.»
دوچرخه‌سوار افغانستان در بخش دیگری از پیامش از بزرگ‌ترین آرزوی خود سخن گفته است؛ بازگشت به سرزمینش، دیدار خانواده و ادامه تمرین در کنار مردم افغانستان.
هاشمی نوشته است:
«رویای من این است که به سرزمینم برگردم، خانواده‌ام را ببینم و در کنار مردمم، آزادانه تمرین کنم.»
او در پایان تأکید کرده است که آینده ورزش زنان افغانستان نباید به حضور یک ورزشکار محدود بماند و امیدوار است در المپیک بعدی، ورزشکار زن دیگری از افغانستان نماینده کشورش باشد.
«شاید یک روز، در المپیک بعدی، این "فریبا" نباشد؛ شاید زن دیگری از کشور من باشد.»
هاشمی پیام خود را با تأکید بر افتخار به دستاورد، مسیر زندگی ورزشی و هویت خود به پایان رسانده و خطاب به زنان افغانستان گفته است:
«من به مدالم، مسیرم و زن بودنم افتخار می‌کنم. به ما فرصت بدهید. به ما آزادی بدهید. و ما به شما نشان خواهیم داد که تا چه ارتفاعی می‌توانیم اوج بگیریم.»
او در پایان با طرح یک پرسش کوتاه اما معنادار نوشته است: «پس من چه؟ ما چه؟»
لیونل مسی سه‌شنبه در ورزشگاه مونومنتال برای آخرین بار با پیراهن آرژانتین مقابل بنین به میدان می‌رود؛ دیداری که پایانی بر بیش از دو دهه حضور او در تیم ملی خواهد بود؛ مسیری که از شناسایی یک نابغه نوجوان در خارج از کشور آغاز شد و به یکی از ماندگارترین پیوندهای تاریخ ورزش انجامید.
مسی در نوجوانی به بارسلونا رفت و در حالی که اسپانیا تلاش داشت او را برای بازی در تیم ملی خود متقاعد کند، مسئولان فوتبال آرژانتین حتی شناخت دقیقی از این استعداد جوان نداشتند. در جام جهانی زیر ۱۷ سال ۲۰۰۳ در فنلند نیز اسپانیا در نیمه‌نهایی با نتیجه ۳-۲ و در وقت‌های اضافه آرژانتین را شکست داد.
سرخیو لوینسکی، روزنامه‌نگار و نویسنده آرژانتینی که کتاب «مسی و همه چیز دیگر» را نوشته است، به رویترز گفته است که سسک فابرگاس، هم‌تیمی مسی در آکادمی لاماسیا، پس از آن مسابقه به هیأت آرژانتینی گفته بود که اسپانیا به دلیل داشتن «بهترین بازیکن» آرژانتین در بارسلونا پیروز شده است.
هوگو توکالی، سرمربی تیم جوانان آرژانتین نیز خاطره مشابهی را بازگو کرده است. او ماه گذشته در نشست اولی گفت سرآشپز اسپانیایی تیم به او تأکید کرده بود که آرژانتین برای قهرمانی به بازیکنی نیاز دارد که در بارسلونا بازی می‌کند.
پیدا کردن مسی حتی برای آرژانتین دشوار بود
پیدا کردن خانواده مسی در روزهایی که او در اسپانیا زندگی می‌کرد، برای فدراسیون فوتبال آرژانتین آسان نبود. عمر سوتو، کارمند فدراسیون فوتبال این کشور، از طریق دفتر تلفن شهر روساریو توانست خانواده مسی را در اسپانیا پیدا کند؛ اما حتی در آن تماس نیز نام او به اشتباه «لئوناردو» عنوان شد.
این اشتباه به اسناد رسمی نیز راه پیدا کرده بود. به گفته لوینسکی، فدراسیون فوتبال آرژانتین در فکسی به بارسلونا درباره بازیکنی به نام «مِچی» پرس‌وجو کرده بود و نام خانوادگی او را با دو حرف «c» نوشته بود؛ زیرا تصور می‌کردند شاید این بازیکن ایتالیایی باشد.
پس از این ماجراها، مسی در سال ۲۰۰۴ در دو دیدار دوستانه تیم زیر ۲۰ سال آرژانتین حضور یافت و نخستین بازی‌هایش را با پیراهن آبی‌وسفید انجام داد.
