انفجار یک موتر کوچک مسافربری در غرب کابل؛ شاهدان می‌گویند چند جسد در محل انفجار دیده‌اند

محمدخالد حنفی پیشتر گفته بود که طالبان مخالف آموزش دختران نیستند اما نشستن زن و مرد کنار هم خلاف "اصول دینی" است.

با گذشت بیش از سه ماه از به‌قدرت رسیدن طالبان هنوز میلیون‌ها دختر در مرکز و ولایات از رفتن به مکتب و دانشگاه محروم‌اند.

سیاست‌های طالبان در قبال کار و آموزش زنان باعث شده هزاران کارمند زن کارشان را از دست به‌دهند و خانه‌نشین شوند.

محرومیت دختران از آموزش با انتقادهای سخت در داخل و خارج از افغانستان روبرو شده و بازگشایی دروازه مکاتب و دانشگاه‌ها بر روی دختران به عنوان یکی از پیش‌شرط‌های اصلی تعامل جامعه جهانی با طالبان عنوان شده است.

هرچند اخیر وزارت معارف طالبان اعلام کرده است که در حال کار روی سیستم آموزش جدید هستند و به زودی خبر خوبی در باره رفتن دختران به مکتب می‌دهند، اما هنوز در بسیاری ولایات دروازه مکاتب صنف ۶ به بالا بر روی دختران بسته است.

در یک مورد این وزارت اعلام کرد که به دخترانی که از مکتب محروم شده‌اند یکسال ارتقا می‌دهند و دانش‌آموزان صنف ۱۲ هم رسما بدون امتحان فارغ خواهند شد.

بی‌بی‌سی نیوز با دو نفر از قاضی‌های زن که از افغانستان به بریتانیا رسیده صحبت کرده اما به‌دلایل امنیتی و اجتناب از خطر بیشتر برای همکاران‌شان در افغانستان، نام این نفر را نگرفته است.

یکی از این دو قاضی زن می‌گوید تمام روز اعضای خانواده و بچه‌هایش گریه می‎‌کردند.

او در پاسخ به این پرسش بی‌بی‌سی که طالبان می‌گویند تغییر کرده‌اند، گفت: آنها همان افرادی‌اند که بیست سال پیش بودند.

او افزود که صدها قاضی زن حالا بیکار شده‌ و حق ندارند بدون همراه از خانه‌های‌شان بیرون شوند.

این قاضی زن که هنگام صحبت با بی‌بی‌سی بغض گلویش را گرفته بود گفت: همکارانم هر روز بازداشت و شکنجه می‌شوند و برخی از آنها کشته شده‌اند.

یکی دیگر از دو قاضی زن نیز در حالی که اشک می‌ریخت گفت:

۲۰ سال تمام مکتب و دانشگاه رفتم و درگیر فعالیت‌های حقوق شدم و در آنجا تجربه آموختم. حالا ترک افغانستان بسیار سخت تمام می‌شود.

طالبان متهم است که با وجود اعلام عفو عمومی به‌دنبال کارمندان حکومت پیشین، به‌خصوص نیروهای امنیتی و قضات‌اند و به شکل مرموز آن‌ها را شکنجه و به قتل می‌رسانند.

وزیر خارجه طالبان، این نامه سرگشاده را به با یادآوری صد سالگی روابط دیپلماتیک افغاستان و امریکا شروع کرده است.

سراسر این نامه که به چهار زبان پشتو،‌ فارسی، انگلیسی و اردو منتشر شده، لحنی دوستانه دارد و تنها مورد هشداردهنده در آن، یادآوری پیامدهای منفی مشکلات اقتصادی افغانستان برای منطقه و جهان است.

امیرخان متقی در این نامه نوشته است که جنگ ۲۰ ساله بر روابط دو کشور افغانستان و امریکا سایه افکنده بود، اما توافق دوحه می‌تواند فصل جدیدی از روابط را بین دو کشور بگشاید.

این مقام ارشد طالبان، فرار اشرف غنی از کابل را "غیرمسئولانه" خوانده و گفته است که ورود افراد مسلح این گروه به کابل، به خواست مردم و برای جلوگیری از هرج و مرج بوده است.

تاکید اصلی وزیر خارجه طالبان در این نامه بر آزاد کردن دارایی‌های مسدودشده افغانستان و رفع تحریم است.

او می‌گوید افغانستان و امریکا اکنون و بر اساس توافق دوحه دیگر در جنگ نیستند و مسدود کردن دارایی‌های افغانستان به باور او نه تنها فایده‌ای ندارد، بلکه باعث فشار اقتصادی بر مردم می‌شود.

