او گفت که آینده و ثبات افغانستان بیش از آنکه به سیاستهای امریکا وابسته باشد، به موضع و نقش کشورهای منطقه، بهویژه چین و روسیه، بستگی دارد.
خانم فورزایمر در مصاحبه با طاهر قادری، خبرنگار افغانستان اینترنشنال گفت: «افغانستان دیگر موضوع مهمی در واشنگتن نیست. فکر میکنم بسیار مهم است که مردم این واقعیت را درک کنند. واقعاً نمیدانم چگونه میتوان این را بیان کرد، جز اینکه خیلی صریح و بیپرده بگویم.»
او در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حمایت امریکا از مخالفان طالبان گفت که در واشنگتن هیچ تمایل یا اشتیاقی برای پشتیبانی از آنان وجود ندارد. فورزایمر افزود: «تا آنجا که من میدانم، پاسخ منفی است. در واشنگتن هیچ تمایل یا اشتیاقی برای حمایت از آنها وجود ندارد.»
او افزود که بیشتر جریانهای سیاسی در واشنگتن، طالبان را گروهی فاقد مشروعیت میدانند و تمایلی به همکاری نزدیک با آن ندارند. او گفت: «طالبان مسئول کشته شدن شمار زیادی از امریکاییها بوده و حتی اکنون نیز برخی شهروندان امریکا را گروگان نگه داشته است.»
به گفته فورزایمر، افغانستان از نظر اقتصادی نیز جذابیت چندانی برای امریکا ندارد و منابع معدنی این کشور اهمیت ویژهای برای واشنگتن ندارد، زیرا این مواد در کشورهای دیگر نیز یافت میشود.
با این حال، فورزایمر خروج نیروهای امریکایی از افغانستان را «یک اشتباه بزرگ» خواند و گفت واشنگتن باید از ابتدا واقعیتهای دشوار روند ایجاد ثبات در افغانستان را برای مردم توضیح میداد.
به گفته او، امریکا باید روشن میساخت که حمایت از حکومتی که در تلاش برای ایجاد یک جمهوری و نظام مبتنی بر دموکراسی بود، پروژهای بلندمدت است و این حکومت برای رسیدن به خوداتکایی و مقابله با شورشها و تهدیدهای دیگر، به سالها و شاید دههها حمایت نیاز داشت.
فورزایمر سقوط دولت پیشین افغانستان را قابل پیشبینی دانست. او گفت ارتش افغانستان به گونهای طراحی شده بود که به پشتیبانی لوژستیکی و دیگر حمایتهای خارجی وابسته بود و انتظار اینکه چنین نیرویی به تنهایی جنگی سنگین را ادامه دهد، بیش از حد بلندپروازانه بود.
او گفت: «به نظر من، سقوط جمهوری در نهایت اتفاقی قابل پیشبینی بود، هرچند سرعت آن بسیار بیشتر از چیزی بود که بسیاری انتظار داشتند.»
فورزایمر در بخش دیگری از این مصاحبه، به بحران مشروعیت حکومتها در افغانستان پرداخت و گفت یکی از اشتباهات این بود که تصور میشد برگزاری انتخابات به تنهایی میتواند به همه پرسشها پاسخ دهد و مشکل مشروعیت سیاسی را حل کند.
به گفته او، در تحولات افغانستان به دیدگاه و خواست مردم این کشور توجه کافی نشده است.
او تاکید کرد که افغانستان تا زمانی که یک روند سیاسی به تشکیل حکومتی مشروع و باثبات منجر نشود، ممکن است سالها و حتی دههها بهعنوان کشوری بیثبات در دستور کار شورای امنیت سازمان ملل متحد باقی بماند.
معاون پیشین سفارت امریکا گفت دولتهای منطقه و سازمان ملل باید، حتی از منظر منافع خود، برای شکلگیری یک روند سیاسی در افغانستان تلاش کنند. به گفته او، این روند بر مشورت گسترده با مردم این کشور استوار باشد و صدای طیفهای مختلف جامعه افغانستان در آن شنیده شود.
او افزود که سازمان ملل میتواند به برگزاری و پیشبرد چنین روندی کمک کند تا دیدگاههای طیفهای مختلف مردم افغانستان در آن شنیده شود.
فورزایمر در ادامه گفت که نقش کشورهای منطقه در آینده افغانستان از سیاستهای واشنگتن مهمتر خواهد بود. او با اشاره به نزدیکشدن روسیه به طالبان گفت که مسکو نیز طالبان را یک حکومت کاملاً باثبات نمیبیند.
به باور او، هنوز این امکان وجود دارد که کشورهای منطقه، از جمله کشورهایی که با طالبان تعامل دارند، به ضرورت آغاز یک روند سیاسی در افغانستان قانع شوند. او تأکید کرد که بدون شکلگیری یک روند سیاسی فراگیر و مشروع، دستیابی به ثبات پایدار در افغانستان ممکن نخواهد بود.
او همچنین گفت که آینده صلحآمیز افغانستان بیش از هر چیز به نقش کشورهای همسایه، بهویژه چین، بستگی دارد و در سالهای آینده، کشورهای منطقه بیش از سیاستهای واشنگتن بر سرنوشت و ثبات افغانستان تأثیر خواهند گذاشت.