با این حال، تردیدها درباره او همچنان ادامه داشت. در جام جهانی زیر ۲۰ سال ۲۰۰۵ در هالند، مسی در دیدار نخست آرژانتین روی نیمکت نشست. لوینسکی می‌گوید در آن زمان مقاومت زیادی در برابر دعوت از بازیکنی وجود داشت که در کشور آرژانتین فوتبال بازی نکرده بود و به دلیل زندگی در اسپانیا، برخی او را «بیگانه» می‌دانستند.
مسی بعدها نیز با انتقادهایی روبه‌رو شد؛ برخی هواداران معتقد بودند او نمی‌تواند نمایش‌های درخشانش در سطح باشگاهی را با تیم ملی تکرار کند و حتی او را با عبارت «پچو فریو» به معنای نداشتن شور و حرارت کافی مورد انتقاد قرار می‌دادند.
تغییر نگاه هواداران
یکی از نقاط عطف رابطه مسی با هواداران آرژانتین در دیدار مقدماتی جام جهانی برابر کلمبیا در سال ۲۰۱۱ رقم خورد. آرژانتین در شرایط دشوار از حریف عقب افتاد، اما با نقش‌آفرینی مسی توانست بازی را برگرداند و پیروز شود.
لوینسکی می‌گوید مسی در آن مسابقه خسته و حتی دچار استفراغ شده بود، اما در نهایت تیمش را به پیروزی رساند و همین نمایش باعث شد هواداران نگاه متفاوتی نسبت به او پیدا کنند.
این رابطه در سال ۲۰۱۶ نیز عمیق‌تر شد؛ زمانی که مسی پس از شکست آرژانتین در ضربات پنالتی برابر چیلی در فینال کوپا امریکا، برای مدتی از تیم ملی کناره‌گیری کرد. هواداران آرژانتینی به جای سرزنش او، به‌صورت گسترده از مسی خواستند که به تیم ملی بازگردد.
لوینسکی می‌گوید مردم به تدریج دریافتند که مسی مسئول شکست‌های آرژانتین نبوده است؛ بلکه او بازیکنی بود که این تیم را بارها به فینال‌ها رسانده بود.
از تردید تا رهبری نسل طلایی
با هدایت لیونل اسکالونی، مسی به رهبر بی‌چون‌وچرای نسل جدید آرژانتین تبدیل شد و این تیم را به دو قهرمانی کوپا امریکا و قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۲ رساند.
مسی در سال‌های پایانی حضورش در تیم ملی، از نظر رهبری و ابراز نظر نیز تغییر کرد و برخی او را با دیه‌گو مارادونا، دیگر اسطوره بزرگ فوتبال آرژانتین، مقایسه کردند. با این حال، لوینسکی معتقد است مقایسه مستقیم این دو ستاره چندان معنایی ندارد؛ زیرا هر دو نابغه‌هایی متعلق به دوره‌های متفاوت فوتبال بودند.
به باور او، علاقه آرژانتینی‌ها به مسی برخلاف رابطه فوری و عمیقی که با مارادونا داشتند، به مرور شکل گرفت. مسی بخش بزرگی از دوران رشد و حرفه‌ای خود را خارج از آرژانتین سپری کرد و همین موضوع باعث شد هواداران برای ایجاد ارتباط عاطفی با او به زمان بیشتری نیاز داشته باشند.
لوینسکی این رابطه را به یافتن ناگهانی یک فرزند ۱۸ ساله تشبیه می‌کند؛ فرزندی که خانواده از وجودش خبر نداشته و حالا باید او را بشناسد و دوست داشته باشد.
از نگاه او، داستان مسی و آرژانتین دقیقاً چنین بود: عشقی که از ابتدا آماده نبود، بلکه به مرور ساخته شد؛ عشقی که پس از سال‌ها تردید، شکست و انتظار، سرانجام به یکی از ماندگارترین پیوندهای فوتبال جهان تبدیل شد.
عربستان سعودی در حال کنار گذاشتن برنامه ساخت یکی از بلندپروازانه‌ترین ورزشگاه‌های پیشنهادی خود برای جام جهانی ۲۰۳۴ است؛ به گزارش رویترز، طرح ساخت ورزشگاه نئوم، پس از تأخیرها و کوچک‌سازی پروژه توسعه‌ای که قرار بود این ورزشگاه در آن ساخته شود، به‌طور نامحدود متوقف شده است.