آقای متقی به گزارش‌های سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بین‌المللی استناد کرده و به نمایندگان کانگرس امریکا یادآوری کرده است که مردم افغانستان زمستان سختی در پیش دارند ادامه این وضعیت (تحریم و بسته ماندن دارایی‌های افغانستان) نه تنها کار و بار مردم را با مشکل رو برو خواهد کرد،‌ بلکه کمک‌رسانی به نیازمندان را هم مشکل می‌کند.

سرپرست وزارت خارجه طالبان که در نخستین هفته‌های رسیدن به قدرت با افتخار گفته بود «کرونا را چنان مهار کردیم که داکتران حیران ماندند»،‌ در این نامه به کرونا در کنار دیگر مشکلات مانند خشکسالی و فقر اشاره کرده است تا نظر مخاطبان خود را جلب کند.

جای جای نامه امیرخان متقی، لحن آشتی‌جویانه و ملتمسانه‌ای دارد. او می‌گوید در حالی که دو کشور شانس خوبی برای یک رابطه مثبت دارد، استفاده از گزینه تحریم و فشار نمی‌تواند به بهبود روابط افغانستان و امریکا کمک کند.

این مقام ارشد طالبان می‌گوید نگرانی‌های جامعه بین‌المللی و ایالات متحده را درک می‌کنند و هر دو طرف باید گام‌های مثبتی برای ایجاد اعتماد بردارند.

آقای متقی هشدار داده اگر وضعیت به همین منوال پیش برود، منجر به مهاجرت گسترده افغان‌ها خواهد شد. علاوه بر این، تحریم‌های اقتصادی می‌تواند به سلامت، آموزش و سایر سیستم‌های خدمات ملکی افغانستان آسیب برساند.

وزیر خارجه طالبان گفته که آسیب به این زیرساخت‌ها فقط به مردم افغانستان آسیب می‌رساند و بدترین خاطره مردم افغانستان از ایالات متحده خواهد بود.

پس از سقوط حکومت پیشین در اواسط ماه اگست امریکا حدود ۱۰ میلیارد ذخیره بانکی افغانستان را مسدود کرد و کشورهای کمک کننده کمک‌های مالی‌شان را قطع کردند.

بسیاری سازمان‌های بین‌المللی هشدار می‌دهند اگر فوری برای رسیدگی به وضعیت انسانی در افغانسان رسیدگی نشود، این کشور با بدترین بحران انسانی رو برو خواهد شد.

ضمیر کابلوف در مصاحبه با مجله نیوزویک گفت که میزان مخالفت با طالبان در کابل و شهرهای دیگر خیلی محدود است و عمدتا توسط کسانی انجام می‌شود که «در ۲۰ سال گذشته با زندگی لیبرال و غربی عادت کرده‌اند و آنها نماینده تمام افغان‌ها نیستند.»

با این حال، کابلوف شرط به رسمیت شناسی طالبان را تشکیل یک حکومت فراگیر سیاسی قومی و رعایت اصول اولیه حقوق بشری دانست. او با خوشبینی وانمود کرد که طالبان به طور تدریجی برای پذیرش خواست‌های بین‌المللی آماده می‌شوند.

نماینده رییس جمهور روسیه وعده سپرد که روسیه، کمک‌های بشردوستانه را در اختیار افغانستان خواهد گذاشت اما او این موضوع را رد کرد که کشورهای منطقه بار مسئولیت حل وضعیت افغانستان را به دوش گیرند. کابلوف خاطرنشان ساخت که ایالات متحده پس از شکست در افغانستان با طرح «همکاری‌های منطقه‌ای»، بار مسئولیت را به دوش کشورهای منطقه می‌اندازد.

این مقام طالبان که رهبری یکی از جنجالی‌ترین نهادهای این گروه را به‌دست دارد گفته است که برخی از مقام‌های حکومت پیشین در خارج از افغانستان خانه‌های بزرگ دارند.

او گفته که این افراد باید حساب بدهند که در ۲۰ سال گذشته چه کار کرده‌ و این سرمایه‌ها را از کجا به‌دست آورده‌اند.

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین، عبدالله عبدالله، رییس پیشین شورای مصالحه ملی و فضل‌هادی مسلم‌یار، رییس پیشین مجلس سنای افغانستان، برخلاف بسیاری از رهبران و سیاست‌مداران دولت سابق، افغانستان را ترک نکرده و در کابل زندگی می‌کنند.

آقای کرزی و عبدالله هنوز با هیات‌ها و نمایندگان خارجی در کابل دیدار و گفتگو می‌کنند.