ورزشگاه نئوم قرار بود در ارتفاع و در داخل سازه‌ای عظیم از فولاد و شیشه ساخته شود؛ سازه‌ای به طول حدود ۱۰۰ مایل، معادل ۱۶۰ کیلومتر، که با نام «لاین» شناخته می‌شود و بخشی از پروژه گسترده نئوم است.
پروژه نئوم حدود یک دهه پیش به عنوان یکی از بخش‌های اصلی چشم‌انداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی معرفی شد؛ برنامه‌ای بلندپروازانه که هدف آن متنوع‌سازی اقتصاد این کشور و کاهش وابستگی به درآمدهای نفتی است.
یاسر الرمیان، رئیس صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان (PIF) که مالک نئوم است، در ماه اپریل اعلام کرده بود که پروژه «لاین» دیگر در اولویت قرار ندارد و اجرای آن پیش از سال ۲۰۳۰، که زمان تعیین‌شده برای تحویل مرحله نخست پروژه بود، حیاتی نیست. با این حال، او در آن زمان تأکید کرده بود که هیچ پروژه‌ای لغو نشده است.
اکنون دو منبع آگاه گفته‌اند که برنامه ساخت ورزشگاه نئوم به‌طور نامحدود کنار گذاشته شده است.
شرکت نئوم و دفتر رسانه‌ای دولت عربستان درباره این موضوع اظهار نظر نکرده‌اند. وزارت ورزش عربستان نیز پرسش‌ها درباره ورزشگاه نئوم را به مقام عالی مسئول میزبانی جام جهانی ۲۰۳۴ ارجاع داده است.
این مقام اعلام کرده که بخش قابل توجهی از مراحل ساخت‌وساز مرتبط با جام جهانی در حال پیشرفت است، اما درباره وضعیت ورزشگاه نئوم و هزینه ساخت آن توضیحی ارائه نکرده و در عوض تصاویری از برخی ورزشگاه‌های دیگر در حال ساخت را منتشر کرده است.
عربستان در حال ساخت و بازسازی ۱۵ ورزشگاه
جام جهانی ۲۰۳۴ یکی از مهم‌ترین رویدادهای ورزشی در برنامه توسعه عربستان سعودی به شمار می‌رود. این کشور در چارچوب چشم‌انداز ۲۰۳۰ و با استفاده از منابع صندوق سرمایه‌گذاری عمومی، طی سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در بخش ورزش انجام داده است.
این مسابقات نخستین دوره جام جهانی خواهد بود که با فرمت گسترش‌یافته ۴۸ تیمی در یک کشور برگزار می‌شود.
عربستان در حال ساخت یا بازسازی ۱۵ ورزشگاه در پنج شهر و همچنین ده‌ها مرکز تمرینی برای این مسابقات است. بر اساس اطلاعات شرکت MEED Projects، یک پلتفرم اطلاعات بازار ساخت‌وساز مستقر در دبی، ارزش مجموع این پروژه‌ها حدود ۲۲.۷ میلیارد دالر برآورد شده است.
در همین حال، MEED هزینه پیش‌بینی‌شده برای ورزشگاه نئوم را حدود ۲.۵ میلیارد دالر اعلام کرده است. این ورزشگاه با ظرفیت ۴۶ هزار تماشاگر در اطلاعات این شرکت در وضعیت «متوقف‌شده» قرار دارد و زمان مشخصی برای تکمیل آن ثبت نشده است.
طبق این داده‌ها، سایر ورزشگاه‌ها و تأسیسات مورد نیاز جام جهانی در مراحل مختلف توسعه قرار دارند و زمان تکمیل آنها بین سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۳ پیش‌بینی شده است.
فشارهای اقتصادی و تغییر اولویت پروژه‌ها
عربستان سعودی در شرایطی با چالش‌های مربوط به پروژه‌های عظیم زیرساختی خود روبه‌رو شده که جنگ ایران فشارهای بیشتری بر اقتصاد و زیرساخت‌های این کشور وارد کرده است. این درگیری‌ها باعث اختلال گسترده در انتقال محموله‌های انرژی و آسیب به برخی زیرساخت‌های حیاتی شده و عربستان همچنین با حملات حوثی‌های مورد حمایت ایران روبه‌رو بوده است.
وزارت مالیه عربستان هفته گذشته اعلام کرد که انتظار دارد کسری بودجه این کشور در سال جاری بیشتر از پیش‌بینی‌های قبلی باشد و تولید ناخالص داخلی واقعی نیز پس از کاهش فعالیت‌های نفتی، ۳.۶ درصد کاهش یابد.
هم‌زمان، توزیع جغرافیایی ورزشگاه‌های جام جهانی نیز چالش دیگری برای اجرای پروژه‌ها ایجاد کرده است. یکی از منابع آگاه گفته است که این وضعیت می‌تواند با تأخیر یا کوچک‌تر شدن برخی پروژه‌هایی که قرار است میزبان ورزشگاه‌ها باشند، دشوارتر شود؛ از جمله پروژه «لاین» و توسعه «نیوم مراعب» در ریاض.
رویترز در ماه جنوری گزارش داده بود که عربستان ساخت «مکعب» (The Mukaab)، آسمان‌خراش عظیم مکعب‌شکل در مرکز پروژه نیوم مراعب، را متوقف کرده است.
رویترز همچنین سال گذشته گزارش داده بود که صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان در حال تغییر تمرکز خود از پروژه‌های عظیم و پرهزینه به سمت طرح‌هایی با بازده مالی سریع‌تر است؛ رویکردی که بعداً مقام‌های سعودی نیز در چارچوب استراتژی جدید این صندوق برای سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰ بر آن تأکید کردند.
با وجود این تغییرات، اجرای شماری از پروژه‌های مرتبط با جام جهانی همچنان ادامه دارد.
یکی از منابع آگاه گفته است که ورزشگاه آرامکو در شهر الخبر در شرق عربستان قرار است تا پایان سال جاری تکمیل شود و نخستین مسابقه خود را در ماه جنوری برگزار کند؛ بلیت‌های این مسابقه نیز در حال فروش است.
یک منبع دیگر نیز تأکید کرده است که کار ساخت سایر ورزشگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده برای جام جهانی ۲۰۳۴ همچنان ادامه دارد.
شورای المپیک آسیا (OCA) اعلام کرده است که بازی‌های آسیایی آچی-ناگویا ۲۰۲۶، با وجود مشکلات گسترده در بخش‌های اقامت و ترانسپورت، در مجموع یک رویداد موفق بوده است. این شورا افزایش درآمد، ثبت رکوردها و رشد بینندگان را دلیل این کار می‌دانند.
مسئولان شورای المپیک آسیا افزایش نزدیک به ۲۰ درصدی درآمد، رشد قابل توجه شمار بینندگان و ثبت ده‌ها رکورد جهانی را از مهم‌ترین دلایلی دانستند که نشان می‌دهد این دوره از بازی‌های آسیایی موفق برگزار شده است.
در جریان این رقابت‌ها شمار ورزشکاران و مسئولان حاضر به حدود ۱۷ هزار نفر رسید؛ رقمی که نزدیک به دو هزار نفر بیشتر از پیش‌بینی اولیه برگزارکنندگان بود. افزایش ناگهانی شمار شرکت‌کنندگان، فشار زیادی بر سیستم اقامت و ترانسپورت وارد کرد.
یکی از ویژگی‌های این دوره، نبود دهکده اختصاصی ورزشکاران بود. شرکت‌کنندگان در هتل‌ها، واحدهای اقامتی شبیه کانتینر و یک کشتی تفریحی اسکان داده شدند.
ساتوشی موراته، دبیرکل کمیته برگزاری بازی‌ها، پس از افزایش غیرمنتظره شمار شرکت‌کنندگان از مشکلات ایجادشده در بخش اقامت و ترانسپورت عذرخواهی کرد. این مشکلات باعث شد ورزشکاران و مسئولان شماری از کاروان‌ها نسبت به کوچک بودن اتاق‌ها، کمبود فضا و اندازه نامناسب تخت‌ها شکایت کنند.
با وجود این چالش‌ها، حسین المسلم، مدیرکل شورای المپیک آسیا، تعداد بالای رکوردهای ثبت‌شده در این بازی‌ها را نشانه‌ای از فراهم بودن شرایط مناسب برای ورزشکاران دانست.
در بازی‌های آچی-ناگویا ۵۴ رکورد جهانی، ۱۱ رکورد جهانی جوانان و ۸۹ رکورد قاره‌ای به ثبت رسید.
المسلم که هم‌زمان ریاست فدراسیون جهانی ورزش‌های آبی را نیز بر عهده دارد، در نشست خبری روز پایانی بازی‌ها گفت که ثبت چنین رکوردهایی بدون فراهم بودن محیط مناسب برای ورزشکاران امکان‌پذیر نیست.
او تأکید کرد که ورزشکار بدون ترانسپورت مناسب، مراقبت‌های صحی و غذای کافی نمی‌تواند در بالاترین سطح رقابت کند و افزود که آمار و رکوردهای ثبت‌شده، خود شواهدی از شرایط فراهم‌شده در این بازی‌ها است.
مدیرکل شورای المپیک آسیا همچنین بر اهمیت پایداری مالی بازی‌های آسیایی تأکید کرد و مدل آچی-ناگویا را الگویی دانست که می‌تواند در آینده مورد استفاده قرار گیرد.
به گفته او، یکی از نکات مثبت این دوره آن بود که کمیته برگزاری با بار مالی سنگین روبه‌رو نشد و هزینه‌های مربوط به زیرساخت‌هایی که پس از پایان بازی‌ها بدون استفاده باقی بمانند نیز ایجاد نشد؛ مسئله‌ای که در ادبیات ورزشی و اقتصادی از آن با عنوان «فیل سفید» یاد می‌شود.
مسئولان شورای المپیک آسیا گفتند افزایش درآمد این دوره در مقایسه با بازی‌های آسیایی هانگژو در سه سال قبل، عمدتاً ناشی از رشد فعالیت‌های دیجیتال و افزایش شمار بینندگان تلویزیونی بوده است.
در میان مسابقات پرمخاطب، دیدارهای هاکی و کریکت هند برابر پاکستان از بیشترین توجه تلویزیونی برخوردار بودند و به افزایش آمار بینندگان کمک کردند.
بیستمین دوره بازی‌های آسیایی، پس از دو هفته رقابت در ناگویا و دیگر شهرهای جاپان به پایان رسید؛ رویدادی که در کنار درخشش چشمگیر ورزشکاران جوان، با مشکلات گسترده در بخش‌های ترانسپورت، اقامت و مدیریت برگزاری و همچنین استقبال کم‌رنگ تماشاگران همراه بود.
شیخ جوعان بن حمد آل ثانی، رئیس شورای المپیک آسیا، در مراسم اختتامیه که در ورزشگاه اتلتیک میزوهوی پارک برگزار شد، پایان رسمی بازی‌ها را اعلام کرد. مشعل بازی‌های آسیایی نیز به مسئولان برگزاری دوره بعدی این رقابت‌ها در دوحه ۲۰۳۰ سپرده شد.
در مجموع حدود ۱۷ هزار ورزشکار و مسئول در بازی‌های ناگویا حضور داشتند؛ رقمی که از شمار شرکت‌کنندگان بازی‌های المپیک پاریس نیز بیشتر بود. ورزشکاران در ۴۶۹ رویداد برای کسب مدال طلا از توکیو تا اوساکا با یکدیگر رقابت کردند.
با این حال، ابعاد گسترده این رویداد با برنامه برگزارکنندگان برای برگزاری یک بازی‌های «ساده، منظم و کاربردی» همخوانی نداشت و مشکلات مختلفی در طول رقابت‌ها ایجاد شد. شماری از ورزشکاران و تیم‌ها از وضعیت اقامت و ترانسپورت شکایت کردند و کمیته برگزاری بارها به دلیل مشکلات پیش‌آمده عذرخواهی کرد.
سه مدال افغانستان و درخشش نسل جوان
افغانستان در این دوره از بازی‌ها با هفت ورزشکار زن و ۳۹ ورزشکار مرد، در مجموع با ۴۶ ورزشکار در این رقابت‌ها حضور داشت. بالاترین دستاورد افغانستان در این دوره را فریبا هاشمی در رقابت‌های دوچرخه‌سواری جاده زنان به دست آورد. او با کسب مدال نقره، به یکی از برجسته‌ترین چهره‌های کاروان افغانستان در ناگویا تبدیل شد و نخستین زن افغان لقب گرفت که در بازی‌های آسیایی روی سکوی دوم قرار می‌گیرد.
این مدال از این جهت نیز اهمیت ویژه دارد که ورزش زنان افغانستان در سال‌های اخیر با محدودیت‌ها و دشواری‌های گسترده روبه‌رو بوده است.
یکی از نکات مثبت حضور ورزش افغانستان در بازی‌های ناگویا، قضاوت تعدادی از داوران کشور در رشته‌هایی مثل تکواندو، کورش و وزنه‌برداری است که ورزش کشور می‌تواند به آن ببالد.
در پایان، افغانستان با یک مدال نقره و دو مدال برنز، مجموعاً سه مدال، به کار خود در بازی‌های آسیایی ناگویا پایان داد؛ مدال نقره فریبا هاشمی در دوچرخه‌سواری جاده و دو مدال برنز محمد خالد هوتک و حامد اشرفی در ووشو، دستاورد نهایی کاروان کشور در این دوره از بازی‌ها بود.
با وجود مشکلات سازمان‌دهی، عملکرد شماری از ورزشکاران نوجوان و جوان، جلوه ویژه‌ای به این دوره از بازی‌ها بخشید.
یو زیدی، شناگر ۱۳ ساله چین، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های این رقابت‌ها بود. او پس از کسب سه مدال طلای انفرادی در توکیو، عنوان ارزشمندترین ورزشکار زن بازی‌ها را به دست آورد و با عملکردش نشان داد که می‌تواند در المپیک لس‌آنجلس نیز یکی از چهره‌های مطرح باشد.
یو زیدی در فینال ۲۰۰ متر مختلط انفرادی، دومین زمان سریع مسابقه را ثبت کرد و با این عملکرد زمینه رقابت آینده با سامر مک‌اینتاش، رکورددار جهان از کانادا، را فراهم کرد.
ژانگ ژانشوئو، هم‌تیمی ۱۹ ساله او نیز با کسب هفت مدال طلا، به نخستین شناگری تبدیل شد که در یک دوره بازی‌های آسیایی هفت طلای انفرادی به دست می‌آورد.
در سوی دیگر، شین اوهاشی، شناگر ۱۷ ساله جاپان، با شکستن رکورد جهانی ۲۰۰ متر برست، یکی دیگر از درخشان‌ترین چهره‌های جوان این بازی‌ها بود.
استعدادهای جوان در رشته اتلتیک نیز حضور پررنگی داشتند. یان زی‌یی، ورزشکار ۱۸ ساله چین، با پرتابی در سطح جهانی مدال طلای پرتاب نیزه زنان را کسب کرد. پوریپول بونسون، دونده ۲۰ ساله تایلند، نیز با قهرمانی در دوهای ۱۰۰ و ۲۰۰ متر، عنوان ارزشمندترین ورزشکار مرد بازی‌ها را از آن خود کرد.
نبود دهکده ورزشکاران و مشکلات اقامت
یکی از مهم‌ترین چالش‌های این دوره، نبود دهکده اختصاصی ورزشکاران بود. برگزارکنندگان برای کاهش هزینه‌ها تصمیم گرفتند ورزشکاران و مسئولان را در ترکیبی از هوتل‌ها، واحدهای کانتینری چوبی و یک کشتی تفریحی اسکان دهند.
در حالی که برای حضور ۱۵ هزار ورزشکار و مسئول برنامه‌ریزی شده بود، شمار ثبت‌نام‌ها حدود دو هزار نفر بیشتر از این ظرفیت بود و مجموع شرکت‌کنندگان به نزدیک ۱۷ هزار نفر رسید؛ موضوعی که مدیریت اسکان و خدمات را برای برگزارکنندگان دشوار کرد.
برخی ورزشکاران هنگام ورود به جاپان تا ۱۲ ساعت برای ثبت‌نام و پذیرش منتظر ماندند. شماری دیگر نیز هنگام تحویل اتاق با مشکلاتی مانند رزرو شدن اتاق برای دو نفر یا اسکان در اتاقی با هم‌تیمی اشتباه روبه‌رو شدند.
مشکلات ترانسپورت نیز در سراسر بازی‌ها ادامه داشت. در مواردی بس‌های انتقال ورزشکاران در زمان تعیین‌شده حاضر نشدند یا ورزشکاران را به محل اشتباه بردند؛ اتفاقی که باعث تأخیر در برگزاری شماری از مسابقات شد.
وانگ پوکی، سرپرست کاروان هانگ‌کانگ، گفته بود که مشکلات اقامت، ترانسپورت و سایر بخش‌ها بسیاری از تیم‌ها را تحت تأثیر قرار داده است.
اشتباهات دیپلماتیک
در کنار مشکلات اجرایی، چند اشتباه در جریان مراسم‌های ورزشی نیز حاشیه‌ساز شد.
کاروان کوریای جنوبی به شدت از نحوه سازمان‌دهی بازی‌ها ناراضی بود و سرپرست این کاروان عملکرد برگزارکنندگان را با نمره «F» ارزیابی کرد.
در مراسم اهدای مدال فوتبال مردان، پس از قهرمانی کوریای جنوبی برابر جاپان، پرچم این کشور هنگام پخش سرود ملی نتوانست به شکل درست به اهتزاز درآید.
در اتفاقی دیگر، در یکی از مسابقات هاکی مردان کوریای جنوبی، سرود ملی کوریای شمالی به اشتباه پخش شد؛ اشتباهی که به یکی دیگر از حاشیه‌های دیپلماتیک این بازی‌ها تبدیل شد.
استقبال کم‌رنگ تماشاگران
نخستین رویداد بزرگ چندرشته‌ای جاپان پس از المپیک توکیو که به دلیل محدودیت‌های کرونایی بدون حضور تماشاگر برگزار شده بود، این بار نیز نتوانست استقبال گسترده‌ای از سوی تماشاگران را تجربه کند.
در یکی از دیدارهای مهم، کمتر از هزار تماشاگر برای تماشای پیروزی تیم فوتبال زنان جاپان برابر کوریای جنوبی در مرحله نیمه‌نهایی به ورزشگاهی با ظرفیت ۵۰ هزار نفر رفتند.
حتی برخی ورزشگاه‌های کوچک‌تر نیز در بسیاری از مسابقات تقریباً خالی بودند. البته شماری از محل‌های برگزاری در مناطق دورافتاده قرار داشتند و دسترسی به آنها برای تماشاگران دشوار بود.
ناکو تودا، یکی از باشندگان ناگویا که چندین مسابقه را از نزدیک تماشا کرده بود، پیش از مراسم اختتامیه به رویترز گفته است که از نظر او نمی‌توان این دوره از بازی‌ها را یک موفقیت دانست.
با وجود این مشکلات، شورای المپیک آسیا برگزاری بازی‌های ناگویا را موفقیت‌آمیز توصیف کرد و از برنامه‌های کم‌هزینه برگزارکنندگان تمجید کرد.
چین و جاپان در صدر جدول
چین با کسب ۱۶۹ مدال طلا از مجموع ۳۴۱ مدال، در صدر جدول توزیع مدال‌ها قرار گرفت و بهترین عملکرد خود در یک دوره بازی‌های آسیایی خارج از خاک این کشور را ثبت کرد.
جاپان نیز با کسب ۸۳ مدال طلا و مجموع ۲۶۹ مدال، عملکرد قابل توجهی داشت و رکورد قبلی خود در بازی‌های آسیایی هیروشیما ۱۹۹۴ را شکست.
در این دوره، رشته‌های پدل، هنرهای رزمی ترکیبی (MMA)، تک‌بال و موج‌سواری برای نخستین بار وارد برنامه بازی‌های آسیایی شدند. برنامه رقابت‌ها با حضور ۴۳ رشته ورزشی، از نظر تعداد رشته‌ها حتی گسترده‌تر از بازی‌های المپیک پاریس بود.
دوره بعدی بازی‌های آسیایی قرار است در سال ۲۰۳۰ در دوحه، پایتخت قطر، برگزار شود. با این حال، شورای المپیک آسیا ممکن است زمان برگزاری این رویداد را یک سال به تعویق بیندازد و آن را به سال ۲۰۳۱ منتقل کند تا از این رقابت‌ها به عنوان مرحله انتخابی قاره آسیا برای المپیک بریزبن ۲۰۳۲ استفاده شود.